IV SA/Wa 114/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Wanda Zielińska – Baran (spr.), Sędziowie sędzia NSA Tadeusz Cysek, asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi "P." Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego "P." Sp. z o.o. w W. kwotę 245 (dwieście czterdzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] listopada 2004r utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2004r. odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej pod nazwą "[...]" nr [...] przy ul. [...] na działce nr ew. [...] w obrębie [...] w dzielnicy [...].. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że podziela stanowisko organu pierwszej instancji, iż inwestycja objęta wnioskiem z dnia [...] marca 2003r. inwestora – P. Sp. z o.o. w W. nie jest inwestycją celu publicznego, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z art.2 pkt 5 cyt. ustawy przez " inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym ( gminnym) i ponadlokalnym ( powiatowym , wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizacje celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( jedn. tekst z 2000r. Dz. U. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Dla uznania danej inwestycji za inwestycję celu publicznego muszą być spełnione dwie przesłanki: po pierwsze- inwestycja jest o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym, po drugie – inwestycja stanowi realizację celów publicznych, których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W myśl art. 6 pkt 1 cyt. ustawy w pojęciu celów publicznych mieszczą się niezbędne czynności związane z wydzielaniem gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczenia ruchu lotniczego , w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Podstawowym elementem definicji celu publicznego zawartej w art. 6 pkt 1 cyt. ustawy jest publiczny charakter dróg, obiektów i urządzeń transportu i łączności. Zatem muszą to być publiczne drogi, publiczny transport i publiczna łączność. Stosownie do pkt 10 przywołanego wyżej art. 6 w pojęciu celów publicznych mieszczą się też inne cele publiczne określone w odrębnych ustawach. Przepisy ustawy – Prawo telekomunikacyjne ( Dz. U. z 2000r. Nr 73, poz. 852 ze zm.) nie zawierają definicji celu publicznego spełniającego wymogi art. 6 pkt 10 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem organu odwoławczego z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również z ustawy – Prawo telekomunikacyjne, nie można wnioskować, że świadczenie usług telekomunikacyjnych w oparciu o te ustawy może być uznane za realizację celu publicznego w ramach inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skardze na powyższą decyzję P. Sp. z o.o. w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca Spółka podniosła, iż organy orzekające obu instancji dopuściły się naruszenia art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), przyjmując błędnie, że budowa stacji telefonii komórkowej nie stanowi inwestycji celu publicznego w rozumieniu art.6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Publiczny charakter planowanej inwestycji wynika, zdaniem strony skarżącej, m. in. z art. 2 ustawy- Prawo telekomunikacyjne zawierającegoi definicję operatora publicznego, za którego uważany jest operator wykonujący działalność telekomunikacyjną na podstawie zezwolenia telekomunikacyjnego, zaś siecią publiczną jest sieć telekomunikacyjna, nie będąca siecią wewnętrzną, służącą do świadczenia usług telekomunikacyjnych. Spółka podniosła, iż stanowisko to podziela Minister Infrastruktury w piśmie z dnia P. Sp. z o.o. w W. grudnia 2003r. ( załączonym do akt sprawy), a także Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] lutego 2004r. wydanej stornie skarżącej w innym postępowaniu. Ponadto strona skarżąca podniosła, że w dacie wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. obowiązywała nowa ustawa – Prawo telekomunikacyjne z dnia 16 lipca 2004r. Zatem dla interpretacji przepisów ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z ustawą o gospodarce nieruchomościami, czy inwestycja polegająca na budowie stacji telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego są nowe uregulowania ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Przepis art. 140 tej ustawy stanowi podstawę do ograniczenia, w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia m.in. na zakładanie urządzeń łączności publicznej, w sytuacji gdy właściciel, użytkownik wieczysty, użytkownik, najemca, dzierżawca lub zarządca nie przystąpi w terminie 30 dni do zwarcia umowy z operatorem mającej na celu ustalenia warunków korzystania z nieruchomości. Zdaniem strony skarżącej ustawodawca dał w ten sposób wyraz uznania budowy m.in. stacji telefonii komórkowej za inwestycje celu publicznego, spełniającą wymogi, o których mowa w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Przede wszystkim należy podnieść, iż organy orzekające obu instancji dokonały błędnej wykładni prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, uznając, że w świetle art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. ), zwaną dalej ustawą, budowa stacji telefonii komórkowej nie stanowi inwestycji celu publicznego. W myśl art. 50 ust.1 ustawy inwestycja celu publicznego lokalizowana jest na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Inwestycje celu publicznego definiuje art. 2 ust. 5 ustawy, zgodnie z którym przez inwestycję tę należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym ( gminnym ) i ponadlokalnym ( powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizacje celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( publ. Dz. U. z 2000r. Nr 46 poz. 543 z późn. zm.). Przepis art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami zawiera zamknięty katalog celów publicznych. Ustawodawca za cel publiczny uznał m.in. w pkt 1 tego artykułu "wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczenia ruchu lotniczego , w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji ". W świetle tego przepisu należy wyjaśnić, czy budowę stacji telefonii komórkowej można uznać za budowę obiektu służącego " łączności publicznej ". W obowiązującym stanie prawnym pojęcie " łączności publicznej " nie zostało jednoznacznie zdefiniowane i z tych względów zachodzi potrzeba dokonania jego wykładni. Nie ulega wątpliwości, iż pojęcie " łączność" odnosi się we szczególności do spraw związanych ze świadczeniem szeroko rozumianych usług telekomunikacyjnych. Z przepisu art. 16 ustawy z dnia 4 września 1997 roku o działach administracji rządowej ( Dz. U. z 2003r. Nr 159, poz. 1548 ze zm.) wynika, iż "dział łączność" obejmuje obok spraw telekomunikacji , także sprawy poczty. Świadczenie usług w zakresie telefonii komórkowej spełniało kryteria definicji "telekomunikacja" , określonej w art. 2 pkt 29 ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne ( Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.), obowiązującej w dacie wydania decyzji organu pierwszej instancji. Identyczne brzmienie tej definicji nadał ustawodawca w art. 2 pkt 42 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne ( Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), obowiązującej w dacie orzekania przez organ odwoławczy. W tym miejscu zasadnym jest zauważyć, iż trafnie podniosła strona skarżąca, iż po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji nastąpiła zmiana stanu prawnego, czego organ odwoławczy nie dostrzegł i wbrew obowiązującej zasadzie z art.6 kpa zaistniałej zmiany stanu prawnego jaka zaszła po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji nie uwzględnił. Uchybienie to, w ocenie Sądu, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie z przepisów ustawy z dnia 21 lipca 2000r. - Prawo telekomunikacyjne niewątpliwie wynika, iż świadczenie usług sieci telefonii komórkowej spełnia kryteria publicznej sieci telefonicznej ( art. 2 pkt. 20 ), eksploatowanej przez "operatora publicznego" ( art. 3 ust.1 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 17 ). Tak samo z przepisów nowej ustawy z dnia 16 lipca 2004r. - Prawo telekomunikacyjne wynika, że telefonia komórkowa stanowi " publiczną sieć telefoniczną " ( art. 2 pkt 33 ), a świadczącym usługi telekomunikacyjne i dostarczającym publiczne sieci telekomunikacyjne jest przedsiębiorca nazwanym przez ustawodawcę odpowiednio "dostawcą usług" lub "operatorem "( art. 2 pkt 27 lit. a i b ). Należy podzielić stanowisko strony skarżącej, iż przepis art. 140 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne , a w szczególności ust. 3 tego artykułu przesądza, iż budowa stacji telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego. Z treści art. 140 ust. 1 ustawy wynika, że ustawodawca zobowiązał właścicieli i użytkowników nieruchomości do umożliwienia m.in. operatorom instalowanie na nieruchomości m.in. urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzanie linii kablowych pod, na albo nad nieruchomością. Warunki korzystania z nieruchomości przez operatora ustala się w umowie, która powinna być zawarta w terminie 30 dni od dnia wystąpienia operatora o jej zwarcie (ust. 2). Ustawodawca w ust. 4 tego przepisu przyjął stosowanie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2000r. Nr 46 , poz. 543 ze zm.) , jeżeli nie dojdzie do zawarcia umowy w wyżej określonym terminie. Zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Reasumując, powyższe wywody stanowią wystarczającą podstawę do przyjęcia, iż budowa stacji telefonii komórkowej spełnia warunki do uznania jej za budowę obiektu służącego łączności publicznej. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.