I SA/Wa 1740/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Katarzyna Babik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2006 r. sprawy ze skargi W. G., M. M. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...], którą ustalono opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w P., przy ul. [...], spowodowanego podziałem działki nr [...], w kwocie [...] zł. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że na wniosek J. M., W. G., M. M. oraz M. M., będących właścicielkami nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] o pow. [...] ha, Prezydent Miasta P., ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r., zatwierdził projekt podziału tej nieruchomości na działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...]. Podstawą podziału był miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Miasta P. uchwałą z dnia [...] czerwca 1998 r. Nr [...] ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Płockiego Nr 9, poz. 115 z 18 września 1998 r. Rada Miasta uchwałą z dnia [...] stycznia 2001 r. Nr [...] opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 48, poz. 462 z dnia 22 marca 2001 r. ustaliła stawkę opłaty adiacenckiej w wysokości 50% wzrostu wartości nieruchomości wywołanego jej podziałem. Według operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego B. P. wartość nieruchomości przed dokonaniem podziału wynosiła [...] zł. Po dokonaniu podziału wartość nieruchomości wynosi [...] zł. Podział przedmiotowej nieruchomości spowodował zatem wzrost wartości nieruchomości o [...] złotych. Zgodnie z powołaną uchwałą stawka opłaty adiacenkiej wynosi 50% wzrostu wartości, czyli [...] złotych. Wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wynosi zatem, w zależności od posiadanego udziału w działce nr [...], odpowiednio od J. M. [...] zł, od W. G., M. M. i M. M. po [...] zł. Jako podstawę prawną decyzji organ powołał m. in. art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. G., M. M. i M. M. wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz każdej ze skarżących kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 64 ust. 3 i art.84 Konstytucji RP, art. 98a ust. 1 i ust. 2, art. 95 pkt 1 oraz art. 175 §1 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami – poprzez ich nie zastosowanie, bądź błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, 2) obrazę przepisów prawa procesowego mającą istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7, 8, 9, 10 § 1, 24, 84 § 1 i § 2 oraz art. 107 § 3 kpa – poprzez ich nie zastosowanie bądź niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi podniesiono przede wszystkim, że organ I instancji decyzję oparł na treści art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, który to przepis nie istniał zarówno w dacie podziału działki nr [...] jak i w dacie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej. W ocenie skarżących w sprawie ma zastosowanie art. 98 ust. 4 ustawy z dnia 21.08.1997 r. w brzmieniu sprzed dnia 21.09.2004 r. a przepis ten w odniesieniu do przedmiotowego podziału nieruchomości, nie zawiera przesłanek dla ustalenia opłaty adiacenckiej. Zdaniem skarżących przy wyliczaniu wysokości opłaty adiacenckiej powinny być uwzględnione koszty poniesione przez właścicieli w związku z dokonaniem podziału nieruchomość czego nie uczyniono. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepisy ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. Nr 261 z 2004 r., poz. 2603 ze zm.) odnoszące się do opłaty adiacenckiej jaka została ustalona w zaskarżonej decyzji. Zasadniczym przepisem w tej kwestii jest art. 98a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., zgodnie z którym jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela wzrośnie jej wartość prezydent miasta może ustalić w drodze decyzji opłatę adiacencką z tego tytułu. Z brzmienia tego przepisu wynika, że opłata adiacencka związana jest ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanym jej podziałem. Podział więc, który spowodował wzrost wartości nieruchomości objętej tym podziałem jest czynnikiem, który zezwala na uruchomienie procedury ustalenia opłaty adiacenckiej. Postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia takiej opłaty jest postępowaniem samodzielnym, które może być wszczęte dopiero gdy decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Jeżeli wzrost wartości nieruchomości spowodowany jej podziałem jest niewątpliwy to właściwy organ jest legitymowany do wymierzenia opłaty adiacenckiej z tego tytułu. Przepis art. 98a ustawy z dnia 21.08.1997 r. obowiązywał już w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji, co miało miejsce w dniu [...] maja 2005 r., zatem organ ten prawidłowo powołał go jako podstawę prawną swojej decyzji. Dla zastosowania podstawy prawnej tej decyzji nie ma znaczenia ani data wydania decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości ani data wszczęcia postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanej w niniejszym postępowaniu decyzji. Nie jest więc zasadne stanowisko skarżących iż w sprawie winien mieć zastosowanie art. 98 ust. 4 ustawy z dnia 21.08.1997 r. w brzmieniu sprzed dnia 21.09.2004 r. ponieważ przepis ten w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji miał nowe brzmienie nadane mocą ustawy z dnia 28.11.2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 141 z 2004 r., poz. 1492) i nie odnosi się do opłaty adiacenckiej. Tak więc obszerne rozważania, zawarte w uzasadnieniu skargi, a odnoszące się do treści art. 98 ust. 4 w brzmieniu sprzed dnia 21.09.2004 r. jako przepisu, który nie odnosi się już do opłaty adiacenckiej w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji, są nieaktualne i pozostają bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji. Nieuzasadniony jest zarzut pominięcia kosztów poniesionych przez właścicieli nieruchomości w związku z dokonaniem podziału przy wyliczaniu wysokości opłaty adiacenckiej, gdyż przepisy ustawy nie przewidują pomniejszenia wysokości tej opłaty o te koszty. Również bezzasadny jest zarzut podniesiony w uzasadnieniu skargi "z ostrożności procesowej" a sprowadzający się do niezastosowania przez organ art. 95 pkt 1 w zw. z art. 98a ust 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. albowiem w sprawie nie zachodzi sytuacja uregulowana w tych przepisach. Przepis art. 95 przewiduje możliwość podziału nieruchomości w celach w nim wymienionych niezależnie od ustaleń planu miejscowego. W niniejszej sprawie podział nieruchomości jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego co wynika wprost z treści decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości oraz celem tego podziału było zniesienie współwłasności i częściowy dział spadku na co wskazuje treść aktu notarialnego z dnia [...].06.2003 r. Repertorium A Nr [...] a w wyniku tego podziału powstało dziesięć działek. Taki podział nie uwzględnia żadnego z celów wymienionych w art. 95 ustawy z 21.08.1997 r. Zatem nie może być zastosowane wyłączenie przewidziane w art. 98a ust. 2 tej ustawy. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.