I SA/Wa 2052/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w skąłdzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Emilia Lewandowska (spr.) asesor WSA Joanna Skiba Protokolant Joanna Grzyb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2006 r. sprawy ze skargi M. K., B. K., M. K., W. K. i J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] oddala skargę. I SA/Wa 2052/05 Uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] września 2005 r., nr [...], uchyliło decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] stycznia 2004 r., nr [...] wydaną w przedmiocie przyznania M. K. i J. C. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości [...] przy ul. [...], oznaczonej nr hip. [...]. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że Prezydent Miasta W., po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] listopada 1948 r. złożonego przez M. P. w trybie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. odmówił M. K. i J. C. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu o pow. [...] m² nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], oznaczonego nr hip. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż przyznanie prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy jest niemożliwe z uwagi na rozdysponowanie przedmiotowego gruntu na rzecz właścicieli sprzedanych lokali oraz przyznanie prawa użytkowania wieczystego następcom prawnym dawnego właściciela: M. K. oraz J. C. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazał, że podstawę do wydania decyzji przez organ pierwszej instancji stanowił przepisy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. W postępowaniu tym winny brać udział osoby, które posiadają prawo użytkowania wieczystego ustanowionego na przedmiotowym gruncie, a więc nie tylko następcy prawni dawnego właściciela przedmiotowej nieruchomości, ale również pozostali współużytkownicy wieczyści, których prawo powiązane jest z tytułem własności do lokalu, znajdującym się w budynku. Zważywszy, iż organ pierwszej instancji dokonując rozstrzygnięcia w sprawie nie zapewnił czynnego udziału w postępowaniu osobom, które mają przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa naruszył art. 10 kpa w zakresie mającym wpływ na wynik sprawy. Z zaświadczenia Sądu Grodzkiego w W., Oddział Ksiąg Wieczystych wynika, iż przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność M. i M. z W. małż. P. w częściach równych. W aktach sprawy znajduje się wyłącznie postanowienie Sądu Cywilnego w P. z dnia [...] maja 1992 r., sygn. akt [...] o nabyciu spadku po M. P. i brak jest dokumentów potwierdzających następstwo prawne po M. P. Niezależnie zatem od oświadczeń strony skarżącej co do następstwa prawnego, jak również zmiany nazwiska związanej ze zmianą stanu cywilnego, organ winien dochować należytej staranności w zbieraniu dowodów i ustalić następstwo prawne w oparciu o prawomocne postanowienia o nabyciu spadku, zaś w przypadku zmiany nazwiska, w związku ze zmianą stanu cywilnego, w oparciu o akt zawarcia małżeństwa. Zatem w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ pierwszej instancji winien ustalić strony postępowania, powiadomić je o toczącym się postępowaniu, a także uzupełnić materiał dowodowy i dopiero wówczas dokonać rozstrzygnięcia w sprawie. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego M. K., M. K., W. K., B. K. i J. C. wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący powołali się na fakt, że w piśmie z dnia [...] stycznia 2003 r. skierowanym do organu pierwszej instancji sprecyzowali wniosek z dnia [...] października 1948 r., złożony przez ówczesną współwłaścicielkę nieruchomości, w ten sposób, że wnosili o wydanie decyzji ustalającej, że M. P. (seniorce) i M. P. (juniorce) przysługiwało prawo wieczystej dzierżawy do gruntu przynależnego do mieszkań nr [...] i [...] w budynku położonym na gruncie nieruchomości przy ul. [...] (obecnie [...]) oraz prawo własności do części znajdującego się na nieruchomości budynku obejmującej mieszkania [...] i [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Sprawa dotyczy wniosku złożonego przez M. P. w dniu [...] listopada 1948 r. Jak wynika z akt sprawy wnioskodawczyni M. P. zmarła, zaś w jej miejsce wstąpili do sprawy jej następcy prawni jak również następcy prawni drugiego ze współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości. Wszyscy ci zainteresowani , w piśmie z dnia [...] stycznia 2003 r. skierowanym do Burmistrza Gminy W., wskazali, iż "precyzują" wniosek M. P. z dnia [...] listopada 1948 r. w ten sposób, że wnoszą o wydanie decyzji "stwierdzającej, że M. P. (seniorce) i M. P. (juniorce) (...) przysługiwało prawo własności czasowej do gruntu przynależnego do mieszkań nr [...] i [...] w budynku położonym na nieruchomości objętej wnioskiem oraz prawo własności do części znajdującego się na nieruchomości budynku, obejmującego mieszkania nr [...] i [...]". Organ pierwszej instancji w ogóle nie uwzględnił powyższego stanowiska wnioskodawców i rozpoznał wniosek w jego pierwotnym brzmieniu z daty jego złożenia w dniu [...] listopada 1948 r. Obowiązkiem organu jest ustalenie treści żądania wnioskodawcy czego organ pierwszej instancji nie uczynił i czym naruszył art. 7 i 8 kpa, gdyż nie wyjaśnił dokładnie sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy uchylił wadliwą decyzję organu pierwszej instancji, ale z innych powodów, co znalazło odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ ten także nie zauważył, że wnioskodawcy zmodyfikowali wniosek dekretowy, jednakże decyzja ta, w konsekwencji, uchyla wadliwą decyzję organu pierwszej instancji, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji przede wszystkim ustali faktyczną treść żądania wnioskodawców i rozpozna wniosek w granicach żądania zakreślonego przez wnioskodawców. Uznać więc należy zarzuty skargi odnoszące się do nierozpoznania wniosku zgodnie z jego treścią za uzasadnione, lecz żądanie uchylenia decyzji organu odwoławczego nie jest zasadne z uwagi na to, że decyzja ta, w konsekwencji, przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji uchylając jego wadliwą decyzję. Rozpoznanie wniosku co do jego żądań należy do właściwego organu administracji publicznej. Nie jest dopuszczalne, aby przed rozpoznaniem wniosku przez właściwy organ, Sąd administracyjny wyrażał ocenę prawną odnoszącą się do problematyki objętej rozpoznawanym wnioskiem. Z tego powodu nie jest możliwy do uwzględnienia wniosek zawarty w skardze o wyrażenie takiej oceny prawnej przez Sąd. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.