VII SA/Wa 246/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2006 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., po wszczęciu postępowania na wniosek E. G., działając w oparciu o art. 158 § 1, art. 157 § 1 i § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stwierdził nieważność decyzji Starosty b. z dnia [...] kwietnia 2005 r. wydanej dla J. i R. S. na przebudowę i nadbudowę budynku usługowo-handlowego zlokalizowanego na terenie działki nr [...] przy ul. P. w B. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, iż na granicy nieruchomości działki o nr [...], nadbudowany budynek na drugiej kondygnacji posiada cztery otwory okienne, a wody opadowe z dachu o kącie nachylenia 60º w stronę tej działki zbierane są do rynny, która pełnym obrysem znajduje się w obszarze nieruchomości E. G. Ponadto na trzeciej kondygnacji nadbudowanego budynku na granicy nieruchomości o nr [...] zaprojektowany jest taras. W oceni organu, mimo wypełnienia otworów w ścianie w granicy luksferami lub materiałami o podobnych właściwościach, ich zaprojektowanie świadczy o przewidzianej dla nich funkcji okiennej, tj. oświetlenia wnętrza budynku, tym samym ograniczając możliwość kształtowania zabudowy sąsiedniej nieruchomości, co narusza przepisy § 12 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 02.75.690 z późn. zm.). Nadto organ przyjął, iż naruszony został także § 12 ust. 5 cytowanego rozporządzenia, który stanowi, iż okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki, o których mowa w ust. 1 § 12, o więcej niż 0,8m, natomiast części budynku takie jak balkony i tarasy – o więcej niż 1,3m. Z tych względów zdaniem organu doszło do rażącego naruszenia prawa, które wypełniło dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania J. i R. S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2005 r. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji w kwestii usytuowania na drugiej kondygnacji planowanej nadbudowy budynku 4 otworów okiennych, bowiem z wyrysu rzutu II-go piętra nie wynika, iż w ścianie od strony działki nr [...] przewidziane są otwory okienne lub drzwiowe. Zdaniem organu II instancji lokalizacja tarasu nie narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, bowiem w sprawie ma zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 2 tegoż rozporządzenia. W ścianie bezpośrednio przyległej do granicy działki znajduje się otwór okienny i drzwiowy, jednakże w odległości przekraczającej 4m, tj. ok. 4,08m. Nadto organ wskazał, iż pomieszczenia, których ściana bezpośrednio przylega do ściany znajdującej się w granicy z działką nr [...] mają zapewniony dostęp światła, poprzez zaprojektowane okna, zaś przepis § 232 ust. 6 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury dopuszcza możliwość wypełnienia ściany oddzielenia przeciwpożarowego między innymi luksferami. Skargę na powyższą decyzję wniósł E. G., domagając się jej uchylenia, podnosząc, iż inwestor w trakcie realizacji budowy w ścianie granicznej wykonał cztery otwory okienne, a nadto w spornej ścianie wybudował dodatkowo taras oraz wykonał dach ze spadkami w stronę sąsiedniej posesji. Skarżący podniósł, iż projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2005 r. uniemożliwił mu kształtowanie zabudowy swojej działki, nie uwzględnia linii zabudowy, a nadto inwestor realizuje obiekt niezgodnie z projektem, np. projekt przewidywał dach dwuspadowy, a inwestor pobudował dach wielospadowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. O oddalenie skargi wnieśli także uczestnicy postępowania – inwestorzy J. i R. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona. Postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem jest ocena, czy decyzja kończąca postępowanie w sprawie dotknięta jest jedną z wad opisanych w art. 156 § 1 kpa, której wystąpienie powoduje wyeliminowanie takiej decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Analiza, zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę, projektu budowlanego nie daje podstaw do stwierdzenia, iż przyjęte rozwiązania naruszają i to w sposób rażący przepisy Praw budowlanego, czy też rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 02.75.690). Należy zgodzić się z organem odwoławczym, iż projekt budowlany nie przewiduje otworów okiennych ani drzwiowych w ścianie usytuowanej w granicy z działką o nr ew. [...], a wypełnienie ściany materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery czy cegła szklana, jeśli powierzchnia takiego wypełnienie nie przekracza 10% powierzchni ściany, jest dopuszczalna w myśl § 232 ust. 6 cytowanego rozporządzenia. Takie rozwiązanie nie utrudnia możliwości zabudowy działki sąsiedniej, a inwestor musi liczyć się z możliwością dobudowania ściany bezpośrednio przylegającej do ściany, w której znajduje się wypełnienie luksferami. Odprowadzenie wód opadowych zaprojektowano w ten sposób, aby od strony działki nr ew. [...] spływ wód odbywał się rynną do rury spustowej, przy czym rynna ta nie wystaje poza lico granicznej ściany, a tym samym nie narusza granicy działki. Należy także zauważyć, iż zatwierdzona rozbudowa nie zmienia usytuowania istniejącego budynku i całkowicie zawiera się w jego dotychczasowym obrysie. Na III kondygnacji budynku zaprojektowano taras w obrysie istniejącego budynku, nie można więc uznać za zasadny zarzut dotyczący zbliżenia projektowanego obiektu do granicy, a tym samym w sprawie niniejszej nie ma zastosowania § 12 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego. Ewentualna budowa ściany na działce nr ew. [...] spowoduje oddzielenie tarasu ścianą i ograniczenie widoczności na stronę wschodnią. Projekt przewiduje otwór okienny nad tarasem w ścianie równoległej do granicy, w odległości ponad 4m oraz okno i otwór drzwiowy w ścianie prostopadłej do granicy, czym nie narusza wymogów § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielenia pozwolenia na budowę (§ 12 zmieniony § 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 2004 r. – Dz. U,. nr 109, poz. 1156). Badanie kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji w kontekście jej zgodności z ustaleniami decyzji Burmistrza B. z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie potwierdza zarzutów skargi. Szczegółowe ustalenia dotyczące dachu (dwuspadowego) znalazły odzwierciedlenie w projekcie budowlanym przewidującym dach dwuspadowy – pseudomansardowy. Analogiczna uwaga dotyczy zarzutu niezachowania przez inwestorów linii zabudowy. Obowiązek kontynuacji istniejącej linii zabudowy wyznaczonej przez budynek zlokalizowany na działce nr [...] oraz na działce nr [...] wynika z cytowanej decyzji z dnia [...] listopada 2004 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i został zrealizowany w projekcie budowlanym. Reasumując w ocenie Sądu na aprobatę zasługuje twierdzenie organu odwoławczego, iż badana decyzja z dnia [...] kwietnia 2005 r. nie jest dotknięta żadną z enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa wad. Należy także podnieść, czego zdaje się nie zauważać skarżący, iż przedmiotem kontroli organów, a co za tym idzie Sądu była decyzja o pozwoleniu na budowę, nie zaś prawidłowość i zgodność z projektem budowlanym, wykonanych w rzeczywistości robót budowlanych. Badanie ewentualnych odstępstw od warunków decyzji o pozwoleniu na budowę, które podnosi skarga, należy do wyłącznej kompetencji organów nadzoru budowlanego i nie może być przedmiotem ustaleń prowadzonych przez organy architektoniczno-budowlane w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tych wszystkich względów należało orzec jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).