II SA/Po 719/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik /spr./ Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2006 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r. Nr [...], znak: [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 250,- (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. /-/ W.Batorowicz /-/ E.Podrazik /-/ B.Kamieńska Decyzją nr [...] z dnia [...]r., sprostowaną postanowieniem z dnia [...]r., Prezydent Miasta, w oparciu o art. 59 ust. 1 i ust. 2, art. 60 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 z 2003 r.), ustalił dla inwestora W.B. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego o powierzchni zabudowy 1.200 m2 na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] przy ul. [...]-[...] w P. W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestor złożył wniosek o warunki zabudowy dla opisanej inwestycji w dniu [...]r. W wyniku przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze wyznaczonym wokół terenu inwestycji ustalono, że przedmiotowa budowa spełnia wymagania kształtowania zabudowy określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz jest zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzja została wydana po uzyskaniu wymaganych prawem uzgodnień. Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy opisaną decyzję Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż w najbliższym sąsiedztwie projektowanego pawilonu handlowego znajduje się obiekt handlowy o podobnej wielkości. Organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja została uzgodniona z zarządem dróg w P. Sprawy ochrony osób trzecich w zakresie wskazanym w ustawie Prawo budowlane będzie można oceniać i badać dopiero w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Argumenty podnoszone w odwołaniach były więc niezasadne. Od powyższej decyzji skargę złożyła uczestniczka A.P. W skardze podniosła, że domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji i zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 kpa poprzez zaniechanie wyjaśnienia uciążliwości dla otoczenia rozwiązań związanych z budową spornego obiektu. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., iż inwestycja powoduje pogorszenie stanu środowiska oraz warunków mieszkalnych skarżącej, która jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości, na skutek budowy układu drogowego niezbędnego dla obsługi komunikacyjnej inwestycji. Skarżąca nie otrzymała postanowienia Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...]r. oraz pisma z dnia [...]r. Rada osiedla w dniu [...]r. negatywnie zaopiniowała lokalizację planowanej inwestycji. W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się już market "A", który w pełni zaspokaja potrzeby mieszkańców osiedla. Odnośnie tej samej inwestycji i jej lokalizacji wydano już decyzję nr [...] z dnia [...]r. ustalającą warunki zabudowy, ważność tej decyzji określono do [...]r. W decyzji tej odmiennie określono warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej. Skarżąca zakwestionowała również prawidłowość ustalonych w decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]r. rozwiązań w zakresie warunków obsługi komunikacyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie prowadzone przez organy obu instancji dotknięte jest licznymi wadami, w szczególności organy obu instancji nie wyjaśniły i nie rozpatrzyły wszystkich okoliczności istotnych dla wyniku sprawy. Przede wszystkim wyjaśnienia wymagała okoliczność, czy niniejsze postępowanie administracyjne, którego przedmiotem było ustalenie warunków zabudowy na rzecz inwestora W.B. dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego o powierzchni zabudowy 1.200 m na terenie działek nr [...],[...],[...],[...],[...] przy ul. [...]-[...] w P., nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Z twierdzeń skarżącej wynika, iż dla wymienionej inwestycji, z tą samą lokalizacją, wydano już decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu - jest to decyzja nr [...] z dnia [...]r. Termin ważności tej decyzji określono na [...]r. W decyzji tej odmiennie ustalono warunki obsługi komunikacyjnej. Zachodzą więc uzasadnione wątpliwości czy w dacie wydawania w niniejszej sprawie przez organ I instancji decyzji ustalającej warunki zabudowy, w obrocie prawnym nie znajdowała się już decyzja rozstrzygająca tożsamą sprawę. Wyjaśnić należało przede wszystkim czy planowana inwestycja jest tożsama z zamierzeniem inwestycyjnym objętym decyzją nr [...] z dnia [...]r., tj. czy dotyczy tego samego rodzaju inwestycji, inwestora i planowanej lokalizacji. Podkreślić trzeba, iż ewentualnej tożsamości spraw nie wyklucza inna podstawa prawna decyzji z dnia [...]r. - oparcie jej o przepisy ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a nie o przepisy ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli jej przedmiot - zamierzenie inwestycyjne obejmujące rodzaj inwestycji, inwestora, lokalizację - był taki sam jak w niniejszym postępowaniu. Za niedopuszczalną uznać należy możliwość istnienia w obrocie prawnym w tym samym czasie dwóch ostatecznych i ważnych decyzji ustalających warunki zabudowy dla jednego zamierzenia inwestycyjnego. Organy obu instancji miały obowiązek wyjaśnić czy decyzja nr [...] z dnia [...]r. stała się ostateczna i czy nie została później wyeliminowana z obrotu prawnego w inny sposób, bądź też jej treść uległa takiej zmianie, że nie można już mówić o tożsamości zamiaru inwestycyjnego. Sporządzona w przedmiotowej sprawie analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu także dotknięta jest wadami. Część tekstowa analizy jest lakoniczna, mało precyzyjna. Analiza stanu zagospodarowania działek sąsiednich ogranicza się do istniejącego w bezpośrednim sąsiedztwie marketu "A". W analizie pominięto istniejącą również w bezpośrednim sąsiedztwie inną zabudowę (zabudowę mieszkalną). W konsekwencji ustalono funkcję zabudowy obszaru analizowanego jako funkcję usługową, handlową. Część graficzna analizy wyznaczająca granice obszaru analizowanego sporządzona została na mapie bez skali. Z mapy tej nie wynika także, by była to kopia mapy zasadniczej (mapy katastralnej) przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W konsekwencji część graficzna analizy nie odpowiada wymogom przepisów § 3 ust. 2 i § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588 z 2003 r.). Wątpliwości budzi prawidłowość określenia granic obszaru analizowanego. Z części graficznej wnioskować można, iż nie został dopełniony wymóg odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki z § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Zauważyć należy, iż definicję frontu działki zawiera § 2 pkt 5 rozporządzenia, co w niniejszej sprawie oznacza, że frontem działki jest część przyległa do ulicy [...]. Również sama decyzja organu I instancji ma wady. Część tekstowa decyzji sprzeczna jest z jej załącznikiem graficznym, na którym określono linie rozgraniczające teren inwestycji. Na mapie stanowiącej część graficzną decyzji o warunkach zabudowy teren inwestycji obejmuje także część działki nr [...]. Działka ta nie została wymieniona w części tekstowej decyzji. Decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...]r. jest więc sprzeczna wewnętrznie. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 kpa, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 3 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów koniecznym było uchylenie decyzji organów I i II instancji. Ponownie rozpoznając sprawę należy wyjaśnić okoliczności szczegółowo wymienione wyżej i wnikliwie rozważyć zgromadzony materiał dowodowy, sporządzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w prawidłowej formie, zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami, a następnie stosownie do poczynionych ustaleń rozstrzygnąć sprawę. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W.Batorowicz /-/ E.Podrazik /-/ B.Kamieńska Brak podpisu sędziego spowodowany jest jego nieobecnością /-/ B.Kamieńska MK