II SA/Ke 863/05

Sygnatura akt: II SA/Ke 863/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant: Referent stażysta Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2006 r. sprawy ze skargi M. K. i A. K. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. II SA/Ke 863/05 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał M. i A. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo-murowanego wiaty na sprzęt rolniczy, położonego na działce nr 1889/2 i 852/2 w C. Organ ustalił, że przedmiotowy budynek wybudowany został samowolnie w roku 2000, ma długość 11,35 m. i szerokość 5,30 m. Od strony podwórka nie wykonano ściany, natomiast drewniana, krokwiowa konstrukcja dachu pokryta została blachą falistą i jest podparta na środku budynku słupem wykonanym z szyny kolejowej. Postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, wstrzymano wykonywanie robót budowlanych i nałożono obowiązek przedstawienia dokumentów, o jakich mowa w tym przepisie. Ponieważ obowiązki te nie zostały wykonane, decyzją z dnia [...] nakazano rozbiórkę obiektu. W postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcie to zostało uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia, ponieważ nie została wyjaśniona kwestia, kto jest inwestorem obiektu. Na podstawie ponownych oględzin i wyjaśnień stron ustalono, że wiata została wybudowana przez M. i A. K. Należy zatem zgodnie z art. 52 ustawy Prawo budowlane, na inwestorów w pierwszej kolejności nałożyć obowiązek wynikający z przedmiotowego postępowania. Rozpoznając odwołanie wniesione od tego rozstrzygnięcia przez M. i A. K., Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchylił je w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I-szej instancji. Organ odwoławczy podniósł, że w postanowieniu z dnia [...], osobami wezwanymi do wykonania obowiązku wynikającego z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego byli M. K., J. S. i M. S., natomiast A. K. nie był wówczas zobowiązany. W ponownym postępowaniu organ I instancji winien więc wydać ponowne postanowienie skierowane do właściwych osób. Zaskarżona decyzja jest zatem wadliwa, ponieważ nie poprzedziło jej postanowienie wymagane przepisami. Odnosząc się do treści odwołania, Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że niezasadne są zarzuty skarżących, że obiekt przez nich wzniesiony nie wymagał pozwolenia na budowę. Powołując treść art. 3 pkt 1, 2 i 6 Prawa budowlanego organ podniósł, że jeżeli obiekt budowlany ma ściany, fundamenty i dach, to zaliczany jest do budynków, przy czym okoliczność, że nie ma on ściany z jednej strony nie sprawia, aby zaczął być zaliczany do innej klasy obiektów definiowanych w Prawie budowlanym. Na taki obiekt zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego wymagane jest pozwolenie na budowę, chyba że chodzi o parterowy obiekt gospodarczy związany z produkcją rolną i uzupełniający zabudowę zagrodową o pow. zabudowy do 35 m.kw., przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Ponieważ wiata objęta postępowaniem nie spełnia wyżej wymienionych warunków gabarytowych, na jej wzniesienie inwestorzy winni uzyskać pozwolenie na budowę. Decyzja organu I-szej instancji jest wadliwa, ale kierunek postępowania, zmierzający do zastosowania art. 48 Prawa budowlanego jest całkowicie zgodny z obowiązującymi przepisami. Ponadto, ponieważ obszar oddziaływania budynku rozciąga się także na działkę Z. R. ( gdyż usytuowany jest w odległości mniejszej niż 3 m. od jego działki ), jest on stroną w sprawie, wbrew zarzutom skarżących. Skargę od tej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli M. i A. K., którzy nie zgodzili się z zawartym w jej uzasadnieniu stwierdzeniem, że murowana wiata na sprzęt rolniczy jest budynkiem gospodarczym w rozumieniu Prawa budowlanego, a fragment działki siedliskowej na wsi, osłonięty zadaszeniem, wspartym na trzech murowanych ścianach, gdzie parkowane są maszyny i sprzęt rolniczy, można określić terenem zabudowy, przekraczającym 35 m.kw. i że w związku z tym wybudowanie takiego obiektu wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto skarżący zarzucili, że przedmiotowa wiata w żaden sposób nie ogranicza Z. R. korzystanie z jego działki, gdyż zlokalizowana jest od jego budynku mieszkalnego o kilkadziesiąt metrów. Podkreślili, że Z. R. swój budynek gospodarczy wybudował częściowo na ich posesji, a ponadto posadowił go w odległości mniejszej niż 3 m. od należącego do skarżących budynku mieszkalnego. Wnieśli również o dołączenie niniejszej skargi do innej sprawy toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach, dotyczącej nakazu rozbiórki szopy dobudowanej do tego samego obiektu, którego dotyczy niniejsza skarga. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji. Uczestnik Z. R. wniósł o oddalenie skargi, a pozostali uczestnicy nie zajęli stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Sądowa kontrola legalności orzeczeń wydawanych w toku postępowania administracyjnego sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności ( art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji nie był kwestionowany i znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wybudowany przez skarżących obiekt ma charakter wiaty ( bez jednej ściany od strony podwórza ), w której przechowywany jest sprzęt rolniczy. Zgodnie z art. 28 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie budowy tj. wedle niekwestionowanych ustaleń organów w roku 2000, roboty budowlane można było rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, przy czym pozwolenia na budowę nie wymagała budowa parterowych budynków gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Nie ulega wątpliwości, że ustalone przez organy wymiary wiaty objętej postępowaniem ( 11,35 m. długości, 5,30 m. szerokości ) przekraczają dopuszczalne gabaryty dla obiektu o celach i funkcji wyżej wskazanej, który był zwolniony od uzyskania pozwolenia na budowę. Organy obu instancji mają także rację, kwalifikując przedmiotową wiatę do budynków w rozumieniu Prawa budowlanego. Odnoszące się do definicji budynku przepisy art. 3 Prawa budowlanego przytoczone już zostały w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co zwalnia Sąd od cytowania ich treści po raz wtóry. Zaznaczyć jedynie należy, że jeżeli dany obiekt został wydzielony z przestrzeni przegrodami budowlanymi, to w świetle Prawa budowlanego jest budynkiem, podlegającym reżimowi ustawy. Istnienie trzech ścian i brak pełnego zamknięcia obiektu nie pozbawia go - jak słusznie zauważył organ II instancji - charakteru budynku w rozumieniu przedstawionym wyżej. Wiata, która jest przedmiotem sprawy wymagała zatem uzyskania pozwolenia na budowę i wszczęcie w niniejszej sprawie postępowania z art. 48 Prawa budowlanego odpowiada obowiązującym przepisom ( co do zakwalifikowania tego typu obiektów por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2000 r., LEX nr 77637 ). Prawidłowa jest także decyzja kasacyjna organu II instancji, a przytoczone w jej uzasadnieniu motywy rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela. Sankcja rozbiórki z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jest skutkiem niewykonania przez inwestora nałożonych na niego obowiązków w trybie art. 48 ust. 3 ustawy. Nie można zatem orzec rozbiórki, jeżeli wcześniej nie było zobowiązania, o jakim mowa wyżej. Postanowieniem z dnia [...] organ I-szej instancji nie nałożył obowiązków na A. K., zatem nie było żadnych podstaw do orzekania nakazu rozbiórki wobec niego. Poza tym, po decyzji kasacyjnej Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] zmieniło się Prawo budowlane, a w szczególności przepis art. 48. Ponieważ w art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia 16 kwietnia 2004 r. ( Dz.U. nr 93, poz. 888 ) nakazuje się do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosować nowe uregulowania Prawa budowlanego w zakresie art. 48, zmiana prawa winna znaleźć odzwierciedlenie w nowym postanowieniu wydanym w oparciu o art. 48 ust. 3 ustawy. Co do dalszych zarzutów skargi dotyczących wybudowania budynku przez Z. R. z przekroczeniem - wedle skarżących - granicy nieruchomości stanowiących ich własność, to kwestia ta nie była i nie mogła być przedmiotem niniejszego postępowania; do rozstrzygania sporów o własność wyłącznie właściwym jest bowiem sąd powszechny. Sprawa ewentualnego niezgodnego z prawem - jak zarzucają skarżący - zbliżenia budynku sąsiada do ich budynku mieszkalnego, może być zaś przedmiotem innego postępowania administracyjnego. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma również znaczenia okoliczność, czy objęty nią obiekt wiaty "ogranicza Z. R. korzystanie z jego działki", albowiem podstawą prawną orzekania w niniejszym postępowaniu jest art. 48 Prawa budowlanego i ustalony fakt samowoli budowlanej, dla którego bez znaczenia pozostają argumenty o jakich mowa wyżej. Co się zaś tyczy wniosku o wspólne rozpoznanie sprawy wraz ze skargą wniesioną przez A. K. na decyzję nakazującą rozbiórkę szopy "dobudowanej do tego samego obiektu budowlanego, którego dotyczy niniejsza skarga", to Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał za celowe rozpoznawanie tych spraw wspólnie, albowiem ich przedmiot jest różny i nie ma podstaw do przyjęcia, aby pozostawały w związku ( art. 111 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ).