II SA/Kr 2908/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Aldona Gąsecka - Duda AWSA Janusz Kasprzycki ( spr.) Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi M.B. i T.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących M.B. i T.B. kwotę po 10 zł. (dziesięć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002r., znak: [...], na podstawie art. 2, 39 ust. 2, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42, art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym), Wójt Gminy Z. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie parafialnego cmentarza grzebalnego wraz z urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym na działce o nr ew. "1" w miejscowości S., gmina Z. W uzasadnieniu Wójt wskazał, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Z., który został zatwierdzony uchwałą Nr [....] Rady Gminy w Z. z dnia [...] lutego1993r., [...]. oraz uchwałą Rady Gminy w Z. z dnia [...] lipca 1993 r. [...], przedmiotowa działka nr ew. gr. "1" położona jest na terenie oznaczonym symbolem 10.25-ZC, dla którego zapis w planie brzmi: "Teren projektowanej lokalizacji cmentarza parafialnego z pasem parkingowym wzdłuż drogi P. - C. W związku z lokalizacją projektowanej trasy bocznicy kolejowej T. - W. może ulec zmianie. Wskaźnikowa strefa uciążliwości o zasięgu 50 m od granic cmentarza do zabudowy mieszkalnej korzystającej z wodociągu lokalnego oraz 150 m do zabudowy mieszkalnej korzystającej z wody ze studni kopanych." Zgodnie z przedłożonym raportem oddziaływania na środowisko projektowanego parafialnego cmentarza grzebalnego w miejscowości S.-P.: "całe projektowane przedsięwzięcie wraz z oddziaływaniem mieści się w obrębie terenu własności Parafii Rzymsko-Katolickiej w S., a zatem nie będą naruszone interesy właścicieli gruntów sąsiednich. Starostwo Powiatowe w K. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2001 r. zatwierdziło dokumentację geologiczną pod cmentarz grzebalny w miejscowości S.-P. Na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego mieszkańcy wsi wyrażali sprzeciw, co do lokalizacji cmentarza motywując go tym, że czerpią wodę ze studni kopanych w przypadku niskiego ciśnienia wody w sieci wodociągowej. Wszystkie gospodarstwa są podłączone do sieci wodociągowej, co pozwala zmniejszyć odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych do 50 m zgodnie z obowiązującymi przepisami. Obecnie na zlecenie Wodociągów K. sp. z o.o. opracowana jest koncepcja i projekt przebudowy pompowni głównej w Wydziale Produkcji Z. dla usprawnienia pracy istniejącego układu wodociągowego w celu zapewnienia stałego wymaganego ciśnienia w sieci wodociągowej w okresach szczytowego poboru wody. Ponadto, w trakcie prowadzonych postępowań przez organy uzgadniające, wyjaśniono wszystkie zarzuty wniesione przez strony. Zasadniczą funkcją niniejszej decyzji jest ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego gminy Z. i w tym przypadku inwestycja polegająca na budowie cmentarza grzebalnego jest zgodna z planem miejscowym. W związku z tym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Przy zachowaniu warunków określonych w niniejszej decyzji oraz załączniku graficznym do niniejszej decyzji, inwestycja jest zgodna z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy Z. i należało orzec jak w sentencji. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli: T. i M. B. oraz Przedsiębiorstwo Usług Technicznych i Realizacji Budownictwa "D." sp. z o.o., ul. M. w K. Przedsiębiorstwo Usług Technicznych i Realizacji Budownictwa " D." sp. z o. o. podniosło, iż rozdzielenie pojęcia części grzebalnej i pozostałej części tzw. towarzyszącej pozwala na wadliwe przyjęcie zgodności inwestycji z wymogami sanitarnymi. W przekonaniu przedsiębiorstwa Wójt Gminy Z. nie przeprowadził w sposób właściwy postępowania, w efekcie czego ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania sprzeczne z prawem. Strona skarżąca podniosła także, iż na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2002 r. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. T. i M. B. we wniesionym odwołaniu kwestionują natomiast lokalizację cmentarza i podnoszą kwestie związane z uciążliwościami jakie wystąpią w związku z sąsiedztwem cmentarza. W wyniku rozpoznania wniesionych odwołań decyzją z dnia [...] września 2002r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że z przedłożonego raportu oddziaływania na środowisko projektowanego cmentarza grzebalnego w miejscowości S.-P., załączonego do wniosku, wynika, iż całe przedsięwzięcie wraz z oddziaływaniem mieści się w obrębie terenu będącego własnością inwestora. Postanowieniem z dnia [...] marca 2002 r. znak: [...] Wojewoda uzgodnił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia polegającego na budowie parafialnego cmentarza grzebalnego. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2002 r. znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez T. i M. B. oraz zażalenia Przedsiębiorstwa Usług Technicznych i Realizacji Budownictwa "D." sp. z o. o. Minister Środowiska utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody z dnia [...] marca 2002 r., uzgadniające w myśl art. 36a ust l ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001r. Nr 99, poz. 1079 z późn. zm.) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji. Po rozpatrzeniu zażalenia Przedsiębiorstwa Usług Technicznych i Realizacji Budownictwa " D." sp. z o. o. oraz zażalenia T. i M. B. na postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., wyrażające zgodę na założenie cmentarza grzebalnego w miejscowości S.-P., numer ewidencyjny gruntu "1", Wojewódzki Inspektor Sanitarny, postanowieniem z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] uchylił w/w postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w części i orzekł o wyrażeniu zgody na lokalizację cmentarza grzebalnego wyłącznie na obszarze wskazanym na załączniku graficznym, do postanowienia. Natomiast na obszarze o niekorzystnych warunkach gruntowo -wodnych wyraził zgodę na zaprojektowanie zieleni izolacyjnej oraz obiektów towarzyszących. Postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. jest ostateczne. Rozpatrując zasadność wniesionego odwołania na podstawie analizy akt sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że sprawy ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są szczegółowo uregulowane przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn. zm.). Z art. 2 ust.1 tej ustawy wynika, że jeżeli dla danego obszaru obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to przeznaczenie terenu oraz zasady jego zagospodarowania ustala ten plan. Wówczas, zgodnie z art. 40 ust.1 ustawy, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w myśl art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia tych warunków, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami planu miejscowego. Ponadto, art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po dokonaniu szczegółowej analizy nadesłanych przez organ l instancji akt sprawy, w tym ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Z. (ustaleń tekstowych i fragmentu rysunku planu /kserokopie/ Kolegium Odwoławcze podziela stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji. Teren objęty decyzją, położony jest na obszarze funkcjonalnym oznaczonym w rysunku planu symbolem 10.25- ZC - dla którego warunki określa rysunek planu oraz ustalenia zawarte w tekście planu. Stosownie do ustaleń zawartych w tekście planu oraz rysunku planu, dla terenu objętego wnioskiem inwestorskim oznaczonego symbolem 10.25-ZC - podstawową funkcją jest projektowana lokalizacja cmentarza parafialnego z pasem parkingowym wzdłuż drogi P. - C. Kolegium Odwoławcze potwierdza stanowisko organu l instancji w zakresie zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na budowie parafialnego cmentarza grzebalnego wraz z urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym gruntu "1" w miejscowości S.-P. z ustaleniami planu. A skoro projektowane zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami obowiązującego planu, to organ l instancji zasadnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2002r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez stronę odwołującą się - Przedsiębiorstwo Usług Technicznych i Realizacji Budownictwa "D." sp. z o. o. w piśmie z dnia 9 września 2002r. należy zaznaczyć, że w myśl art. 43 cytowanej powyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organ właściwy w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może odmówić uwzględnienia wniosku inwestora, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez stronę odwołującą się - T. i M. B. w piśmie z dnia 2 września 2002r., dotyczącą braku zgody na projektowaną budowę z uwagi uciążliwości wynikające z sąsiedztwa projektowanej inwestycji, Kolegium Odwoławcze podkreśla, iż ocena zgodności inwestycji z planem miejscowym jest zasadniczą funkcją decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, natomiast szczegółowe kwestie rozwiązań technicznych, w tym dotyczące ochrony przed uciążliwościami inwestycyjnymi dla właścicieli nieruchomości sąsiednich, winny zostać rozstrzygnięte w decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest bowiem aktem upoważniającym do podjęcia realizacji inwestycji, lecz stanowi podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę na terenie wskazanym w decyzji i na warunkach w niej określonych. W trakcie kolejnego etapu realizacji inwestycji t. j. ubiegania się przez wnioskodawcę o pozwolenie na budowę, odwołujący się będą mogli skutecznie chronić swoje interesy w zakresie wskazanym w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Biorąc pod uwagę podniesione wyżej okoliczności orzeczono jak w osnowie niniejszej decyzji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie M. i T.B. powtórzyli zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji I instancji, a dotyczące uciążliwości przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Na tym etapie proponowane rozwiązania są dla nich bowiem bardzo krzywdzące. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.). W świetle art. 1 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu. Skarga jest zasadna. Istota decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu polega, w świetle art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przede wszystkim na zbadaniu zgodności zamierzanego przez inwestora przedsięwzięcia inwestycyjnego z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z postanowień art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu składa się z dwóch części: opisowej i graficznej. Część opisowa decyzji powinna zawierać wszystkie części składowe klasycznej decyzji administracyjnej, o których mowa w art. 107 k.p.a., a ponadto powinna posiadać treść wymaganą przepisem art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym ostatnim przepisem "1. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa: 1) rodzaj inwestycji, 2) warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony, 3) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, 4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, 5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, 6) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, 7) okres ważności decyzji. 2. W stosunku do inwestycji liniowych decyzja, o której mowa w ust. 1, określa ponadto: 1) przebieg inwestycji, a w przypadku inwestycji wymagających wydzielenia terenu, granice tego terenu, wyznaczone na mapie w stosownej skali, 2) w miarę potrzeby, szczególne warunki wynikające z charakteru inwestycji." W rozpatrywanej sprawie decyzja organu I instancji ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, utrzymana następnie w mocy przez organ odwoławczy zaskarżoną decyzją, nie posiada tych wszystkich części składowych, o których mówi przytoczony wyżej art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Brak jest w tym akcie prawnym określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych oraz wymagań dotyczących interesów osób trzecich. W tym ostatnim względzie zgłaszane były zwłaszcza liczne zastrzeżenia osób, na których interesy prawne może oddziaływać przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne. W decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu mimo, że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji cmentarza określono, iż wjazd na teren cmentarza ma być od strony drogi, wzdłuż której projektowana jest również lokalizacja parkingu, to organy w tym zakresie się nie wypowiedziały. Nie określiły w decyzji, że wjazd będzie od strony drogi powiatowej, tym samym nie określiły w sposób dostateczny warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, jako jednego z niezbędnych elementów tego typu decyzji, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wyraźnie wynika z tezy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 czerwca 2000 r., II S.A./Gd 1107/98, że: "Do działki budowlanej powinien być zapewniony dojazd od drogi publicznej i powinien być on określony w decyzji (art. 42 ust. 1 pkt 4 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym) (...)" Nie ulega także wątpliwości, że elementem koniecznym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Organ nie może się uchylić od obowiązku określenia lokalizacji danej inwestycji. Integralną częścią decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest załącznik graficzny w postaci mapy w stosownej skali, zawierający linie rozgraniczające teren inwestycji i wyznaczający jej położenie w terenie. W niniejszym przypadku na załączniku graficznym do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...] wykreślono szereg linii. Z uwagi jednak na nie opisanie wszystkich z nich w tzw. legendzie mapy, wątpliwości Sądu budzi, które z nich są liniami rozgraniczającymi przedmiotową inwestycję i czy w ogóle je określono na załączniku graficznym. Określenie linii rozgraniczających jest szczególnie ważne. Pozwala przede wszystkim zweryfikować zgodność zamierzenia inwestycyjnego planowanego w terenie wyznaczonym liniami z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Z powodu powyższego uchybienia nie jest możliwe zweryfikowanie przez Sąd poprawności ustaleń organów obu instancji w tym zakresie. Nie należy także zapominać o słusznej tezie zawartej w wyroku z dnia 20 grudnia 2000 r., II S.A./Gd 1524/98 Naczelnego Sądu Administracyjnego, że linie rozgraniczające teren inwestycji są błędnie interpretowane przez organy jako teren działki, na której inwestycja ma być prowadzona, podczas gdy w istocie chodzi o to, aby linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, pokazywały położenie planowanej inwestycji w stosunku do zabudowy istniejącej na sąsiednich nieruchomościach. Skoro, jak wyżej podkreślono, integralną częścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu jest załącznik graficzny, to powinien być on podpisany przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. Nie podpisanie w niniejszym przypadku części graficznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powoduje, że decyzja organu I instancji jest decyzją wadliwą. Nie może być w takim stanie rzeczy potraktowana jako akt administracyjny zawierający ustawowo wymagane rozstrzygnięcie. Nie ustalenie powyższych istotnych kwestii stanowi uchybienie postanowieniom art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., zobowiązujących organy do zbadania w sposób wyczerpujący wszystkich istotnych okoliczności dla sprawy oraz określających składniki struktury decyzji administracyjnej, ale także przepisom prawa materialnego - art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zastrzeżenia Sądu budzi także prawidłowość ustalenia stron niniejszego postępowania. Ten temat trafnie ilustruje treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 1999 r., IV S.A. 1731/97: "1. W kwestii ochrony interesów osób trzecich, warunki jakich określenia wymaga art. 42 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, należy ustalać kierując się treścią art. 3 tej ustawy (....)" Art. 3 pkt 2 ustawy stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Ustawa z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2000 r., Nr 23, poz. 295 z późn. zm.) normuje w sposób szczególny położenie oraz wymogi jakie winny spełniać tereny przeznaczone pod cmentarze jak i sam cmentarz. Odległości cmentarza od zabudowań reguluje między innymi rozporządzenie Ministra Gospodarki Komunalnej z 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. z 1959 r., Nr 52, poz. 315). § 3 rozporządzenia stanowi, że odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych powinna wynosić co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach 50-150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Z akt sprawy wynika, że tak jest w tym przypadku. S.Z., J.Z., G. i M.K., to osoby, których zabudowania położone są w granicach 50-150 m odległości od projektowanego cmentarza. Z raportu oddziaływania na środowisko wynika, że ich zabudowania są podłączone do sieci wodociągowej. Osoby te, mimo, że niewątpliwie, zdaniem Sądu, mają interes prawny w niniejszym postępowaniu, nie zostały powiadomione o nim i nie brały w nim udziału. Stanowi to naruszenie art. 10 k.p.a. Powyższe obrazuje, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów prawa materialnego - artykułów: 3, 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i prawa procesowego- artykułów: 7, 10, 77 i 107 k.p.a., mających wpływ na wynik sprawy. W takim stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1271 ze zm.). O kosztach natomiast orzekł w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1271 ze zm.).