IV SA/Wr 317/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2006 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. w przedmiocie rejestracji pojazdu postanawia : odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. na skutek sprzeciwu wniesionego przez Prokuratora Rejonowego w L. w dniu [...] r., odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta L. przez Kierownika Referatu Komunikacji w Wydziale Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego w L. w dniu [...] r. w przedmiocie rejestracji na A. J. C. pojazdu marki Peugeot 306 o numerze nadwozia [...] zarejestrowanego pod numerem [...] jako ciężarowo – uniwersalny (dowód rejestracyjny serii [...] Nr [...] ). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Prokurator Rejonowy w L. zaskarżył powyższą decyzję w całości zarzucając jej obrazę przepisów art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego polegającą na błędnej jego interpretacji, wskutek czego przyjęto, iż fakt zarejestrowania samochodu – przerobionego z osobowego – jako ciężarowy – uniwersalny bez przedłożenia nowego świadectwa homologacji, a jedynie na podstawie zaświadczenia o dokonanych zmianach uprawnionej stacji diagnostycznej, nie stanowią rażącego naruszenia przepisu art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 73 ust. 1 w zw. z art. 68 ust. 1, 2 i 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U.z 2005 r. Nr, 108,poz. 908 ze zm.) mimo że powołane przepisy wyraźnie wskazują na taki obowiązek, oraz naruszenie art. 72 ust. 1 w zw. z art. 68 ust. 1, 2 i 9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym polegające na niezastosowaniu tych przepisów w przedmiotowej sprawie, w konsekwencji czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższą skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o odrzucenie skargi w całości, w uzasadnieniu wskazując na fakt nie wyczerpania toku instancji i związanej z tym niedopuszczalności skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153, poz. 1270 ze zm.) – skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Powyższe oznacza, że prokurator, który występował w sprawie na prawach strony, musi przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wyczerpać tryb określony w art. 127 § 3 kpa, a wskazany w pouczeniu decyzji. Tryb ten nie miałby zastosowania gdyby prokurator nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, nie otrzymując decyzji nie miałby możliwości wniesienia środków odwoławczych. W powyższej sprawie, Prokurator Rejonowy w L. został zawiadomiony pismem z dnia [...] r. o wszczęciu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem sprzeciwu prokuratora. W związku z powyższym na podstawie art. 188 kpa prokurator zaczął występować w postępowaniu na prawach strony. Podstawowe znaczenie w katalogu uprawnień prokuratora ma możliwość udziału w postępowaniu administracyjnym. Wówczas jego rola jako strażnika praworządności wydaje się być realizowana najpełniej. Prokuratorowi, który bierze udział w postępowaniu, służą prawa strony. Prawa te mają charakter procesowy i jako takie nie mogą wychodzić poza uprawnienia strony postępowania administracyjnego. Tak ukształtowana pozycja prokuratora w postępowaniu administracyjnym nie wyklucza oczywiście jego uprawnień wynikających z innych przepisów prawa, w tym ustawy o prokuraturze. Uprawnienia winny być jednak wyraźnie ustanowione i nie można ich domniemywać. Przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. z 2002 r. Nr 21, poz. 206 ze zm.), a także inne akty prawne, w tym ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewidziały dla prokuratora szczególnych uprawnień w zakresie zaskarżania do sądu administracyjnego decyzji kończącej postępowanie administracyjne, w którym prokurator brał udział na prawach strony. W postępowaniu takim przysługują mu prawa i obowiązki strony, w tym obowiązek wyczerpania - przed wniesieniem skargi - trybu odwoławczego (wezwania do usunięcia zarzucanego naruszenia prawa). Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów (Syng. akt I OPS 6/05) z dnia 10 kwietnia 2006 r., a także wyroku z dnia 4 maja 2004 r. sygn. akt OSK 55/04 (ONSA z 2004, Nr 1, poz. 1). Ponieważ nie został wyczerpany właściwy tok zaskarżenia decyzji, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, po myśli art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.