II SA/Po 774/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi M. i J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 500,- (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ W. Batorowicz /-/ E. Podrazik /-/ B. Kamieńska Decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta w oparciu o art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z 2003 r.), ustalił dla inwestora Z. Sz. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego o gabinet lekarski z podpiwniczeniem, kryty dachem stromym, na działce nr [...] przy ul. [...]w Ś. W ., w granicy z działką nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestor złożył wniosek o warunki zabudowy dla opisanej inwestycji w dniu [...] 06.2004 r. Strony postępowania zawiadomiono o wszczęciu postępowania i jego zakończeniu. W toku postępowania administracyjnego sąsiedzi M. i J. R. poinformowali, że nie wyrażają zgody na proponowaną rozbudowę w granicy ich działki. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpoznaniu odwołania M. i J. R., utrzymało w mocy opisaną decyzję Burmistrza Miasta . W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż przedmiotowa inwestycja została pozytywnie uzgodniona z organami wskazanymi w art. 60 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz sporządzono analizę zabudowy i zagospodarowania terenu. W analizie funkcji uwzględniono intensywność zabudowy w odległości 93 m od granic działki nr [...]. Stwierdzono, że na terenie analizowanym znajdują się zarówno domy mieszkalne wolnostojące jak i budynki handlowe, produkcyjne i usługowe. Planowana inwestycja będzie więc kontynuacją funkcji na tym obszarze. Organ I instancji brał także pod uwagę interes odwołujących się jako właścicieli sąsiedniej działki. Brak zgody odwołujących się na lokalizację w granicy ich nieruchomości nie może stanowić podstawy do wydania decyzji negatywnej. Prowadzenie przez odwołujących się działalności produkcyjnej i handlowej w posiadanym budynku nie może być argumentem ograniczającym możliwość rozwoju właścicieli sąsiednich działek. Argumenty dotyczące nagrzewania pomieszczeń odwołujących się i uniemożliwienie otwierania okien od strony planowanej rozbudowy są subiektywne i pozbawione racjonalnych podstaw. Od powyższej decyzji skargę złożyli uczestnicy M. i J. R . W skardze podnieśli, że domagają się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 i art. 61 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 144 kodeksu cywilnego, § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i art. 77 kpa. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., iż odnośnie tej samej inwestycji, na podstawie tej samej dokumentacji projektowej tego samego inwestora toczyło się już postępowanie administracyjne. W postępowaniu tym skarżący początkowo wyrażali zgodę na budowę w granicy, następnie ją jednak cofnęli. Budynek skarżących położony jest w odległości 5 m od granicy z działką inwestora. Także inwestor ma możliwość usytuowania swojego obiektu w odległości kilku metrów od granicy. Istnieje możliwość rozbudowy przedmiotowego budynku mieszkalnego w innym miejscu. Planowana rozbudowa spowoduje pogorszenie estetyki i warunków pracy skarżących, przez zmniejszenie dostępu światła i wzrost temperatury w pomieszczeniach w okresie letnim. Okna biur skarżących będą wychodzić na dach budynku inwestora. Organ II instancji nie zbadał także, czy proponowana lokalizacja jest zgodna z § 12 i innymi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Rozbudowa na działce nr [...]spowoduje zakłócenia w korzystaniu z działki skarżących. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Ponadto podkreślono, że spełnione zostały przesłanki z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie prowadzone przez organy obu instancji dotknięte jest licznymi wadami, w szczególności organy obu instancji nie wyjaśniły i nie rozpatrzyły wszystkich okoliczności istotnych dla wyniku sprawy. Przede wszystkim wyjaśnienia wymagała okoliczność, czy niniejsze postępowanie administracyjne, którego przedmiotem było ustalenie warunków zabudowy na rzecz inwestora Z. Sz. dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego o gabinet lekarski na terenie działki nr [...] przy ul. [...]w Ś. W ., nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Z twierdzeń skarżących oraz dokumentów złożonych w postępowaniu sądowym wynika, iż dla wymienionej inwestycji, z wniosku tego samego inwestora i z tą samą lokalizacją, wydano już decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Mianowicie w dniu [...] Burmistrz Miasta wydał decyzję nr [...], następnie zmienioną decyzją z dnia [...], w której ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji tożsamej co do rodzaju, lokalizacji i osoby inwestora z inwestycją będącą przedmiotem niniejszej sprawy. Termin ważności tej decyzji określono na [...] 12.2004 r. Wynika z tego, iż najprawdopodobniej w dacie wydawania w niniejszej sprawie przez organ I instancji decyzji ustalającej warunki zabudowy, w obrocie prawnym znajdowała się już decyzja rozstrzygająca tożsamą sprawę. Decyzja z dnia [...] wydana została wprawdzie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a nie na podstawie ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże jej przedmiot – zamierzenie inwestycyjne obejmujące rodzaj inwestycji, inwestora, lokalizację - był taki sam jak w niniejszym postępowaniu. Za niedopuszczalną uznać należy możliwość istnienia w obrocie prawnym w tym samym czasie dwóch ostatecznych i ważnych decyzji ustalających warunki zabudowy dla jednego zamierzenia inwestycyjnego. Organy obu instancji miały obowiązek wyjaśnić czy istotnie decyzja z dnia [...] stała się ostateczna i czy nie została później wyeliminowana z obrotu prawnego w inny sposób, bądź też jej treść uległa takiej zmianie, że nie można już mówić o tożsamości zamiaru inwestycyjnego. Organy obu instancji nie wyjaśniły także czy istotnie spełnione zostały wymagania z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 z 2002 r. z późniejszymi zmianami) pozwalające na usytuowanie części budynku w granicy z działką sąsiednią. Zarówno Kolegium Odwoławcze jak i organ I instancji w ogóle nie odnieśli się do tej kwestii w uzasadnieniach swoich decyzji. Zasadniczo spełnienie wymogów odnoszących się do zachowania przewidzianych prawem warunków technicznych budynków i ich usytuowania podlega badaniu w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Jednakże w sytuacji, gdy zgodnie z żądaniem inwestora planowana inwestycja ma być zlokalizowana w granicy z działką sąsiednią zbadać należy czy może być ona w ogóle w określonym miejscu przeprowadzona. Ustalenie warunków zabudowy w decyzji, która jest wiążąca dla organów architektoniczno-budowlanych, nie może uniemożliwić późniejszego zastosowania norm techniczno-budowlanych. Możliwość sytuowania ściany budynku bezpośrednio przy granicy określają przepisy § 12 ust. 3 i ust. 4 pkt 2 powołanego rozporządzenia. Z akt sprawy wynika, iż na działce sąsiedniej nr [...] bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]nie znajduje się żaden budynek. Nie ustalono także by wydano pozwolenie na budowę tak usytuowanego budynku na działce skarżących. W świetle dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego uznać należy, iż lokalizacja inwestycji w granicy nie znajduje oparcia w przepisie § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia. Natomiast możliwość zastosowania kryterium z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia wymaga wnikliwego i szczegółowego rozważenia, z odniesieniem się do powierzchni działki będącej terenem planowanej inwestycji, jej kształtu i istniejącej już na niej zabudowy. Organy winny w takim przypadku rozważyć czy możliwe jest inne usytuowanie obiektu o wskazanych przez inwestora we wniosku parametrach technicznych. Podkreślić należy, że z przekazanych przez organy administracji Sądowi akt sprawy nie wynika jednoznacznie, by inwestor w ogóle wnosił o ustalenie lokalizacji inwestycji w granicy z działką sąsiednią – nie wynika to ani z treści wniosku, ani z załącznika graficznego wniosku. Sporządzona w przedmiotowej sprawie analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu także dotknięta jest wadami. Jej część graficzna wyznaczająca granice obszaru analizowanego sporządzona została na mapie bez skali. Z mapy tej nie wynika także, by była to kopia mapy zasadniczej (mapy katastralnej) przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z części tekstowej analizy wynika natomiast, iż obszar analizowany wyznaczono na mapie ewidencyjnej w skali 1:2000. Zauważyć trzeba, że przywołana skala 1:2000 dotyczy wyłącznie inwestycji liniowych – w przypadku innych inwestycji załączniki graficzne należy wykonywać na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 lub 1:1000. W konsekwencji część graficzna analizy nie odpowiada wymogom przepisów § 3 ust. 2 i § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588 z 2003 r.). Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 kpa, art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 3 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów koniecznym było uchylenie decyzji organów I i II instancji. Ponownie rozpoznając sprawę należy wyjaśnić okoliczności szczegółowo wymienione wyżej i wnikliwie rozważyć zgromadzony materiał dowodowy, sporządzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w prawidłowej formie, zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami, a następnie stosownie do poczynionych ustaleń rozstrzygnąć sprawę. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta Ś. W . z dnia 19.08.2004 r. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ W. Batorowicz /-/ E. Podrazik /-/ B. Kamieńska