I SA/Sz 703/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant Karolina Borowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2006 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. o d d a l a skargę Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60) oraz art. 3 ust. 1 i 5, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. zmieniającej decyzję tegoż organu z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia S.K. wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2005 na kwotę [...] zł. Z uzasadnienia wskazanej na wstępie decyzji wynika, iż Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. ustalił S.K. na kwotę [...] zł zobowiązanie podatkowe za 2005 r. w podatku od nieruchomości - lokalu mieszkalnego położonego w S. przy ul. [...]. Przy ustaleniu tego podatku do podstawy opodatkowania przyjęto informację (druk IN-1), jaka złożona została przez samego podatnika oraz dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Od decyzji tej podatnik złożył odwołanie, domagając się jego zmiany i podnosząc, iż ogólna powierzchnia podlegających opodatkowaniu części wspólnych budynku niezgodna jest ze stanem faktycznym. Działając w trybie art. 226 Ordynacji podatkowej, Prezydent Miasta uznał za uzasadniony podniesiony w odwołaniu zarzut niewłaściwego ustalenia podstawy opodatkowania części wspólnych budynku i w dniu [...] r. wydał decyzję zmieniającą własną decyzję z dnia [...] r. oraz ustalającą wysokość podatku od nieruchomości na kwotę [...] zł. Przy wymiarze nowej wysokości podatku przyjęto powierzchnię części wspólnych budynku ustaloną w drodze inwentaryzacji budynku dokonanej przez TBS "P.", zgodną z danymi zawartymi w informacji podatnika. Od decyzji z dnia [...] r. S.K. wniósł odwołanie, zarzucając w nim, iż podatek naliczony został niezgodnie z wpisem w ewidencji gruntów i budynków w odniesienie do powierzchni zabudowy oraz że dokonane przez TBS "P." obliczenia części wspólnych są błędne. Wynika dalej z uzasadnienia wskazanej na wstępie decyzji, że rozpatrując sprawę na skutek wniesionego przez podatnika odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze zarzuty jego uznało za nietrafne. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał na wstępie, że zgodnie z art. 21 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę dokonania wymiaru stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które mają walor dokumentu urzędowego, o którym stanowi przepis art. 194 Ordynacji podatkowej i które mogą być zastąpione danymi wynikającymi z innego dokumentu, zawierającego informacje dotyczące przedmiotu opodatkowania, np. z aktu notarialnego. Organ odwoławczy stwierdził dalej, iż z aktu notarialnego z dnia [...] r. wynika, że K. i S. K. nabyli od Gminy S. nieruchomość stanowiącą lokal mieszkalny o pow. [...] m2 , piwnicę o pow. [...] m2 oraz wynoszący [...] udział w częściach wspólnych i urządzeniach budynku, jak również wynoszący tyleż udział w prawie wieczystego użytkowania gruntu o pow. [...] m2. Powyższy akt notarialny nie zawiera informacji o powierzchni budynku, w którym znajduje się stanowiący własność podatnika lokal mieszkalny, tę zawiera natomiast protokół z inwentaryzacji sporządzonej przez TBS "P.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało dalej w uzasadnieniu swej decyzji, że w informacji w sprawie podatku od nieruchomości (NI-1), jaka przez podatników złożona została w dniu [...] r., wykazano, iż powierzchnia części wspólnych budynku wynosi ogółem [...] m2 i taka też wielkość przyjęta została przez organ pierwszej dla ustalenia powierzchni odpowiadającej udziałowi podatnika i stanowiącej podstawę wymiaru podatku. Wydana zatem nowa decyzja w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości, zmieniająca decyzję wcześniejszą, jest decyzją, której ustalenia oparte zostały o dane wynikające z informacji podatnika, która w zakresie dotyczącym powierzchni części wspólnych budynku zgodna jest z danymi wynikającymi z wynikami inwentaryzacji, co do której odwołująca się strona nie wniosła żadnych konkretnych zarzutów. Powyższa decyzja ostateczna zaskarżona została przez S.K. do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodnosci z prawem. Domagając się jej uchylenia skarżący nie wskazuje wprawdzie żadnego przepisu prawa decyzją ta naruszonego, nie mniej z treści uzasadnienia skargi wynika, iż kwestionuje on podstawę wymiaru podatku od części wspólnych budynku, wskazując na występujące w tym zakresie rozbieżności w latach poprzedzających rok podatkowy, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Wskazuje on również na błędy popełnione przez osoby dokonujące inwentaryzacji powierzchni częsci wspólnych budynku, wywodząc przy tym, że powierzchnia zabudowy w budynku wynosi - według rejestru gruntów - [...] m2 i składa się na nią również powierzchnia pomieszczenia stanowiącego węzeł ciepłowniczy pozostający, jego zdaniem bezprawnie, w dyspozycji innej wspólnoty mieszkaniowej. Wskazuje on również na fakt, że część pomieszczeń piwnicznych, zaliczanych do części wspólnych budynku, wydzielona została do wyłącznego użytkowania dwóch współmieszkańców. W uzupełnieniu swej skargi oświadczył on na rozprawie, że według jego wyliczeń ogólna powierzchnia części wspólnych budynku wynosi [...] m2, co oznacza, że przyjmując do podstawy wymiaru podatku powierzchnię podaną w informacji IN-1 organ podatkowy ustalił podatek w zaniżonej wysokości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczej wniosło o jej oddalenie. Wskazując ponownie, że podstawę wymiaru podatku stanowiły dane wynikające z inwentaryzacji budynku przeprowadzonej przez jego zarządcę, tj. TBS "P.", organ odwoławczy podkreślił, iż podnoszone w skardze okoliczności, takie jak zajęcie części pomieszczeń na węzeł cieplny i zagrodzenie korytarza piwnicznego, pozostają bez wpływu na wysokość podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadnioną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa. W związku z istotą występującego w rozpatrywanej sprawie sporu, będącego sporem o wielkość podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości w zakresie dotyczącym powierzchni części wspólnych budynku, zauważyć należy, iż jakkolwiek z przywoływanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisu art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wynika, że dla organu podatkowego podstawę do dokonania wymiaru podatku od nieruchomości powinny stanowić informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków, to nie oznacza to, że organ podatkowy nie jest uprawniony uwzględniać innych dowodów wskazujących na rzeczywistą powierzchnię części wspólnych budynku. Jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy, wydając zaskarżoną decyzję i ustalając udział podatników w powierzchni części wspólnych budynku mieszkalnego organ odwoławczy przyjął, w ślad za organem pierwszej instancji, wielkości pomieszczeń wspólnych ustalone w drodze inwentaryzacji na [...] m2, co doprowadziło do obciążenia podatników obowiązkiem podatkowym od [...] m2 tej powierzchni. Kwestionując prawidłowość takich leżących u podstaw wymiaru podatku ustaleń faktycznych i dążąc do wykazania, że powierzchnia części wspólnych budynku jest wyższa od przyjętej za podstawę tego wymiaru, skarżący w istocie zmierza do pogorszenia swej sytuacji w zakresie obowiązku podatkowego. W związku z takim kierunkiem skargi zauważyć należy, iż zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej w sprawach podatkowych określony jest przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia i jakkolwiek sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, to znaczy zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednakże nie może on wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, o ile nie stwierdzi naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu (art. 134 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji podatkowej z powodu wskazanego przez skarżącego prowadzić musiałoby w konsekwencji do pogorszenia sytuacji podatników co do zakresu ich obowiązku podatkowego i stanowiłoby orzeczenie podjęte na niekorzyść strony skarżącej. Leżące u podstaw skargi dążenie podatnika do wyjaśnienia spornych kwestii własnościowych i związanych ze sposobem współużytkowania pomieszczeń wspólnych nie może stanowić wystarczającej przesłanki do wydania takiego orzeczenia, kwestie te bowiem pozostają poza zakresem kognicji sądu administracyjnego, rozstrzygane być mogą natomiast przed organem właściwym dla sporów cywilnych. Nie znajdując w rozpatrywanej sprawie podstaw do stwierdzenia w zaskarżonej decyzji ostatecznej takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością stwierdzenia jej nieważności oraz uznając, że zawarte w żądaniu skargi uchylenie zaskarżonej decyzji prowadziłoby do wydania orzeczenia na niekorzyść wnoszącego skargę podatnika, orzec należało o oddaleniu skargi (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).