II OSK 1503/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz /spr./ Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędzia NSA Jerzy Bujko Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 94/05 w sprawie ze skargi S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszania postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 94/05 po rozpoznaniu skargi S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy K. z dnia [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydane na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717/ - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że jak wynika z postanowienia wydanego w sprawie, w dniu [...] Rada Gminy K. podjęła uchwałę nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości R., zaś uchwalenie planu miejscowego jest przewidywane na koniec III kwartału 2004 r. Działka, której sprawa dotyczy, nr [...], znajduje się w granicach opracowania przedmiotowego planu, zaś projekt planu przewiduje na jej terenie ulicę lokalną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. oddaliło zażalenie Skarżącego wniesione na postanowienie o zawieszeniu postępowania, kwestionujące zasadność merytoryczną takiego rozstrzygnięcia, gdyż według strony przedmiotowa działka nie powinna być przeznaczona pod drogę, lecz na inne, zgodne z zamierzeniem inwestycyjnym strony cele, podając w uzasadnieniu, iż powołany jako podstawa orzeczenia przepis art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuszcza zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku w sytuacji, gdy dla danego terenu przygotowywany jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżący podniósł, że nie zgadza się z nim, bowiem uniemożliwia mu zagospodarowanie terenu, do którego ma tytuł prawny. Ponadto podniósł, że zawieszono postępowanie do czasu uchwalenia planu, którego projekt nie jest zgodny z prawem, a także dopuszczono się uchybień procesowych przy sporządzaniu tego projektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd podkreślił, że ograniczył się stosownie do art. 134 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", do zbadania prawnych przesłanek wydania zaskarżonego postanowienia, nie mógł natomiast badać legalności postępowania dotyczącego uchwalania nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mający w sprawie zastosowanie przepis art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, zaś organ gminy podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. W niniejszej sprawie pozostaje poza sporem, że Rada Gminy K. podjęła w dniu [...] uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren należącej do skarżącego działki nr [...], na której skarżący zamierza podjąć budowę pensjonatu i to w granicach opracowania w.w. planu miejscowego, przewidującego tam drogę lokalną. Zachodziły zatem podstawy do podjęcia postanowienia o zawieszeniu postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego, zaś dla bytu takiego rozstrzygnięcia bez znaczenia pozostaje, czy skarżący wyraża zgodę na odmienne od zamierzonego przez niego zagospodarowanie danego terenu. W związku z zarzutem, że postanowienie o zawieszeniu postępowania zostało wydane zdaniem skarżącego wadliwie, skoro uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu podjęta została w dniu [...], a plan miał być uchwalony w III kwartale 2004 r., Sąd pierwszej instancji zauważył, że wprawdzie są to okoliczności niesporne, jednakże opóźnienie w uchwaleniu nowego planu zagospodarowania przestrzennego nie było znaczne. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. S., reprezentowany przez radcę prawnego E. T.-B., zarzucając naruszenie prawa materialnego, to jest art. 140 kc wobec niemożności korzystania przez skarżącego z będącej jego własnością działki nr [...] położonej przy ul. [...] w R., wiążąc ten zarzut z art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że skarżący został właścicielem przedmiotowej działki w dniu [...], a bezpośrednio przed jej nabyciem, bo w dniu [...] uzyskał zaświadczenie Wójta Gminy potwierdzające, iż działka jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową. Po dwóch latach od tych faktów wydano zaskarżone postanowienie na podstawie przepisu, który "jest sprzeczny z ochroną praw właściciela przewidzianą w art. 140 kc". Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Jako podstawę skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie powołano naruszenie art. 140 kc, bowiem wydanie zaskarżonego postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy w związku z podjętymi pracami planistycznymi, zmierzającymi do ustalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym jest położona nieruchomość należąca do skarżącego, powoduje według strony niedopuszczalne pogorszenie możliwości korzystania z tej nieruchomości. Należy natomiast zauważyć, że stosownie do art. 174 ppsa, skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/. Stosownie do art. 175 ( 1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z ( 2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych. Podniesienie zatem, przez profesjonalnego pełnomocnika strony wnoszącej skargę kasacyjną, zarzutu naruszenia art. 140 kc poprzez spowodowanie ograniczenia praw właścicielskich strony, w istocie nie odpowiada wymogom określonym w powyższych przepisach ppsa dla skargi kasacyjnej. Niezależnie od powyższego wypada podkreślić, że jak to słusznie wskazano w zaskarżonym wyroku, zastosowany jako podstawa prawna wydania kwestionowanego postanowienia art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje możliwość zawieszenia postępowania w sprawie z wniosku o ustalenie warunków zabudowy na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku, które należy jednak podjąć, jeżeli w tym czasie nie zostanie wydana uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego albo nie zostanie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany. Oznacza to, iż wolą ustawodawcy było umożliwienie podjęcia prac planistycznych, ewentualnie ich zakończenia uchwaleniem planu /jeżeli przed złożeniem wniosku o ustalenie warunków zabudowy uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego już została wydana/. W niniejszej sprawie taki był właśnie stan faktyczny, że wniosek wszczynający postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy został przez stronę złożony po podjęciu uchwały przez radę gminy o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, co uprawniało organ wykonawczy gminy /wójta/ do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie wszczętej tym wnioskiem, na zasadzie art. 62 ust. 1 ww. ustawy. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.