II FSK 1108/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Edyta Anyżewska (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Protokolant Anna Dziewiż, po rozpoznaniu w dniu 16 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.N.R. Oddział Terenowy w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt I SA/Ol 78/06 w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 20 czerwca 2005 r. [...] w przedmiocie określenia A.N.R. Oddział Terenowy w O. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt I SA/Ol 78/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uwzględnił skargę Prokuratora Okręgowego w E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia 20 czerwca 2005 r. o nr [...], którą uchylona została decyzja Wójta Gminy P. z dnia 6 września 2004 r. w sprawie określenia A. N. R. Oddział Terenowy w O. – Gospodarstwo Skarbu Państwa w B. z/s w M., wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od dnia 1 sierpnia 2003 r. do dnia 31 października 2003 r. w kwocie 100 527,70 zł i zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za okres od dnia 1 listopada 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. w wysokości 4 894,90 zł. Równocześnie Kolegium umorzyło postępowanie przed organem pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że wymiaru podatku za oba okresy dokonano dla tych samych gruntów o powierzchni 402,1109 ha, oznaczonych jako działki ewidencyjne o numerach [...], położonych w obrębie P. gm. P., powiat B. woj. w.-m. Od dnia 13 lutego 1996 r. do 31 lipca 2003 r. nieruchomości te pozostawały w zarządzie Rejonowego Zarządu Infrastruktury w O., działającego w imieniu Ministra Obrony Narodowej i stanowiły kompleks wojskowy – poligon. Decyzją Starosty B. z dnia 25 listopada 2002 r. zmieniono dane ewidencyjne dotyczące wymienionych działek w ten sposób, że zamiast dotychczasowych użytków wpisano "tereny różne" oznaczone symbolem "Tr". Z kolei decyzją Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa w O. z dnia 14 lipca 2003 r. na wniosek Ministra Obrony Narodowej orzeczono wygaśnięcie zarządu tych nieruchomości jako zbędnych dotychczasowemu zarządcy. Protokołem zdawczo-odbiorczym z 31 lipca 2003 r. zarządca ten przekazał wymienione nieruchomości A. N. R. Oddział Terenowy w O. – Gospodarstwo Skarbu Państwa w B. z/s w M.. W dniu 6 sierpnia 2003 r. A. N. R. Oddział Terenowy w O., Zamiejscowa Sekcja Gospodarowania Zasobem w E. wystąpiła z wnioskiem do Starosty B. o zmianę danych ewidencyjnych w wyżej wymienionych działkach z "terenów różnych" na poprzednie "użytki rolne", zgodnie ze stanem istniejącym przed wydaniem decyzji z dnia 25 listopada 2002 r. Decyzją z dnia 19 września 2003 r. Starosta B. orzekł o wprowadzeniu zmian w rejestrze gruntów odnośnie do wyżej wymienionych działek w ten sposób, że zamiast wpisanego dotychczas użytku "Tr" przywrócił dla tych działek użytki gruntowe istniejące w rejestrze przed wydaniem decyzji Starosty B. z dnia 25 listopada 2002 r. W toku postępowania poprzedzającego wydanie tej decyzji Starosta B. ustalił, że przedmiotowe grunty nie były wykorzystywane do szkoleń żołnierzy z użyciem materiałów wybuchowych, nie były objęte żadnymi pracami melioracyjnymi i rekultywacyjnymi. Stan klasyfikacji gruntów nie zmienił się zatem w stosunku do stanu istniejącego w dniu uznania wyżej wymienionych gruntów za tereny różne. Rozstrzygając w sprawie jako organ pierwszej instancji, w uzasadnieniu decyzji z dnia 6 września 2004 r. Wójt Gminy P. wskazał, że będące przedmiotem opodatkowania grunty w chwili przejęcia ich do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa jako tereny różne, podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nie były one bowiem sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy – w rozumieniu art. 1 oraz art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431 z późn. zm.). Tym samym, były wyłączone od opodatkowania podatkiem rolnym. Ponieważ zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, organ zauważył, iż obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstał w stosunku do A. N. R. Oddział Terenowy w O. w dniu 1 sierpnia 2003 r. Równocześnie obowiązek w podatku od nieruchomości wygasł 31 października 2003 r., to jest z upływem miesiąca, w którym wprowadzono w ewidencji gruntów i budynków zmiany klasyfikacji gruntów – co skutkowało powstaniem z dniem 1 października 2003 r. obowiązku w podatku rolnym. W toku prowadzonego w związku z wniesionym przez A. N. R. Oddział Terenowy w O. odwołaniem w sprawie postępowania drugoinstancyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. powzięło wątpliwości interpretacyjne odnośnie do decyzji Starosty B. z dnia 19 września 2003 r., przyznającej przedmiotowym gruntom charakter użytków rolnych. W odpowiedzi na pismo SKO dotyczące wyjaśnienia tych wątpliwości w dniu 26 stycznia 2005 r. Starosta B. poinformował, że przedmiotowe grunty uznane pod zarządem Ministerstwa Obrony Narodowej za teren zamknięty i oznaczony symbolem "Tr" nie były użytkowane jako czynny poligon wykorzystywany do szkoleń żołnierzy z użyciem materiałów wybuchowych, nigdy nie były faktycznie wyłączone z produkcji rolniczej, nie zostały zdegradowane, jak też nie były na nich prowadzone żadne prace, które mogłyby naruszyć wcześniej obowiązującą bonitację gleby. Z tych też przyczyn, jak wyjaśnił Starosta B., z chwilą przejęcia działek do zasobu A. N. R. Oddział Terenowy w O. należało przywrócić gleboznawczą klasyfikację gruntów. W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał, że klasyfikacja bonitacyjna gleby mimo zmian ewidencji gruntów nie ulegała zmianie. Sama zaś ewidencja gruntów jest, zdaniem organu, jedynie źródłem informacji, która winna odzwierciedlać stan faktyczny, a ten, jak wynika z przeprowadzonych dowodów, nie uległ zmianie od momentu, kiedy grunty te sklasyfikowane były jako użytki rolne. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że zmiana klasyfikacji gruntów z użytków rolnych na tereny różne związana była ze stroną podmiotową władającego tymi gruntami i nie zmieniła charakteru użytków rolnych. Uznał również, że skoro podatnik złożył korektę deklaracji podatkowej za okres od 1 sierpnia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r. wykazując podatek rolny w kwocie 12 237,30 zł i taką też kwotę w dniu 21 listopada 2003 r. uiścił (przy czym nie ustalono, iż wysokość zobowiązania jest inna od wykazanej w deklaracji), to postępowanie wszczęte i prowadzone na podstawie art. 21 § 3 ustawy – Ordynacja podatkowa pozbawione było przedmiotu. Dlatego decyzję pierwszoinstancyjną uchylono na podstawie art. 208 § 1 w zw. z art. 233 § 1 punkt 2a Ordynacji podatkowej, umarzając postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie przez organ pierwszej instancji. Skargę na decyzję SKO złożył Prokurator Okręgowy w E., który zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, to jest art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086) poprzez błędne przyjęcie, że ustalenie przedmiotu opodatkowania następuje na podstawie stanu faktycznego, a nie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i opodatkowanie gruntów podatkiem rolnym zamiast podatkiem od nieruchomości. Wnosząc o uchylenie decyzji Prokurator zwrócił uwagę, iż zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 tej ustawy podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarowania nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów. Do ewidencji tej – w związku z określeniem przedmiotu opodatkowania podatkiem rolnym bądź podatkiem od nieruchomości – odwołują się ponadto przepisy art. 1 ustawy o podatku rolnym, jak i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.). Prokurator Okręgowy w E. podniósł, iż wykładnia art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego a także praktyka orzecznicza sądów administracyjnych wskazują jednoznacznie, że organ podatkowy ustalając przedmiot opodatkowania opiera się na danych wynikających z ewidencji gruntów i do czasu wprowadzenia zmian w ewidencji ujawnione w niej dane są wiążące. Moc wiążącą posiadają dane dotyczące opisu gruntu – ich położenia, konkretnych granic, rodzaju użytków i ich jakości – klasy bonitacyjnej. Powyższe potwierdza treść orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego (z dnia 15 listopada 1994 r. o sygn. akt SA/Ka 2592/93, "Monitor Podatkowy" 1995, nr 6, s. 179, z dnia 11 kwietnia 1995 r. o sygn. akt SA/Wr 1703/94, "Wspólnota" 1995, nr 42, s. 24, z dnia 16 września 1998 r. w sprawie sygn. akt SA/Ka 2369/95). Organ podatkowy I instancji, jako nieuprawniony, nie mógł zatem czynić w toku postępowania w sprawie własnych ustaleń co do prawidłowości danych wynikających z ewidencji gruntów ani badać zgodności tych danych, w zakresie rodzaju użytków gruntowych czy klas gleboznawczych, ze stanem faktycznym. Organ drugiej instancji dokonując natomiast własnych, odmiennych od wynikających z ewidencji gruntów ustaleń na temat charakteru użytków gruntowych i przedmiotu opodatkowania naruszył, zdaniem Prokuratora, art. 21 ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Uwzględniając odwołanie podatnika, SKO dokonało też błędnej interpretacji decyzji Starosty B. z dnia 19 września 2003 r., w której sentencji wskazano, iż "przywraca się użytki gruntowe istniejące w rejestrze przed wydaniem decyzji Starosty B. z dnia 25 listopada 2002 r." Sformułowanie to, jak wskazano w skardze, nie może oznaczać, że zmiana w ewidencji gruntów wprowadzona decyzją Starosty z dnia 25 listopada 2002 r. nie miała wiążącego charakteru w okresie jej obowiązywania bądź też, że późniejsza decyzja tego organu w jakikolwiek sposób eliminowała stan prawny istniejący w dacie obowiązywania decyzji wcześniejszej. Wymierzając zatem podatek od nieruchomości za okres od 1 sierpnia 2002 r. do 31 października 2003 r. Wójt Gminy P. działał w oparciu o aktualny stan prawny wynikający z ewidencji gruntów. Prokurator Okręgowy nadmienił ponadto, że przez okres, kiedy sporne grunty pozostawały w zarządzie Ministra Obrony Narodowej pobierany był od władającego tymi gruntami podatek od nieruchomości, a jak ustalił organ odwoławczy, stan gruntów ani klasyfikacja bonitacyjna gleby w żadnym momencie nie uległy zmianie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu wydanej decyzji podniosło, iż fakt pobierania od władającego glebami podatku od nieruchomości, nie mógł przesądzić o tym, że w dacie dysponowania gruntami utraciły one charakter użytków rolnych. Ustalenie czy na określonym podmiocie ciążył obowiązek podatkowy w podatku rolnym, czy też w podatku od nieruchomości należało do wyłącznej kompetencji organu podatkowego. W przypadku zaś kwestionowania nałożonego obowiązku podatkowego podatnik mógł realizować swoje uprawnienia poprzez środki zaskarżenia w postępowaniu podatkowym zwykłym, jak i przez podjęcie czynności w postępowaniach nadzorczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał skargę za zasadną. Dokonując na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) dalej p.u.s.a. kontroli decyzji organu II instancji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, iż jej wydanie nastąpiło z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, co przesądziło o konieczności jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. W niniejszej sprawie pozostaje poza sporem, iż do oceny jej okoliczności zastosowanie miały przepisy prawa podatkowego zawarte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, ustawie o podatku rolnym, jak i ustawie z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Stosownie zaś do art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wymiar podatku od nieruchomości od gruntów dokonywany jest na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów jest natomiast specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. Zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (starosta) (por. Komentarz do art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, (Dz. U. 2002, Nr 9, poz. 84), L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe, Dom Wydawniczy ABC, 2003). Jak podkreślono już w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA w Katowicach z dnia 15 listopada 1994 r. o sygn. akt SA/Ka 2592/05, "Monitor Podatkowy" 1995, nr 6, s. 179) organy podatkowe przy wymiarze podatku od nieruchomości, będąc związanymi zapisami w ewidencji gruntów i budynków, nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Ujawnione w ewidencji dane są bowiem dla tych organów wiążące. Ich kwestionowanie może natomiast nastąpić jedynie w przepisanym ww. ustawą z dnia 17 maja 1989 r. trybie i nie należy do organów podatkowych. Znaczenie dla ustalenia wysokości podatku od gruntów objętych zaskarżoną decyzją miały więc dokumenty znajdujące się w operacie ewidencyjnym spornych działek. Z zebranych w sprawie dowodów, w tym decyzji Starosty B. z dnia 25 listopada 2002 r. o przeklasyfikowaniu wymienionych gruntów z użytków rolnych na tereny różne oraz z dnia 19 września 2003 r. o przywróceniu im charakteru rolnego, jednoznacznie wynika, że do wydania decyzji z dnia 19 września 2003 r. przedmiotowe grunty kwalifikowane były w istniejących urządzeniach ewidencyjnych pod symbolem "Tr – Tereny różne". W tej sytuacji, organ podatkowy pierwszej instancji uznając w oparciu o treść art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, że obowiązek w podatku rolnym powstał z dniem 1 listopada 2003 r., prawidłowo zastosował przepisy art. 2 ustawy oraz art. 1 ustawy o podatku rolnym i obciążył przedmiotowe działki za sporny okres podatkiem od nieruchomości. Sąd zgodził się przy tym ze stanowiskiem zawartym w uzasadnieniu skargi, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie zinterpretowało decyzję Starosty B. z dnia 19 września 2003 r. Zawarte w niej sformułowanie "przywraca się użytki gruntowe istniejące w rejestrze przed wydaniem decyzji Starosty B. nr [...] z dnia 25 listopada 2002 r." nie może bowiem oznaczać, że zmiana w ewidencji gruntów wprowadzona decyzją Starosty z dnia 25 listopada 2002 r. nie miała wiążącego charakteru w okresie jej obowiązywania bądź też, że późniejsza decyzja tego organu w jakikolwiek sposób eliminowała stan prawny istniejący w okresie obowiązywania decyzji wcześniejszej. Wymiaru podatku od nieruchomości za okres od 1 sierpnia 2003 r. do 31 października 2003 r. Wójt Gminy P. dokonał więc zgodnie z aktualnym stanem prawnym wynikającym z ewidencji gruntów. Z akt postępowania podatkowego wynika natomiast, że wobec pozostających poza sporem danych zawartych w ewidencji gruntów, Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało nieprawidłowej oceny prawnej okoliczności sprawy przyjmując, iż ustalenie przedmiotu opodatkowania następuje na podstawie stanu faktycznego, a nie wymienionej ewidencji. Powyższe stanowisko Sądu organ podatkowy drugiej instancji powinien zatem uwzględnić w związku z ponownym rozpoznaniem sprawy. Powyższy wyrok zaskarżyła A. N. R. Oddział Terenowy w O. – Gospodarstwo Skarbu Państwa w B. z/s w M., zarzucając, iż narusza ono art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086) w zw. z art. 2 ust. 2 i art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ podatkowy jest zawsze zobowiązany do wydania decyzji w sprawie wymiaru podatku na podstawie ewidencji gruntów, bez badania stanu faktycznego. Podkreślając, że opiera skargę kasacyjną na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. A. N. R. Oddział Terenowy w O. wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, ewentualnie o: 2) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez jego uchylenie, 3) zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości przepisanej prawem. A. N. R. Oddział Terenowy w O. wywodzi, iż wskutek wydania przez Starostę B. decyzji z dnia 25 listopada 2002 r. nie doszło do zmiany charakteru tych działek. Pozostały one użytkami rolnymi a do zmiany oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków doszło tylko dlatego, że przekazane one zostały na cele wojskowe. W związku z tym, że w okresie sprawowania zarządu przez Rejonowy Zarząd Infrastruktury w O. działki te nie były faktycznie wykorzystywane na cele wojskowe Starosta B. w decyzji z dnia 19 września 2003 r. wydanej na wniosek A. N. R. Oddział Terenowy w O. (która przejęła te grunty z dniem 31 lipca 2003 r.) użył sformułowania o przywróceniu im charakteru użytków rolnych. Według A. N. R. Oddział Terenowy w O. z redakcji art. 6 ust. 1 i 3 u.p.o.l. wynika, że zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania powoduje obniżenie lub podwyższenie podatku od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Skoro decyzja Starosty stanowi o przywróceniu charakteru użytków rolnych, to oznacza, że grunty te wróciły do swojego pierwotnego stanu, a w konsekwencji art. 6 ust. 1 i 3 u.p.o.l. został niewłaściwie zastosowany. Z kolei naruszenie art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nastąpiło wskutek jego błędnej interpretacji bowiem powołujący się na ten przepis Sąd nie uwzględnił ust. 2 tego artykułu, z którego zdaniem A. N. R. Oddział Terenowy w O. i wynika, że przy wymiarze podatku należy uwzględnić dane z wszystkich ewidencji i rejestrów publicznych, a nie tylko z ewidencji gruntów i budynków. Prokurator Okręgowy w E. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, zauważając, iż mimo że strona oparła środek zaskarżenia na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to w uzasadnieniu skargi kasacyjnej polemizuje z dokonaną przez Sąd oceną dowodów. Ponadto zupełnie błędne wnioski wyprowadza z treści art. 21 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wnosząca skargę kasacyjną A. N. R. Oddział Terenowy w O. oparła ją na podstawie z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., tj. na naruszeniu prawa niematerialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, wskazując przy tym, iż Sąd błędnie uznał, że w okolicznościach sprawy wymiar podatków za sporny okres od 1 sierpnia do 31 października 2003 r. – na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) – powinien być dokonany w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków. W istocie więc A. N. R. Oddział Terenowy w O. wywodzi, iż podstawę opodatkowania powinno się ustalać na podstawie rzeczywistego stanu nieruchomości. Teza ta jest oczywiście sprzeczna z jednoznacznym brzmieniem powołanego przepisu Prawa geodezyjnego i kartograficznego, stosownie do którego podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane z ewidencji gruntów i budynków. Podobnie jednoznaczne są uregulowania ustaw: z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) i z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431 z późn. zm.) dotyczące przedmiotu opodatkowania podatkami od nieruchomości i rolnym. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pierwszej z wymienionych ustaw opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty za wyjątkiem tych (ust. 2), które sklasyfikowane są w ewidencji gruntów i budynków jako grunty rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W myśl natomiast art. 1 drugiej z wymienionych ustaw opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z uregulowań tych wynika, iż o opodatkowaniu gruntów podatkiem od nieruchomości lub podatkiem rolnym (za wyjątkiem sytuacji, gdy na gruntach prowadzona jest pozarolnicza działalność gospodarcza) decydują dane z ewidencji gruntów i budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny właściwie zinterpretował, w oparciu o powołane w uzasadnieniu wyroku przepisy prawne znaczenie danych z ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków, w których przedmiotem opodatkowania są właśnie grunty, jak to ma miejsce w przypadku podatku od nieruchomości lub podatku rolnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych (przywołanym zarówno w skardze Prokuratora jak i zaskarżonym orzeczeniu Sądu), jak i przede wszystkim Naczelnego Sądu Administracyjnego jako sądu drugiej instancji (np. w wyroku z dnia 29 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 842/05 – niepublikowany) przyjmuje się jednolicie, że powoływany przepis Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie dopuszcza innych wyjątków (niż powołany wyżej przypadek prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej) od przewidzianej w nim zasady, iż dane z ewidencji stanowią podstawę wymiaru podatku. Argumentacja przedstawiona w skardze kasacyjnej, mająca świadczyć o możliwości odstąpienia od tej reguły, jest nieuzasadniona i nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w przepisach, które powołuje A. N. R. Oddział Terenowy w O. w celu potwierdzenia swojego stanowiska. Zupełnie nieuprawnione jest wywodzenie z treści art. 21 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wniosku, iż nie tylko dane z ewidencji gruntów i budynków, lecz również inne dane (w tym decyzje) będące w posiadaniu innych organów i jednostek organizacyjnych, powinny być uwzględnione przy wymiarze podatków. Z nałożonego na podstawie ostatnio powołanego przepisu na organy i jednostki organizacyjne realizujące zadania, o których mowa w ust. 1 (w tym wymiaru podatków), obowiązku współdziałania z organami służby geodezyjnej i kartograficznej nie wynika w żadnym razie możliwość pominięcia przez te organy przy wykonywaniu zadań, o których mowa w ust. 1, danych z ewidencji gruntów i budynków. Powinny one natomiast przekazywać do tej ewidencji dane, które mają znaczenie dla jej prowadzenia. Podobnie bezpodstawne jest twierdzenie, iż z treści art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiła zmiana sposobu wykorzystania budynku lub gruntu lub ich części, mająca wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku), podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła ta zmiana, można wyprowadzać wniosek, że w sytuacji gdy z akt (w szczególności decyzji Starosty B.) wynika, że nie nastąpiła zmiana sposobu wykorzystania gruntu, to podatek powinien odzwierciedlać faktyczny sposób wykorzystania gruntu. Przepis ten nie ma w ogóle zastosowania w niniejszej sprawie. Dotyczy on bowiem sytuacji, gdy następuje zmiana sposobu wykorzystania gruntu podlegającego podatkowi od nieruchomości (por. art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) w sposób mający wpływ na wysokość stawek opodatkowania (por. art. 5 u.p.o.l.). Tymczasem w niniejszej sprawie kwestią sporną było czy grunty będące w posiadaniu A. N. R. Oddział Terenowy w O. podlegały w spornym okresie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości czy podatkiem rolnym, a nie stawka opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Z powyższego wynika, iż wskazana w środku zaskarżenia podstawa kasacyjna była nieuzasadniona, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.