VI SA/Wa 24/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2006 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu prac geologicznych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego M. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...], Wojewoda [...] – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego M. P. od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. zatwierdzającej "[...]" wraz z "[...]" – umorzył postępowanie odwoławcze. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] sierpnia 2005 r. Starosta [...] – działając na podstawie art. 33 ust. 1 i 3, art. 34 i art. 35 i art. 103 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 1994 r. Nr 27, poz. 96 ze zm.) oraz § 3 i 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie projektu prac geologicznych ((Dz.U. z 2001 r. Nr 153, poz. 1777) w zw. art. 104 k.p.a. i art. 107 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku "O." S.A. – zatwierdził "[...]" wraz z "[...]". Starosta [...] zastrzegł w swej decyzji m.in., iż prace geologiczne należy wykonać na nieruchomościach objętych projektem po uzgodnieniu i za zgodą właścicieli działek prywatnych o nr ewidencyjnych: [...] i [...] obr. [...], na których zgodnie z projektem i aneksem będą wykonywane prace. Pismem z dnia [...] lipca 2005 r. skarżący M. P. wniósł do Wojewody [...] odwołanie od w/w decyzji Starosty [...]. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej działki [...], skarżący stwierdził, iż została ona podjęta z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na świadome i celowe pominięcie skarżącego, jako strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie zatwierdzenia projektu prac geologicznych. Skarżący podkreślił w uzasadnieniu odwołania, iż pismem z dnia [...] maja 2005 r. kierowanym do Starosty [...] zgłaszał organowi swoje uczestnictwo, jako strona w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia w/w projektu, wskazując, że jest właścicielem terenu objętego projektowanymi pracami. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda [...] – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. - decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ odwoławczy – powołując się na przepisy art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze oraz § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie projektu prac geologicznych - stwierdził, iż stroną postępowania administracyjnego dotyczącego zatwierdzenia projektu prac geologicznych jest podmiot, który występuje o zatwierdzenie projektu. W tej sytuacji – w ocenie organu odwoławczego - stroną w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] jest "O." S.A. Zdaniem Wojewody [...] nie ma przepisu prawa materialnego, z którego wynikałoby, że poza O. SA stroną postępowania o zatwierdzenie w/w projektu prac geologicznych powinien być jeszcze inny podmiot. Według Wojewody [...] interes faktyczny nie wystarcza by być stroną postępowania, gdyż o takim uprawnieniu przesądza wyłącznie interes prawny, wynikający z przepisów prawa materialnego. W świetle przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze - zdaniem organu II instancji - skarżący M. P. nie był stroną w przedmiotowym postępowaniu, a więc należało umorzyć postępowanie odwoławcze. W dniu [...] grudnia 2005 r. skarżący M. P. – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. Skarżący - wnosząc o unieważnienie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej nią decyzji Starosty [...] – zarzucił organom obu instancji rażące naruszenie przepisów art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 7 k.p.a., art. 28 k.p.a. i art. 29 k.p.a. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w [...],Wydział [...]z dnia [...] maja 2003 r., sygn. akt [...], podtrzymanym w mocy orzeczeniem Sądu Okręgowego w [...], Wydział [...] z dnia [...] września 2003 r., sygn. akt [...], "O." S.A. został zobowiązany do wydania M. P., jako właścicielowi, terenu działki nr ew. [...] z obrębu [...], położonej w [...] w terminie do dnia [...] grudnia 2003 r. Skarżący stwierdził, iż jest właścicielem działki nr ew. [...], zaś "O." wyłącznie jej użytkownikiem bez tytułu prawnego. Ze względu na funkcjonowanie stacji paliw na terenie w/w działki przez 50 lat, bez żadnych zabezpieczeń środowiska – wydanie gruntu miały poprzedzić prace sprawdzające skażenie terenu. Skarżący stwierdził, iż pomimo tego, że wykładnia interesu prawnego w postępowaniu o zatwierdzenie projektu prac geologicznych uległa zmianie w wyniku wydania przez WSA w Warszawie wyroku z dnia 24 września 2004 r., sygn. akt 6 II SA 2587/03, to skarżący został pominięty jako strona postępowania. Skarżący przypomniał, iż pismem z dnia [...] maja 2005 r. kierowanym do Starosty [...] zgłaszał temu organowi swoje uczestnictwo, jako strona w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia w/w projektu, wskazując, że jest właścicielem terenu objętego projektowanymi pracami geologicznymi. Stwierdził, iż sporne postępowanie dotyczy jego interesu prawnego jako właściciela gruntu, który w świetle przepisu art. 102 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska odpowiedzialny (Dz.U. z 2001 Nr 62., poz. 627 ze zm.) będzie odpowiedzialny za stan jego zanieczyszczenia. Zdaniem skarżącego prawidłowe ustalenie zakresu prac w planie prac geologicznych ma przełożenie na prawa właściciela gruntu, gdyż ich ewentualne wadliwe wykonanie skutkuje powstaniem obowiązków obciążających właściciela. W ocenie skarżącego właściciel działki ma materialny interes w szybkim i prawidłowym przebiegu czynności prowadzących do wydania gruntu, a wszystkie niedopatrzenia, czy też uproszczenia planu, których istnienie skarżący wskazywał Starostwu Powiatowemu – mogą prowadzić do przyszłych bardzo dużych obciążeń finansowych w postaci kosztów rekultywacji terenu. Skarżący odwołał się ponadto do stanowiska Ministerstwa Środowiska zawartego w piśmie z dnia [...] czerwca 2005 r., nr pisma [...] oraz do poglądów doktryny wskazanych w publikacji A. Lipińskiego i R. Mikosza "Ustawa - Prawo geologiczne i górnicze. Komentarz", Dom Wydawniczy ABC, Warszawa 2003, w których to wyrażono pogląd, iż stroną postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu prac geologicznych jest właściciel nieruchomości gruntowej, w obrębie której mają być wykonywane zamierzone roboty geologiczne. W tej sytuacji skarżący uznał, iż organy obu instancji dopuściły się jaskrawego naruszenia art. 7 k.p.a., zobowiązującego organy administracji do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Ponadto skarżący zarzucił organom naruszenie art. 33 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, poprzez wyznaczenie nieuzasadnionego niczym czasu wykonania prac objętych planem prac geologicznych na 16 miesięcy, podczas gdy podany w projekcie planu czas trwania robót wiertniczych oraz opracowanie dokumentacji końcowej miało zająć 2 dni i około 3 tygodnie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] - podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, iż stroną postępowania administracyjnego dotyczącego zatwierdzenia projektu prac geologicznych jest wyłącznie podmiot, który występuje o zatwierdzenie tego projektu. W ocenie organu odwoławczego należy podkreślić, iż decyzja Starosty [...] zatwierdzająca przedmiotowy projekt nie stworzyła dla "O." S.A. tytułu pranego do wykorzystania nieruchomości skarżącego M. P. Aby wykonać te prace podmiot ten będzie musiał uzyskać zgodę skarżącego, jako właściciela działki na wykonywanie zamierzonych prac. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 5 maja 2006 r. skarżący, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko – wskazał, iż interes prawny do występowania w sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu prac geologicznych wywodzi z faktu bycia właścicielem działki objętej pracami geologicznymi, a także z art. 102 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska. Ponadto dodał, iż na jego działce istniały zbiorniki paliwa i planowane prace będą dotyczyły między innymi działki nr [...]. Skarżący podniósł, iż jego intencją jest dopilnowanie prawidłowego rozpoznania stanu zanieczyszczenia jego działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. P. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] - narusza prawo. Mając na względzie dyspozycję przepisu art. 28 k.p.a. oraz normy prawa materialnego powołane przez skarżącego, mające uzasadniać jego interes prawny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż Wojewoda [...] odmawiając skarżącemu przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu prac geologicznych dla rozpoznania stanu zanieczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego na terenie stacji paliw nr [...] "O." S.A. w [...] - dopuścił się obrazy w/w art. 28 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie organ administracji uznał, iż po stronie skarżącego brak jest przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., z uwagi na brak wykazania interesu prawnego. Z tej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, badając legalność zaskarżonej decyzji, zobowiązany był przede wszystkim ustalić, czy Wojewoda [...] wydając przedmiotową decyzję, nie uchybił powołanemu przepisowi postępowania administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jedyną przesłanką uzyskania przez dany podmiot statusu strony postępowania administracyjnego jest to, czy legitymuje się on interesem prawnym lub obowiązkiem, ze względu na który żąda czynności organu lub którego dotyczy postępowanie. Pojęcie interes prawny, użyte w przepisie art. 28 k.p.a., rozumiane w bezpośrednim znaczeniu tego pojęcia oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie interes prawny, w rozumieniu omawianego przepisu k.p.a., to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. O istnieniu interesu prawnego decydują, w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1390/98). Również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 1998 r., sygn. akt II SA 1104/98, NSA przyjął, iż pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza więc ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Zdaniem NSA od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji (tak również: /w:/ wyroku NSA w Warszawie z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, niepublik.). Niewątpliwie szczególnymi cechami interesu prawnego jest po pierwsze bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu, a wspomnianą normą prawa administracyjnego, na której budowany jest interes prawny. Oznacza to, że interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (podobnie /w:/ wyroku NSA w Warszawie z dnia 19 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 1132/00 oraz cyt. tam orzecznictwo i literatura). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga więc – zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - ustalenia owego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Zdaniem Sądu skarżący M. P. zobowiązany była wykazać w toku postępowania, iż posiada indywidualny interes prawny, który bezpośrednio go dotyczy. W ocenie Sądu strona skarżąca – wbrew twierdzeniom organu - wykazała w niniejszym postępowaniu, iż służy jej wspomniany interes. Jeśli chodzi o wskazany przez skarżącego, jako źródło jego interesu prawnego w sprawie fakt bycia właścicielem działki objętej zakresem planowanych prac geologicznych, należy stwierdzić, iż przepisy materialnego prawa cywilnego dotyczące ochrony własności mogą być w niniejszej sprawie podstawą uznania skarżącego za stronę w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu prac geologicznych. Na przepisy prawa cywilnego, jako źródło interesu prawnego, wskazywano nie tylko w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: np. /w:/ wyrok NSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 629/97, czy też wyrok NSA w Warszawie z dnia 2 lipca 1998 r., sygn. akt IV SA 1306/96, a także uchwała NSA z dnia 26 listopada 2001, sygn. akt OPK 19/01), ale również w doktrynie prawa administracyjnego (tak np. /w:/ powołanych przez stronę skarżącą poglądach S. Jędrzejewskiego – OSP 1997/4/82, czy też J. Zimmermanna – OSP 1997/4/83; tak również m.in. /w:/ R. Kędziora "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 105, a także A. Matan /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Postępowanie administracyjne ogólne.", C.H. Beck, Warszawa 2003, s. 281). Również w dotychczasowym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyjmuje się, iż źródłem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a., może być prawo cywilne (tak np. /w:/ wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 lipca 2004 r., sygn. akt 6 II SA 1237/03). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego interes prawny nie jest kategorią abstrakcyjną. Nie można wobec tego wypowiadać się o jego istnieniu, bądź nieistnieniu w tej konkretnej sprawie, bez wszechstronnego zbadania prawdopodobnego wpływu decyzji Starosty [...] na sferę praw strony skarżącej. W szczególności nie można obiektywnie stwierdzić, że decyzja zatwierdzająca projekt prac geologicznych z dnia [...] sierpnia 2005 r., będąca przedmiotem odwołania złożonego przez skarżącego, nie dotyczy sfery jego praw i obowiązków, bez odniesienia się do podnoszonych przez M. P. zarzutów. Zdaniem Sądu pojęcie interesu prawnego rozumiane winno być jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. W tym kontekście należy uznać, iż skoro skarżący wywodzi swój interes prawny z realnej – w jej ocenie - obawy poniesienia szkody poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny zanieczyszczenia działki przez [...] spółki "O" S.A., to Wojewoda [...] nie może odmawiać skarżącemu przymiotu strony. W ocenie Sądu realna możliwość naruszenia praw skarżącego wynika dodatkowo z faktu, iż w wyniku realizacji decyzji Starosty, w przypadku niewłaściwego rozpoznania zanieczyszczenia środowiska gruntowo-wodnego na terenie działki nr [...] – skarżący może ponieść negatywne tego konsekwencje. Należy zauważyć, iż zgodnie z przepisem art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska odpowiedzialny, władający powierzchnią ziemi, na której występuje zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu, jest obowiązany do przeprowadzenia ich rekultywacji. W tej sytuacji należy zgodzić się ze skarżącym i uznać, że interes prawny do występowania w sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu prac geologicznych właściciel działki objętej tymi pracami może wywodzić dodatkowo z w/w normy art. 102 cyt. ustawy. W związku z obowiązkami nałożonymi na właścicieli działek należy stwierdzić, iż obawa przed nieprawidłowo przeprowadzonymi pracami geologicznymi w pełni uzasadnia przyznanie takim podmiotom - możliwość wyrażenia swojego stanowiska w postępowaniu administracyjnym, w tym możliwość zgłoszenia stosownych wniosków dowodowych potwierdzających ich tezy, rolą zaś organów, jest ewentualne wykazanie, w toku prowadzonego postępowania całkowitej bezzasadności stawianych przez właścicieli takich nieruchomości zarzutów lub formułowanych wniosków. Należy podnieść, iż stanowisko wyrażone w niniejszej sprawie znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie i poglądach doktryny. W powołanym przez skarżącego komentarzu do art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, stwierdzono, iż stronami postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu prac geologicznych powinni być przede wszystkim właściciele nieruchomości gruntowych, w obrębie których mają być wykonywane zamierzone roboty geologiczne, a nawet – jak uznano – również właściciele sąsiednich nieruchomości znajdujących się w zasięgu wpływów (zwłaszcza szkodliwych) takich prac (vide: A. Lipiński, R. Mikosz "Ustawa - Prawo geologiczne i górnicze. Komentarz", Dom Wydawniczy ABC, Warszawa 2003, s. 191-192). Warto wskazać, iż w powołanym przez autorów w/w komentarza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 1986 r., sygn. akt IV SA 308/86, ONSA 1986/2/41, również przyjęto, że stronami w postępowaniu o zatwierdzenia projektu badań geologicznych są właściciele (osoby władające) tylko tych nieruchomości położonych w granicach obszaru objętego tym projektem, na których przewidziano wykonywanie robót dotyczących projektowanych na tym obszarze prac geologicznych. Powyższy pogląd NSA został również zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2004 r., sygn. akt 6 II SA 2587/03, w którym to orzeczeniu Sąd stwierdził, iż postępowanie o zatwierdzenie projektu badań geologicznych może dotyczyć prawnych interesów właścicieli tych nieruchomości, na których przewidziane jest wykonywanie robót związanych z projektowanymi pracami. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że skarżący wykazał, iż w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. przysługiwał mu interes prawny, o którym mowa w przepisie art. 28 § 1 k.p.a. Z tej przyczyny Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż uchylona decyzja Wojewody [...] nie podlega wykonaniu. Zasądzając zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oparł się na dyspozycji przepisu art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz skarżącego wyłącznie zwrot kosztów w wysokości 200,- złotych z tytułu uiszczonego wpisu od skargi. Zdaniem Sądu brak jest podstaw prawnych umożliwiających zasądzenie zwrotu pozostałych żądanych przez stronę skarżącą kosztów poniesionych z tytułu udzielonej skarżącemu porady prawnej, według przedłożonej na rozprawie faktury Vat z dnia [...] maja 2006 r. W świetle przepisu art. 205 § 2 p.p.s.a. stronie skarżącej, której skarga została uwzględniona przez Sąd, przysługuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego (prawnego) tylko w przypadku, gdy strona ta ustanowi w sprawie pełnomocnika procesowego. W niniejszej sprawie skarżący nie udzielił radcy prawnemu J. L. pełnomocnictwa procesowego, a więc koszty wykazane w w/w fakturze nie mogły zostać uwzględnione przez Sąd i zasądzone od organu na rzecz strony przeciwnej.