II OZ 490/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W., M. W., J. W. i M. W. na zarządzenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 stycznia 2006 r., sygn. akt II SO/Op 100/05 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 29 stycznia 2004 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego na skutek wniosku skarżących z dnia 28 lipca 2005 r. o wyłączenie sędziów i asesorów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu. Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2006 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wniosek D. W., M. W., J. W. i M. W. o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożony w sprawie z ich skargi na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 29 stycznia 2004 r. w przedmiocie umorzenia postępowania pozostawił bez rozpoznania. W zarządzeniu podniesiono, że pismem z dnia 28 lipca 2005 r. skarżący zwrócili się "o wyłączenie z urzędu wszystkich sędziów tego sądu i przekazanie sprawy do innego sądu administracyjnego, poza województwem dolnośląskim". Uzasadniając wniosek podnieśli, iż wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości i samych skarżących, którzy mają w tym interes prawny. W tym stanie rzeczy pisemne oświadczenia złożyli wszyscy sędziowie i asesorzy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Z oświadczeń tych wynikało, że nie istnieje między nimi a skarżącymi żaden stosunek osobisty, wywołujący wątpliwości co do bezstronności oraz dający podstawy do wyłączenia ich od orzekania w niniejszej sprawie z mocy art. 18 i 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Postanowieniem z dnia 20 października 2005 r., Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 22 § 3 p.p.s.a. wyznaczył do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu. Zarządzeniem z dnia 6 grudnia 2005 r., skarżący wezwani zostali do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego wniosku przez wskazanie z imienia i nazwiska wszystkich sędziów, których dotyczy wniosek oraz podanie zindywidualizowanych przyczyn wyłączenia każdego z nich, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 27 grudnia skarżący otrzymali wezwania. W odpowiedzi skarżący podnieśli, że przyczyną złożenia wniosku było to że sędziowie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zataili fakt zatrudniania w tym sądzie sędziego o nazwisku D.. Jak wynikało z załączonego artykułu prasowego wobec osoby tej prowadzone było postępowanie karne w związku z podejrzeniem przyjęcia łapówki. W opinii sądu wobec tak sformułowanej odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych pisma w trybie art. 49 p.p.s.a. niemożliwe było nadanie wnioskowi skarżących prawidłowego biegu stąd też należało orzec o pozostawieniu go bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 w zw. z art. 20 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu nie zachodziły również w niniejszej sprawie żadne okoliczności, które wyłączałyby sędziów z mocy samej ustawy na podstawie art. 18 i 19 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący po raz kolejny podkreślili, iż mają swój interes prawny w tym, aby sędziowie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyli stosowne oświadczenia o tym co łączy ich z W. D., wobec którego postawione zostały zarzuty w procesie karnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 20 § 1 p.p.s.a. wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia. Żaden przepis nie wymaga, aby były to przyczyny zindywidualizowane w stosunku do każdego sędziego objętego tym wnioskiem. Może się bowiem okazać, że wszystkich tych sędziów dotyczy jedna przyczyna wyłączenia. Nadto brak uzasadnienia a tym bardziej przekonywującego uzasadnienia, wniosku nie jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., lecz skutkuje tylko odmową jego uwzględnienia. Strona nie musi też znać z imienia i nazwiska sędziów, których dotyczy wniosek i może określić ich w sposób możliwy do zindywidualizowania. Tak też nastąpiło w rozpoznawanej sprawie w której sędziowie złożyli oświadczenia o braku podstaw do wyłączenia, nie mając wątpliwości, że wniosek ich dotyczy. Należy nadto zauważyć, że w toku postępowania strona wskazała konkretne przyczyny, które w jej mniemaniu uzasadniają wyłączenie sędziów (pismo z dnia 29 grudnia 2005 r. – k. 11 akt). W tej sytuacji brak było podstaw do pozostawienia wniosku o wyłączenie bez rozpoznania. Zaskarżone zarządzenie zapadło więc z naruszeniem art. 49 § 1 i § 2 p.p.s.a. Dlatego a mocy art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 i 198 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.