I SA/Sz 897/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Alicja Polańska Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2006 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. o d d a l a skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na rzecz adwokata K. D. kwotę [...] złotych powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] wydane w II instancji zawierające stanowisko tego organu jako wierzyciela o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów M. K. zgłoszonych w prowadzonym wobec niego postępowaniu egzekucyjnym na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w oparciu o decyzję ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego w S. z [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych i podatkowych. Powyższa decyzja z [...] została skarżącemu doręczona w trybie art. 174 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej w dniu [...] i stała się ostateczna z upływem terminu do wniesienia odwołania. Ponieważ M. K., mimo upomnienia, nie zapłacił należności wynikających z decyzji wymiarowej z [...] wystawione zostały [...] tytuły wykonawcze doręczone zobowiązanemu w dniu [...] i skierowane do egzekucji przez zajęcie świadczenia rentowego z ubezpieczenia społecznego, o czym został powiadomiony. Pismem z dnia [...] M. K. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, że egzekwowany obowiązek nie istnieje gdyż w świetle prawomocnego postanowienia Prokuratora Rejonowego w S. wykazane zostało, że nabywając na giełdzie m.in. samochód "[...]", co do którego określono należności celne i podatkowe w decyzji z [...], nie miał świadomości, że nie został on oclony. Skarżący poinformował, że obecnie, po powrocie do kraju, wniósł odwołanie od w/w decyzji wymiarowej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Organ egzekucyjny uznał, że zarzuty wyczerpują przesłanki określone w art. 33 pkt 1 i 8 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm./. Postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Celnej w S[...], jako wierzyciel, zajął stanowisko wobec zgłoszonego zarzutu z art. 33 pkt 1 w/w ustawy uznając go za nieuzasadniony i wyjaśnił, że egzekwowane należności wynikają z ostatecznej decyzji wymiarowej, wobec czego nie ma podstaw do uznania ich za nieistniejące. Oceny tej nie zmiana fakt, że toczy się postępowanie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Poinformował nadto, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został oddalony postanowieniem z [...]. Odrębnym postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Celnej, jako organ egzekucyjny, zawiesił postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 34 § 3 ustawy o p.e.a. W zażaleniu na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela skarżący zarzucił mu "błędy w ustaleniach faktycznych " i nie zgodził się ze stanowiskiem, że decyzja z [...] jest ostateczna skoro wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i oczekuje na jej rozpatrzenie. Postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Celnej w S., po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] podtrzymując stanowisko wierzyciela, że egzekwowany obowiązek istnieje i podlega wykonaniu, wynika bowiem z ostatecznej decyzji wymiarowej z [...], której zobowiązany, mimo upomnienia, nie wykonała. Oceny tej, zdaniem wierzyciela, nie zmienia fakt, że toczy się postępowanie w sprawie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji ostatecznej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. K. domaga się uchylenia postanowienia wierzyciela z [...] zarzucając, że zawiera "ewidentne błędy formalne wynikające chociażby z oznakowania pisma oraz że nie mogło być wydane po upływie przewidzianego terminu - 14 dni. Skarżący wskazuje, że pod tą samą sygnaturą co zaskarżone postanowienie, wydane zostało postanowienie o zawieszeniu egzekucji. Jego zdaniem zawieszenie egzekucji wyłączało możliwość wydania postanowienia przez wierzyciela w sprawie zarzutów. Ponadto skarżący podnosi "dziwną" treść pouczeń poszczególnych rozstrzygnięć. Wyraża też pogląd, że egzekucja powinna być zawieszona do czasu rozpoznania sprawy o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sad Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /dalej w skrócie: u. o p.e.a./ stanowi, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10 przy egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym /jak w rozpatrywanej sprawie/, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Dyrektor Izby Celnej w przedmiotowej sprawie jest zarówno wierzycielem egzekwowanego obowiązku /art. 5 § 1 pkt 4 u. o p.e.a./ jak i organem egzekucyjnym /art. 19 § 5/ tym samym był uprawniony i zobowiązany do zajęcia stanowiska w zakresie zgłoszonego zarzutu w obu instancjach /art. 2521 Kodeksu celnego/. Kontrolując stanowisko wierzyciela zawarte w zaskarżonym postanowieniu Sąd stwierdza, że jest ono zgodne z prawem. Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z [...] nakładająca na skarżącego obowiązki pieniężne w zakresie cła i podatków podlegała wykonaniu nawet gdyby była zaskarżona odwołaniem we właściwym czasie. Zgodnie bowiem z art. 224§ 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego wniesienie odwołania od decyzji organu podatkowego /celnego/ nie wstrzymuje jej wykonania, z zastrzeżeniem, które w sprawie nie występuje. Tym samym za bezzasadne należy uznać stanowisko skarżącego, że podjęte przez niego czynności w celu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania uniemożliwiałoby wykonanie decyzji wymiarowej z [...]. Również nie ma racji skarżący gdy twierdzi, że po zawieszeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 23 i 4 u. o p.e.a. wierzyciel nie mógł wydać postanowienia w sprawie stanowiska wobec zgłoszonych zarzutów. Z przepisu tego wynika tylko to, że jeżeli wierzyciel opóźnia się z wyrażeniem stanowiska w sprawie zarzutów, to organ egzekucyjny zawiesza postępowanie egzekucyjne, co oznacza, że nie rozpatruje zarzutów ani nie wykonuje żadnych czynności w celu wyegzekwowania należności. Dopiero po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela organ egzekucyjny podejmie zawieszone postępowanie egzekucyjne /art. 57 § 1/ i wydaje postanowienie w sprawie zarzutów /art. 34 § 4/. Z powyższych przepisów wynika, że 14 dniowy termin na wyrażenie stanowiska przez wierzyciela ma wpływ na bieg postępowania egzekucyjnego, nie eliminuje natomiast obowiązku wyrażenia tego stanowiska. Pozostałe wymogi skargi wykraczają poza zakres przedmiotowy sprawy, nie dotyczą bowiem oceny zgodności z prawem wypowiedzi wierzyciela, nie wymagają zatem omówienia zwłaszcza, że organ odwoławczy szczegółowo objaśnił wszystkie te zagadnienia zgłoszone przez skarżącego w odpowiedzi na skargę. Reasumując, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zaś skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.