II OZ 488/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 97/06 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Warmińsko – Mazurskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Olsztynie z dnia 29 grudnia 2005 r., Nr [...] w przedmiocie usytuowania składowiska odpadów z tektury p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 14 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 97/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił wniosek A. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Warmińsko – Mazurskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Olsztynie z dnia 29 grudnia 2005 r. (nr [...]) w przedmiocie usytuowania składowiska odpadów z tektury. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pełnomocnik skarżącej nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Zdaniem Sądu brak wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia nie grozi niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto w ocenie Sądu I instancji, skarżąca nie wskazała, na czym miałoby polegać powstanie znacznej szkody w sferze materialnej. Sąd uznał, iż przedstawione okoliczności, świadczą o niespełnieniu przez skarżącą przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwaną dalej p.p.s.a.). Na powyższe postanowienie skarżąca w dniu 22 marca 2006 r. złożyła zażalenie, w którym wniosła o jego zmianę i rozstrzygnięcie zgodnie z jej wnioskiem. Zdaniem skarżącej, brak jest faktycznych możliwości usytuowania składowiska ścinek w odległości od pawilonu meblowego nakazanej decyzją, jednakże uprawdopodobnienie tego jest niemożliwe w tak krótkim czasie bez pozyskania kosztownej dokumentacji. Ponadto skarżąca twierdzi, iż wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji sprowadzi się do likwidacji istniejącego składowiska, co w konsekwencji uniemożliwi jej kontynuowanie działalności gospodarczej. Skarżąca podnosi, że względnie krótkotrwałe wstrzymanie wykonania decyzji niczego w sprawie nie zmieni, skoro stan istniejący był dotychczas tolerowany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącej, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 13 grudnia 2004 r., sygn. [...], z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. [...] oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt [...], dotychczas niepublikowane). Postanowienie w tym względzie nie może stanowić surogatu zasadniczego rozstrzygnięcia sprawy, innymi słowy, nie może być ono zdeterminowane oceną kwestionowanej decyzji z punktu widzenia jej prawidłowości. Przedmiotem ochrony tymczasowej, jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Z konstrukcji powołanej wcześniej normy prawnej wynika, iż na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Zgodzić się należy z oceną dokonaną przez Sąd I instancji, iż skarżąca nie wykazała przesłanek wynikających z cytowanego wcześniej przepisu. Wychodząc z takiego założenia i uwzględniając, że wstrzymanie wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest obligatoryjne i zależy od uznania sądu, należało dojść do wniosku, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako takie powinno zostać oddalone. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.