I SA/Wa 1785/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie asesor WSA Sławomir Antoniuk (spr.) asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Michał Samoraj po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi Polskiego Związku [...] Krajowa Rada w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie wygaszenia trwałego zarządu nieruchomościami 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Polskiego Związku [...] Krajowa Rada w W. kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...] uchylił decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2005 r., Nr [...] orzekającą o wydaniu z naruszeniem prawa i utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2002 r., Nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie z dniem 9 października 2002 r. trwałego zarządu [...] Zarządu Infrastruktury działającego w imieniu Ministra Obrony Narodowej, w odniesieniu do nieruchomości położonej w W. na terenie kompleksu F. przy ul. [...] o łącznej pow. [...] m2 i umorzył postępowanie pierwszej instancji wznowione postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] października 2004 r., Nr [...]. Z ustaleń organu wynika następujący stan sprawy: nieruchomość położona w W. przy ul. [...] stanowi własność Skarbu Państwa. Uchwałą Prezydium Rządu z dnia [...] września 1950 r., Nr [...] nieruchomość oznaczona jako F., została przekazana w użytkowanie Ministerstwu Obrony Narodowej. Prezydent W. decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., na wniosek Szefa Stołecznego Zarządu Infrastruktury działającego w imieniu Ministra Obrony Narodowej, stwierdził wygaśnięcie z dniem 9 października 2002 r., trwałego zarządu Ministra Obrony Narodowej w odniesieniu do nieruchomości położonej w W. na terenie kompleksu F. przy ul. [...], o łącznej powierzchni [...] m2 oznaczonej jako działki ewidencyjne: nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2 w obrębie [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr [...]. Wygaszenia zarządu dokonano w związku z przekazaniem wymienionej nieruchomości protokołem zdawczo – odbiorczym przez [...] Zarząd Infrastruktury na rzecz Agencji Mienia Wojskowego Oddziału Terenowego w W. Decyzja ta stała się ostateczna. Wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2003 r. Polski Związek [...]- Zarząd [...] wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2002 r. podnosząc, że jako strona nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wymienioną decyzją. Decyzją z dnia [...] maja 2003 r., nr [...] Prezydent W. odmówił wszczęcia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. podnosząc, że wnioskodawca wprawdzie posiada legitymację strony w postępowaniu o wygaszenie zarządu przedmiotowej nieruchomości, jednakże w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Polski Związek [...]- Zarząd [...], uchylił decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2003 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na sprzeczność podjętego rozstrzygnięci z motywami powołanymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz podniósł, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie legitymacji Polskiego Związku [...] do występowania w przedmiotowej sprawie w charakterze strony. Postanowieniem z dnia [...] października 2004 r. Prezydent W. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. wygaszającą zarząd. Rozpoznawszy ponownie wniosek Polskiego Związku [...] z dnia 10 kwietnia 2003 r. Prezydent W. decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. orzekł na podstawie przepisów art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a., że: 1) decyzja z dnia [...] listopada 2002 r. została wydana z naruszeniem prawa, gdyż Polski Związek [...] - Zarząd [...] bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu jako strona, 2) decyzję, o której mowa w pkt 1 utrzymuje w mocy, ponieważ mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ pierwszej instancji wskazał, iż Polski Związek [...] należało uznać za stronę postępowania dotyczącego wygaśnięcia trwałego zarządu [...] Zarządu Infrastruktury w odniesieniu do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa. Uchwałą Prezydium Rządu z dnia [...] września 1950 r. opisana nieruchomość, oznaczona jako F., została przekazana w użytkowanie Ministerstwu Obrony Narodowej. Na podstawie art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości tereny państwowe, będące w dniu wejścia w życie ustawy w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych, przeszły z mocy prawa w zarząd tych jednostek, a następnie w oparciu o przepis art. 199 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami zarząd nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa, przekształcił się w dniu 1 stycznia 1998 r. w trwały zarząd nieruchomości. W związku z powyższym Minister Obrony Narodowej, działający przez Stołeczny Zarząd Infrastruktury, posiadał tytuł prawny do przedmiotowego terenu. Prowadzenie ogródków działkowych na ww. nieruchomości wskazywało, że nie były one wykorzystywane dla celów obronności Państwa. Na podstawie art. 18 i 19 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarce niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. Nr 90, poz. 405, ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1997 r. w sprawie szczególnego trybu przekazywania mienia Skarbu Państwa Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. Nr 100, poz. 620) w dniu 9 października 2002 r. podpisany został protokół zdawczo-odbiorczy, mocą którego Stołeczny Zarząd Infrastruktury z siedzibą w W. przekazał mienie stanowiące przedmiotową nieruchomości Oddziałowi Terenowemu Agencji Mienia Wojskowego. Protokół ten stał się podstawą do wygaszenia trwałego zarządu decyzją Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2002 r. Wygaszenie trwałego zarządu Stołecznego Zarządu Infrastruktury nie rozstrzygało o prawach do gruntu Polskiego Związku [...]- [...], a było jedynie następstwem niewykorzystywania przedmiotowego terenu na cele obronności państwa, z uwagi na funkcjonowanie na tym terenie ogrodów działkowych. W związku z powyższym ww. nieruchomość, zgodnie z faktycznym wykorzystaniem powinna być przekazana Agencji Mienia Wojskowego, która w imieniu Skarbu Państwa gospodaruje takimi nieruchomościami. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Polski Związek [...] - Zarząd [...] domagając się uchylenia orzeczenia w części dotyczącej pkt 2 decyzji (utrzymania w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2002 r.) oraz stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem odwołującego się, decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną Prezydenta W. z dnia [...] marca 1979 r., mocą której Polski Związek [...] – [...] uzyskały ostateczną, stałą lokalizację ogrodu działkowego na czas nieokreślony do jego dalszego funkcjonowania, co w świetle art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. powodowało nieważność decyzji podejmowanych później w tej sprawie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wojewódzki podniósł, że Polski Związek [...] nie posiada przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym wygaszenia, na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz Agencji Mienia Wojskowego, trwałego zarządu przysługującego Ministrowi Obrony Narodowej do nieruchomości położonej w W. na terenie kompleksu F. Zdaniem organu odwoławczego Polski Związek [...] nie legitymował się w dacie wydania decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. tytułem prawnym w postaci prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego do objętej wymienioną decyzją nieruchomości Skarbu Państwa o pow. [...] m2 położonej przy ul. [...] w W., stosownie do postanowień art. 8 ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych. Tytuł taki nie wynikał w szczególności z powołanych przez wnioskodawcę decyzji Szefa Wojskowej Inspekcji Architektoniczno - Budowlanej [...]– Głównego Architekta [...] z dnia [...] lipca 1972 r., Nr [...] oraz z dnia [...] kwietnia 1978 r., Nr [...] określających lokalizację ogrodu działkowego oraz decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 1979 r., Nr [...] zatwierdzającej plan realizacji zagospodarowania terenu inwestycji, ani też z faktu zarejestrowania Pracowniczego Ogrodu [...] w rejestrze prowadzonym przez Krajową Radę Polskiego Związku [...]. Organ podkreślił, że nie istnieje norma prawna, która wiązałaby ze stwierdzeniem wygaśnięcia trwałego zarządu nieruchomości, w trybie ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarce niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz Agencji Mienia Wojskowego, skutek w postaci likwidacji znajdującego się na tej nieruchomości ogrodu działkowego. Norma taka nie wynika także z przepisów ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych, regulujących zasady zakładania, prowadzenia i likwidacji pracowniczych ogrodów działkowych. Wyrażone przez wnioskodawcę obawy, co do przewidywanego, hipotetycznego sposobu wykorzystania nieruchomości przez Agencję Mienia Wojskowego (likwidacji ogrodów działkowych), nie znajdowały podstaw w normach prawa materialnego i mogły być kwalifikowane jedynie w kategoriach interesu faktycznego. Brak po stronie wnioskodawcy przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. uzasadniał zatem uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania I instancji, jako bezprzedmiotowego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że nie istnieją również podstawy do wszczęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wygaszającej zarząd. Decyzja Wojewody [...] stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Polski Związek [...] Radę Krajową w W. reprezentowaną przez Zarząd [...] w W. W skardze strona wystąpiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie art. 28, 145 § 1 i 145a § 1 oraz art. 156 k.p.a., a także art. 3 ust. 2 ustawy o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz Agencji Mienia Wojskowego, jak również art. 4, 26 i 27 ustawy o pracowniczych ogródkach działkowych. Zdaniem strony skarżącej, Ogrody Działkowe legitymują się prawem użytkowania gruntu objętego decyzją wygaszającą zarząd, bowiem działki gruntu wymienione w tym orzeczeniu zostały stosowną decyzją lokalizacyjną w roku 1972 przeznaczone pod ogród czasowy, a następnie decyzją z [...] kwietnia 1978 r. oraz w oparciu o art. 11 ust. 3 ustawy z 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych przekształcone w ogród stały. Ogród działkowy podlega ponadto ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie gruntów rolnych i leśnych, co uniemożliwiało przekazanie przedmiotowych działek Agencji Mienia Wojskowego. Zatem w świetle art. 4, 26 i 27 ustawy o pracowniczych ogrodach działkowych istnienie po stronie skarżącego prawa użytkowania spornej nieruchomości jest zdaniem Polskiego Związku [...] oczywiste, tak więc istnienie przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. nie może budzić zastrzeżeń. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego, co mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Przepis art. 28 k.p.a. stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w rozumieniu powołanego art. 28 k.p.a., to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a., a więc nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. O tym, czy podmiot jest stroną postępowania administracyjnego nie decyduje sama wola, czy też subiektywne przekonanie tego podmiotu, lecz okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes tego podmiotu jako "interes prawny". Za stronę postępowania administracyjnego należy uznać zatem tylko taki podmiot, który wykaże, iż postępowanie to oddziaływuje na sferę jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego. Podmiot domagający się wznowienia postępowania administracyjnego powinien wskazać przepis prawa materialnego dający mu legitymacje do wzięcia udziału w postępowaniu. Zaskarżoną decyzję Wojewoda [...] oparł na stwierdzeniu, że Polski Związek [...] nie posiada przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym wygaszenia, na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz Agencji Mienia Wojskowego, trwałego zarządu przysługującego Ministrowi Obrony Narodowej do nieruchomości położonej w W. na terenie kompleksu F., bowiem w dacie wydania decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. nie legitymował się tytułem prawnym w postaci prawa rzeczowego do objętej wymienioną decyzją nieruchomości Skarbu Państwa. W ocenie Sądu z powyższym poglądem nie można się zgodzić. Polski Związek [...] interes prawny do wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją zasadnie wywiódł z postanowień ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 12, poz. 58 ze zm.). Jak wynika bowiem z akt sprawy, decyzją Szefa Wojskowej Inspekcji Architektoniczno – Budowlanej [...] z dnia [...] lipca 1972 r., Nr [...] ustalono szczegółowe usytuowanie (ustalenie terenu) dla budowy Wojskowych Ogródków Działkowych w kompleksie nr ew. [...] ul. [...]. Protokołem zdawczo - odbiorczym z dnia 11 maja 1973 r. Wojskowy Rejonowy Zarząd Kwaterunkowo – Budowlany w W. przekazał Zarządowi Wojskowych Ogródków Działkowych [...] w użytkowanie teren o pow. [...] ha położony w W. przy ul. [...], oznaczony jako kompleks nr ew. [...]. W dnu 18 lipca 1973 r. ogród został zarejestrowany w Wojewódzkim Zarządzie Pracowniczych Ogrodów Działkowych pod nazwą "[...]". Szef Wojskowej Inspekcji Architektoniczno – Budowlanej [...] w dniu [...] kwietnia 1978 r. wydał decyzję zobowiązującą inwestora – Wojskowy Rejonowy Zarząd Kwaterunkowo Budowlany w W. do opracowania planu zagospodarowania terenu wojskowego ogrodu działkowego w kompl. [...] w celu uzyskania stałej lokalizacji. Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 1979 r., Nr [...] zatwierdził plan realizacyjny zagospodarowania terenu wojskowego ogrodu działkowego "[...]". W dniu 12 maja 1981 r. weszła w życie ustawa z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych, która w art. 4 wprowadziła regulację uprawniającą do zakładania i prowadzenia pracowniczych ogrodów działkowych wyłącznie przez Polski Związek [...]. Mocą art. 32 ust. 1 – 4 ww. ustawy miejskie i przyzakładowe pracownicze ogrody działkowe istniejące w dniu wejścia w życie ustawy stały się pracowniczymi ogrodami działkowymi, a mienie, należności i zobowiązania działających jednostek organizacyjnych pracowniczych ogrodów działkowych przejął nieodpłatnie Polski Związek [...], który stał się również właścicielem urządzeń służących do wspólnego użytku użytkowników działek. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 listopada 1987 r., sygn. akt III ARN 29/97 (niepublikowany) wskazał, że zasadnicze znaczenie dla powstawania i funkcjonowania ogrodu działkowego miały rozwiązania ustawy o pracowniczych ogrodach działkowych, gdyż po jej wejściu w życie, ani przedsiębiorstwa, ani inne jednostki organizacyjne dysponujące mieniem państwowym nie mogły utworzyć bezpośrednio ogrodu działkowego w rozumieniu ustawy bez udziału jedynie wówczas istniejącej organizacji zrzeszającej działkowców tj. Polskiego Związku [...]. W związku z powyższym, teren pierwotnie przekazany Zarządowi Wojskowych Ogródków Działkowych "[...]", a następnie Zarządowi [...], z dniem wejścia w życie ustawy z 6 maja 1981 r. o ogrodach działkowych przeszedł w użytkowanie Polskiego Związku [...]. Istotne jest, że powstanie ogrodu na gruncie państwowym zarządzanym przez wojsko, początkowo jako ogród tymczasowy, a następnie jako ogród stały, wskutek zaniechania wydania decyzji o jego likwidacji w terminie określonym w art. 11 ust. 2 ww. ustawy, nie wymagało przekazania Polskiemu Związkowi [...] użytkowania gruntu, a jedynie założenia go i prowadzenia przez tę organizację (patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt III CK 348/03 niepublikowany). Z materiału dokumentacyjnego wynika ponadto, że w celu uregulowania stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości ówczesny Zarząd Wojewódzki Polskiego Związku [...] w dniu 12 września 1996 r. wystąpił do Urzędu Rejonowego w W., na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o pracowniczych ogrodach działkowych, z wnioskiem o ustanowienie na rzecz Polskiego Związku [...] prawa nieodpłatnego użytkowania wieczystego działek zajmowanych przez Pracowniczy Ogród Działkowy "[...]". Przedmiotowy wniosek do dnia wniesienia skargi nie został rozpatrzony, choć art. 10 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 169, poz. 1419) stanowi w zasadzie analogiczne uregulowanie do treści art. 8 ustawy o pracowniczych ogrodach działkowych. W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, iż Polski Związek [...] posiada nie tylko interes faktyczny, jak to przyjął organ odwoławczy, ale i interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. legitymujący do wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym działek gruntu pozostających w użytkowaniu Polskiego Związku [...] – [...], a obecnie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]". Z tych też względów należało uchylić zaskarżoną decyzję. Przedstawione powyżej rozważania prowadza do wniosku, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2005 r. została wydana bez przeprowadzenia wnikliwej analizy materiału dokumentacyjnego. Wprawdzie organ pierwszej instancji zasadnie przyznał Polskiemu Związkowi [...] przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 5 listopada 2002 r. wygaszającą trwały zarząd Ministra Obrony Narodowej w odniesieniu do nieruchomości położonej w W. na terenie kompleksu F. przy ul. [...], jednakże niezasadnie uznał, że przedmiotową decyzję należy utrzymać w mocy z tego powodu, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiocie wygaszenia, w oparciu o przepis art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz Agencji Mienia Wojskowego, trwałego zarządu Ministra Obrony Narodowej w odniesieniu do nieruchomości położonej w W. na terenie kompleksu F. przy ul. [...], w skład którego wchodziły działki ewidencyjne: nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] konieczne było ustalenie, komu przysługiwało ograniczone prawo rzeczowe do spornego terenu. Jak wynika z treści uzasadnienia ww. decyzji Prezydenta W., nieruchomość oznaczona jako F. została w dniu 6 września 1950 r. przekazana w użytkowanie Ministerstwu Obrony Narodowej. Następnie, na podstawie art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, z mocy prawa przeszła w zarząd Ministra Obrony Narodowej, który to zarząd, mocą przepisu art. 199 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przekształcił się z dniem 1 stycznia 1998 r. w trwały zarząd tej nieruchomości. W obowiązującym porządku prawnym, nie jest możliwe posiadanie przez dwa różne podmioty jednocześnie ograniczonego prawa rzeczowego do tej samej nieruchomości. Organ I instancji, zaniechał wyjaśnienia kwestii związanej z nabyciem przez Polski Związek [...] prawa użytkowania spornej nieruchomości. W związku z powyższym, istnieją uzasadnione wątpliwości, czy przedmiotowe działki pozostawały w trwałym zarządzie Ministra Obrony Narodowej, skoro zgodnie z ustawą z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych, prawo użytkowania tych działek przysługiwało Polskiemu Związkowi [...]. Wyjaśnienie powyższego zagadnienia jest niezbędne nie tylko z uwagi na właściwe ustalenie kręgu podmiotów będących stronami postępowania, ale również ma wpływ na prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia. Brak przedmiotowych ustaleń musi prowadzić do wniosku, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2005 r. została wydana bez wyjaśnienia wszystkich istotnych dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, co powoduje naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.