II SA/Gd 592/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Kinga Czernis po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie wykonania obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. W. kwotę 755,00 ( siedemset pięćdziesiąt pięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W dniu 16 sierpnia 2001 r. D. V. – właścicielka nieruchomości położonej przy ulicy [...] w S. złożyła wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wszczęcie postępowania w sprawie samowolnego prowadzenia przez J. W. na sąsiedniej działce przy ulicy [...] w S. robót budowlanych związanych z modernizacją warsztatu elektrycznego, położonego 20 cm od granicy działki, na pomieszczenia mieszkalne. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2001 r. nr [...] nakazał wstrzymać prowadzenie robót budowlanych wykonywanych na działkach nr [...] i [...] przy ulicy [...] w S. stanowiących własność J. W., z uwagi na ich prowadzenie bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej. Decyzją z dnia 7 września 2001 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na J. W. obowiązek wykonania następujących czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie: inwentaryzacji części obiektu objętego rozbudową, określającej stan robót w chwili ich wstrzymania; orzeczenia określającego zgodność wykonanych robót z warunkami technicznymi wykonawstwa robót budowlanych oraz planu dokończenia robót – projekt zamierzonej inwestycji od stanu robót w chwili ich wstrzymania – w terminie do dnia 15 października 2001 r. Następnie postanowieniem z dnia 5 października 2001 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na J. W. obowiązek usunięcia nieprawidłowości poprzez dostarczenie: projektu zagospodarowania działki zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3.11.1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; projektu wewnętrznej instalacji elektrycznej, wodociągowej i kanalizacyjnej oraz uzgodnienia projektu architektonicznego z Dyrekcją Parku Krajobrazowego Mierzeja – w terminie do dnia 30 października 2001 r. Decyzją z dnia 11 października 2001 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się m.in. na dyspozycję art. 51 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane udzielił J. W. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych dotyczących modernizacji warsztatu elektrycznego na pomieszczenia mieszkalne na posesji przy ulicy [...] w S. W uzasadnieniu organ wskazał, że J. W. doprowadził wykonywane roboty do stanu zgodnego z prawem, zaś zmiana funkcji i przeznaczenia realizowanej inwestycji nie jest sprzeczna z obowiązującymi przepisami i przyjętemu prawu lokalnemu. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła D. V., podnosząc, iż decyzja ta akceptuje samowolę budowlaną oraz nie uwzględnia bliskości jej posesji w stosunku do adoptowanych pomieszczeń oraz mającej powstać nadbudówki. Rozpoznając odwołanie D. V. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 18 kwietnia 2002 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że organ nadzoru budowlanego nie miał podstaw do wydania zaskarżonej decyzji, gdyż część rozwiązań przyjętych w projekcie dokończenia robót (w zakresie dotyczącym otworów okiennych i drzwiowych w ścianie północnej obiektu) jest niezgodna z obowiązującymi warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. Organ odwoławczy ponadto wskazał, że ściana północna obiektu jest usytuowana w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią należącą do D. V. i w związku z tym nie mogą być w niej wykonane dodatkowe otwory okienne lub drzwiowe. Odległość takowa winna być również zachowana w przypadku okien mansardowych projektowanych w nadbudowie. Postanowieniem z dnia 9 maja 2002 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się m.in. na treść art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nałożył na J. W. obowiązek usunięcia nieprawidłowości poprzez dostarczenie poprawionego projektu technicznego uwzględniającego: zachowanie w dotychczasowej zabudowie parterowej okien wielkości nie większej niż przed przebudową; obudowanie drzwi wejściowych wiatrołapem pozbawionym otworów okiennych lub drzwiowych; usytuowanie okien mansardowych na nadbudowanym poddaszu w odległości co najmniej 4 m od strony granicy z działką sąsiednią nr [...]. Postanowienie to zostało uchylone postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 czerwca 2002 r. nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji nie miał podstaw prawnych do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, bowiem w Prawie budowlanym brak jest jakiejkolwiek regulacji odnośnie powtórnego wydania nakazu przedłożenia dokumentów czy też ich uzupełnienia. Zadaniem organu nadzoru budowlanego jest ocena przedłożonej dokumentacji, a następnie w zależności od wyniku tej oceny wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 51 ust. 1a lub art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego. Niedopuszczalne jest wydanie dwóch decyzji opartych na tej samej podstawie prawnej przy tożsamości sprawy, to jest w tych samych okolicznościach faktycznych. Decyzją z dnia 21 listopada 2002 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się m.in. na treść art. 51 ust. 1a ustawy Prawo budowlane udzielił J. W. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z przebudową warsztatu elektrycznego na pomieszczenia mieszkalne oraz nadbudową użytkowego poddasza na posesji przy ulicy [...] w S. W uzasadnieniu organ wskazał, że w projekcie nadbudowy i nowego sposobu użytkowania istniejącej parterowej zabudowy uwzględniono kryterium usytuowania nowych otworów okiennych i drzwiowych względem granicy z działką nr [...] od strony północnej. Planowane dotąd okna mansardowe zostały zastąpione oknami połaciowymi, a drzwi wejściowe od strony północnej zostały osłonięte wiatrołapem. W odwołaniu od powyższej decyzji D. V. podniosła, że budowa jest realizowana niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, którą wydał w dniu 21 sierpnia 2001 r. Wójt Gminy. Ponadto wskazała, że w rzeczywistości nadbudowuje się użytkowe poddasze, a więc powstaje obiekt wyższy, który w sposób niedozwolony ogranicza nasłonecznienie posesji odwołującej. Decyzją z dnia 17 stycznia 2003 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, iż jak wynika z analizy projektu dokończenia robót w zakresie dotyczącym ściany północnej obiektu, jeden z otworów okiennych został powiększony w stosunku do stanu wcześniej istniejącego, powstałego w oparciu o pozwolenie na budowę z 1 listopada 1967 r., co jest niedopuszczalne z uwagi na obecnie istniejącą odległość od granicy z sąsiednią działką mniejszą niż 4 m. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż zaprojektowana ściana wiatrołapu nie posiadająca otworów okiennych lub drzwiowych winna znajdować się na granicy działki lub w odległości min. 1,5 m od tej granicy stosownie do treści § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nadto z uwagi na bliską odległość od sąsiedniego budynku mieszkalnego w projekcie winna być również zawarta analiza potwierdzająca zachowanie warunku odnośnie wysokości budynku wznoszonego wynikającej z przepisów § 13 powołanego rozporządzenia. Organ zwrócił uwagę, że od dnia 16 grudnia 2002 r. obowiązuje Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Pismem z dnia 10 kwietnia 2003 r. D. V. wniosła zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na niezałatwienie sprawy w terminie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Postanowieniem z dnia 14 maja 2003 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego termin załatwienia sprawy do dnia 16 czerwca 2003 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że materiał zebrany w sprawie jest wyczerpujący i sprawa nie wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, zatem zwłoka w wydaniu kolejnego rozstrzygnięcia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie znajduje uzasadnienia. W dniu 25 czerwca 2003 r. D. V. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżąca wskazała, że organ nie wywiązał się z obowiązku wydania decyzji mimo wyznaczenia przez organ wyższego stopnia dodatkowego terminu do załatwienia sprawy. Wyrokiem z dnia 4 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania decyzji w sprawie dotyczącej przebudowy obiektu budowlanego położonego w Stegnie przy ulicy [...] wykonywanej przez J. W. bez pozwolenia na budowę, w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 25 marca 2005 r. nr [...], powołując się m.in. na dyspozycję art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, stwierdził wykonanie przez J. W. obowiązku nałożonego nań decyzją z dnia 7 września 2001 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że nastąpiło wykonanie określonych w decyzji z dnia 7 września 2001 r. czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, to znaczy: inwentaryzacji części obiektu objętego rozbudową, określającej stan robót w chwili ich wstrzymania; orzeczenia określającego zgodność wykonanych robót z warunkami technicznymi wykonawstwa robót budowlanych oraz planu dokończenia robót – projekt zamierzonej inwestycji od stanu robót w chwili ich wstrzymania. W odwołaniu od powyższej decyzji D. V. podniosła, że decyzja organu pierwszej instancji jest dla niej niezrozumiała. J. W. nigdy nie uzyskał jej zgody na adaptację warsztatu elektrycznego położonego 20 cm od granicy jej nieruchomości, na pomieszczenia mieszkalne. W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 6 czerwca 2005 r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, że przedłożona przez J. W. dokumentacja techniczna w dalszym ciągu nie uwzględnia istniejących nieprawidłowości, na które wskazywano w treści wydawanych w niniejszej sprawie decyzji administracyjnych, gdyż w ścianie budynku od strony północnej zaprojektowano i wykonano otwór drzwiowy z daszkiem, a ponadto zmieniono wymiary i położenie istniejących okien. Taki stan narusza warunki techniczne określone w § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym w przypadku usytuowania budynku w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, w ścianie zwróconej w stronę tej granicy nie mogą znajdować się żadne otwory okienne ani drzwiowe. Skoro zatem przedłożona dokumentacja techniczna nie spełnia warunków technicznych brak było podstaw do wydania zaskarżonej decyzji. Nadto organ odwoławczy zważył, iż niniejsza sprawa załatwiana jest przewlekle, a nie respektowanie przez organ pierwszej instancji w kolejno podejmowanych rozstrzygnięciach uchybień wskazywanych przez organ wyższego stopnia powoduje dalszą zwłokę w jej załatwieniu. Odnosząc się do zarzutu zawartego w wywiedzionym odwołaniu organ wskazał, że obecnie już nie obowiązuje wymóg zgody sąsiada na usytuowanie budynku w stosunku do granicy działki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. W. podniósł, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponadto organ odwoławczy nie uwzględnił faktu postawienia przez D. V. płotu o wysokości 2,40 m odgradzającego obie sąsiadujące posesje, co powoduje, iż obecnie wykonane roboty budowlane na nieruchomości skarżącego nie naruszają interesu prawnego ani faktycznego D. V.. Skarżący ponadto wskazał, że w przepisach wykonawczych do prawa budowlanego zawarto zapisy, że przy nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących (sporny budynek został oddany do użytku w 1968 r.) lub ich części wymagania mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu po dokonaniu odpowiednich uzgodnień, a przecież organ pierwszej instancji stwierdził wykonanie obowiązku w decyzji z dnia 7 września 2001 r. W piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi J. W. wskazał, że sporny obiekt budowlany wzniesiony został na podstawie zezwolenia na budowę z dnia 7 listopada 1967 r. W ścianie północnej, zgodnie z uzyskanym zezwoleniem wykonano wówczas trzy otwory okienne o wymiarach 84 cm x 166 cm i jeden otwór okienny o wymiarze 84 x 85 cm. Obecnie podczas modernizacji obiektu i dostosowania go dla potrzeb mieszkalnych, jeden z istniejących wcześniej otworów okiennych został powiększony w stosunku do stanu poprzedniego. Otwór ten o wymiarach 84 x 166 cm przebudowany został na otwór drzwiowy o wymiarze 90 x 210 cm zgodnie z wymaganiami § 62 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych określającymi minimalne wymiary drzwi wejściowych. Pozostałe istniejące w tej ścianie otwory - po adaptacji do funkcji mieszkalnej, mierzone "w świetle" zgodnie z § 9 powołanego rozporządzenia posiadają wymiary: jeden otwór okna pokojowego 102 x 130 cm i dwa otwory - okna łazienkowe 42 x 72 cm. Zatem łączna powierzchnia otworów w ścianie północnej po adaptacji zmniejszyła się do 3,8 m², podczas gdy przed adaptacją wynosiła 4,9 m². W ocenie skarżącego powoływanie się na dyspozycję § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie może mieć zastosowanie jedynie do budynków nowo wznoszonych, nie zaś do adaptowanych do innej funkcji. Nadto skarżący wskazał, że w czasie wznoszenia przedmiotowego obiektu jego działkę od działki D. V. dzieliła droga gminna, która po likwidacji została w całości włączona do działki D. V.. Niewątpliwie fakt ten jest bezpośrednią przyczyną konfliktu sąsiedzkiego. W konkluzji J. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Uczestnik postępowania D. V. podtrzymała swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W sprawie niniejszej decyzja organu odwoławczego zapadła w dniu 6 czerwca 2005 r. , zaś organu I instancji – w dniu 25 marca 2005 r. W datach tych nie obowiązywało przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( t. j .Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140 ze zm.), ponieważ zostało uchylone na mocy § 331 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690). Co prawda przepis § 330 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. przewiduje, że w pewnych sytuacjach nie stosuje się przepisów tego rozporządzenia, lecz w zaskarżonej decyzji brak jakichkolwiek wskazań, z jakich to przyczyn organ nie zastosował przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., a przepisy Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., szczególnie że ten sam organ w poprzedniej decyzji ( z dnia 17 stycznia 2003 r. nr [...] ) zwracał uwagę , że od dnia 16 grudnia 2002 r. obowiązuje Rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. Oba jednak rozporządzenia zawierają postanowienia (§ 2 ust. 2) z których wynika, że przy nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków już istniejących lub ich części, wymagania, o których mowa w przepisach tych rozporządzeń mogą być spełnione w sposób inny , niż podany w rozporządzeniu (...) . Organ nie zajął w decyzji stanowiska odnośnie możliwości spełnienia w sprawie niniejszej wymagań rozporządzenia w sposób inny, iż podany w rozporządzeniu. Sformułowanie zawarte w zaskarżonej decyzji ( z dnia 6 czerwca 2005 r.), dotyczące przedłożonej przez skarżącego dokumentacji technicznej - "obecnie przedłożona dokumentacja techniczna" sugeruje, że skarżący przedłożył jakąś nową , dodatkową dokumentację, tymczasem w decyzji organu I instancji mowa jest o dokumentacji złożonej przed dniem 15 października 2001 r. Niejasne jest w tej sytuacji, czy organ odnosi się do tej właśnie dokumentacji, mimo że stwierdza, że chodzi o dokumentację stanowiącą podstawę wydania zaskarżonej decyzji ( czyli organu i instancji). Stwierdzić należy, że art. 107 kpa precyzyjnie określa składniki decyzji. Jednym ze składników decyzji jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie to spełnia różne funkcje , lecz w szczególności prawny obowiązek wykazania, na jakiej podstawie decyzja została podjęta oraz podstawę kontroli poprawności decyzji. Wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji polega nie tylko na powołaniu podstawy prawnej i przytoczeniu przepisów obowiązującego prawa, ale i na wszechstronnym wyjaśnieniu podstawy faktycznej i prawnej decyzji, czyli wytłumaczeniu, dlaczego organ zastosował określony przepis rozstrzygając sprawę. W sprawie niniejszej uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera, jak wyżej wskazano, wady, utrudniające kontrolę jej legalności, wobec czego uznać należy, że organ naruszył art. 107 kpa. Należy też wskazać, że organ odwoławczy naruszył również przepis art. 138 § 2 kpa, który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W sprawie niniejszej organ II instancji wydał decyzję, uchylającą w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, mimo że z treści uzasadnienia wywnioskować można , iż organ odwoławczy nie widzi potrzeby przeprowadzania jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego , lecz inaczej niż organ I instancji ocenia stan faktyczny i możliwość zastosowania przepisów prawa. Taki stan rzeczy nie uzasadniał wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 kpa, lecz obligował do wydania decyzji reformatoryjnej na mocy art. 138 § 1 pkt 2 kpa, na mocy którego organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji. Stanowisko podobne zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 września 1981r sygn. akt II SA 400/81 (ONSA 1981/2/88) stwierdzając: "Jeżeli organ administracji państwowej działający w trybie odwoławczym kwestionuje rozstrzygnięcie organu I instancji, przy czym nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego w myśl art. 136 k.p.a., ma obowiązek zastosować w swej decyzji instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) zamiast uchylać decyzję organu I instancji i przekazywać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, przesądzając przy tym o treści przyszłego rozstrzygnięcia". Powyższe uchybienia mogły mieć, w ocenie Sądu, wpływ na wynik sprawy. Art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji Sąd uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję na mocy wskazanego przepisu. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie miał na uwadze powyższe wskazania. O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Stosownie do treści art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, że zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane.