II SA/Sz 1298/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2006 r. sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w sprawie wstrzymania robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów oddala skargę \ Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 123 Kpa, po rozpatrzeniu sprawy B. M., wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową jednorodzinnego budynku mieszkalnego o wymiarach 8,20 x 7,70 m, na działce nr [...] położonej we wsi [...] w gminie [...], wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Postanowienie to nie zawiewało pouczenia o przysługujących środkach zaskarżenia. Pismem z dnia [...] r. B. M. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie opisując w jego treści błędy jakie, jego zdaniem, popełnił organ pierwszej instancji wszczynając postępowanie w sprawie samowoli budowlanej. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego w [...] postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], na podstawie art. 134 i art. 141 § 1 Kpa stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia, powołując się na treść przepisu art. 141 § 1 Kpa, wyjaśnił że na postanowienie wydane na podstawie przepisu art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane zażalenie nie przysługuje. Zatem, zgodnie z art. 142 Kpa, postanowienie takie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. B. M. zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] podnosząc, że postanowienie otrzymał od WINB, a zażalenie złożył do Wojewody [...]. Dalej wskazał na postanowienie z dnia [...] r., na które służy zażalenie, domaga się więc realizacji tego pouczenia. Ponadto zdaniem skarżącego skoro przepis art. 48 Prawa budowlanego nie zabrania składać zażalenia, to należy przyjąć, że obowiązuje regulacja z art. 50, bo dotyczy identycznego postanowienia. W piśmie z dnia [...] r., mającym stanowić uzupełnienie skargi, skarżący opisał dotychczasowe postępowanie w sprawie prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowanego w [...] w odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonych aktów (decyzji, postanowień) pod względem ich zgodności z przepisami prawa obowiązującego w czasie ich wydania. Jeżeli zaskarżony akt prawa nie narusza Sąd obowiązany jest skargę oddalić. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Zażalenie jest zwyczajnym, samodzielnym i formalnym środkiem prawnym. Środek ten przysługuje tylko na niektóre postanowienia. Przepis artykuł 141 § 1 Kpa stanowi, że "na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi". Oznacza to, iż zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywnie wyliczone w kodeksie. W zakresie dopuszczalności zażalenia na postanowienia wydawane w toku postępowania w sprawie samowoli budowlanej mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż w tym zakresie ustawa Prawo budowlane nie ma odmiennego uregulowania. Jeżeli więc Prawo budowlane nie wskazuje środka zaskarżenia w postaci zażalenia, to na takie postanowienie zażalenie nie przysługuje, a strona - w myśl art. 142 Kpa - może takie postanowienia zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Skoro zatem przepisy art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, będące podstawą prawną postanowienia organu pierwszej instancji, nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia o wstrzymaniu robot budowlanych, to słusznie organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez skarżącego zażalenia. Ustosunkowują się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że organy administracji publicznej z urzędu przestrzegają swojej właściwości rzeczowej i miejscowej (art. 20 Kpa). Organem wyższego stopnie w stosunku do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] jest [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], a zatem ten organ, jako organ odwoławczy, właściwy był do wydania zaskarżonego postanowienia. Co do zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] r., to winno być ono rozpatrzone przez organ odwoławczy w odrębnym postępowaniu. Wniesienia tego zażalenia pozostaje bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Ponadto Sąd wyjaśnia, że postanowienie wydawane w trybie art. 50 ustawy Prawo budowlane w żadnym przypadku nie może być identyczne z postanowieniem wydawanym na podstawie przepisu art. 48 tej ustawy. Dlatego przepis o środkach zaskarżenia z art. 50 nie może stanowić podstawy zaskarżenia postanowienia wydanego na podstawie art. 48. Sąd stwierdzając zatem legalności zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.