II OSK 1880/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski ( spr.) Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia NSA Jolanta Szaniecka Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1610/05 w sprawie ze skargi E. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. przyznaje i nakazuje wypłacić od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego D. S. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o podatek od towarów i usług w wysokości 22 % tytułem nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej skarżącemu z urzędu. Wyrokiem z dnia 10 maja 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1610/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody M. z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej skarżącemu pozwolenia na budowę stacji dystrybucji gazu płynnego propan-butan na terenie działki nr ew. [...] obr. [...] położonej w L. przy ul. [...]. Organy administracji uznały, że fakt stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie prowadzi do stwierdzenia nieważności wydanej na jej podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, tym bardziej że w dniu wydania tego pozwolenia decyzja ustalająca warunki zabudowy była ostateczna i funkcjonowała w obrocie prawnym. Na decyzję organu nadzorczego E. L. złożył skargę do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest zasadna, podzielając stanowisko organów administracji, że okoliczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej przed wzruszeniem decyzji ustalającej warunki zabudowy. Taki przypadek, w ocenie Sądu pierwszej instancji może stanowić jedynie podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w świetle art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Od powyższego wyroku E. L. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zwrotu kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez wadliwe przeprowadzenie przez Sąd kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i bezzasadne oddalenie skargi. Skarżący podniósł, że Sąd pierwszej instancji pominął zgłoszony w skardze zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego – art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz naruszenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przy wydawaniu przez Prezydenta Miasta L. decyzji z dnia [...] o pozwoleniu na budowę. Zarzucono również, iż Sąd pominął, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy oraz nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w zakresie zgodności projektu zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co jest czynnością o zasadniczym znaczeniu w świetle regulacji art. 35 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego. W skardze kasacyjnej zarzucono również Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 56 w związku z art. 124 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez prowadzenie postępowania sądowego i wydanie wyroku mimo toczącego się postępowania wznowionego dotyczącego decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...]. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien był zawiesić postępowanie z urzędu, bowiem okoliczność uchylenia ww. decyzji w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, powodowałaby, że postępowanie sądowe stałoby się bezprzedmiotowe i podlegałoby umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Nie można podzielić poglądu, zaprezentowanego w skardze kasacyjnej, iż wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, na której opierała się inna późniejsza decyzja ostateczna stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności tej drugiej decyzji w trybie nadzoru na podstawie art. 156 K.p.a. Ma rację Sąd pierwszej instancji, iż jest to przesłanka umożliwiająca wznowienie postępowania stosownie do regulacji art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Wyeliminowanie zatem z obrotu prawnego, w rozpatrywanej sprawie, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie mogło skutkować nieważnością pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, czego domaga się strona skarżąca. Jeżeli tak to przywołany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 7, 77 i 80 K.p.a. nie może znaleźć uznania, również w kontekście zarzutu "pominięcia" zgłoszonego w skardze naruszenia art. 35 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Przewidziany w tych regulacjach obowiązek organu administracji sprawdzania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planistycznymi nie oznacza możliwości kwestionowania ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Do czasu kiedy decyzja ta jest w obrocie prawnym jest dla organu wiążąca i nie może stanowić podstawy do innej oceny zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami planistycznymi, aniżeli ta przyjęta w decyzji. Również zarzut naruszenia art. 56 w związku z art. 124 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może odnieść zamierzonego skutku, bowiem wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej przywołana regulacja prawna nie mogła mieć zastosowania w sprawie. Sąd administracyjny zawiesza co prawda postępowanie sądowe w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego m.in. w celu wznowienia postępowania, ale czyni to w sprawie będącej przedmiotem zaskarżenia, a nie każdej innej choćby związanej z tą, która jest rozpatrywana przez sąd. Jeżeli tak to Sąd pierwszej instancji, orzekając w niniejszej sprawie – stwierdzenia nieważności przedmiotowego pozwolenia na budowę – byłby zobowiązany do zawieszenia postępowania w tej sprawie, gdyby po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie będącej przedmiotem kontroli sądu, tj. stwierdzenia nieważności przedmiotowego pozwolenia na budowę, a nie pozwolenia na budowę, jak w niniejszej sprawie. Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 wielokrotnie wyżej przywoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.