II SA/Lu 437/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na bezczynność organu w sprawie dotyczącej zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W myśl przepisu art. 3 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 §3 p.p.s.a.). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego , wydane w trybie przepisu art. 37 §2 k.p.a., uznające zażalenie skarżącej na bezczynność Kierownika GOPS za nieuzasadnione. Postanowienie to wydane zostało w incydentalnym postępowaniu dotyczącym kwestii bezczynności organu administracji w załatwieniu danej sprawy. Z treści przytoczonego wyżej przepisu art. 3 §2 p.p.s.a. wynika, że ten akt administracyjny nie podlega kognicji sądu administracyjnego, gdyż nie mieści się w żadnej z kategorii tam wskazanych. Na to postanowienie nie przysługuje bowiem zażalenie (gdyż żaden przepis k.p.a. tego nie przewiduje – art. 141 §1 k.p.a.), nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani rozstrzygające sprawę co do istoty (tak również NSA w postanowieniu z dnia 13 marca 2001 r. sygn. akt I SAB 246/00, opubl. program Lex nr 78952). Co prawda art. 3 §2 pkt 8 p.p.s.a. przewiduje prawo wniesienia skargi na bezczynność organu administracji, jednakże na gruncie niniejszej sprawy należy stwierdzić, że ze skargi nie wynika wola zaskarżenia bezczynności organu I instancji, tylko polemizuje ona ze wskazanym postanowieniem SKO. Intencja zaskarżenia bezczynności organu administracji musi wprost wynikać z treści wniesionej skargi. Nie można uznać, iż w sytuacji gdy strona wprost wskazuje numer postanowienia SKO i powołuje się na nie oraz podaje szereg stwierdzeń o charakterze ogólnym, przemawia to za zakwalifikowaniem pisma jako skargi na bezczynność danego organu – w rozpatrywanej sprawie – Kierownika GOPS . Strona bowiem może wnieść skargę na bezczynność zarówno organu I jak i II instancji, przy czym musi dopełnić stosownych aktów formalnych. W sytuacji, gdy sprawa dotyczy ewentualnej bezczynności Kierownika GOPS strona winna wnieść zażalenie do organu wyższego stopnia, którym jest właściwe samorządowe kolegium odwoławcze. Już samo dokonanie tej czynności uprawnia, w sytuacji gdy organ II instancji nie przychylił się do zażalenia, do złożenia skargi na bezczynność. Natomiast dla skutecznego wniesienia takiej skargi nie ma żadnego znaczenia prawnego postanowienie o uznaniu zażalenia za nieuzasadnione. Dlatego też postanowienie to nie jest zaskarżalne ani w postępowaniu administracyjnym, ani też w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nadto żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia skargi na postanowienie wydane w trybie art. 37 §2 k.p.a. Prawną konsekwencją takiego stwierdzenia jest odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności na podstawie przepisu art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.