VI SA/Wa 2314/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2006 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia szkolenia kandydatów na kierowców i wykreślenia wpisu z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców oddala skargę J. A., reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata M. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2005r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2005r. zakazującą prowadzenia szkolenia kandydatów na kierowców i wykreślającą wpis pod numerem [...] dotyczący J. A. "A." z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] maja 2005r. z upoważnienia Prezydenta W. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorcy J. A. prowadzącego, pod firmą J. A. "A.", ośrodek szkolenia kierowców w W. Kontrolą objęto okres od [...] stycznia 2005r. do [...] maja 2005r., w którym to czasie przeszkolono 80 osób i wystawiono zaświadczenia o ukończeniu kursu 43 osobom. Sprawdzono: książkę ewidencji osób szkolonych i nie wniesiono do niej zastrzeżeń oraz karty przeprowadzonych zajęć, na podstawie których stwierdzono szereg uchybień. Jak wynikało ze skontrolowanych kart w kilku przypadkach osób szkolonych odnotowano: brak danych dotyczących liczby przejechanych kilometrów, brak potwierdzenia przeprowadzenia jednej godziny szkolenia praktycznego poza obszarem zabudowanym lub na drodze o dopuszczalnej prędkości powyżej 70km/h, brak potwierdzenia przez osobę szkoloną odbycia zajęć praktycznych w określonym dniu, prowadzenie przez instruktora szkolenia praktycznego przez 4 godziny dziennie oraz we wskazanych w protokole przypadkach - szkolenie w tym samym czasie i przez jednego instruktora dwóch osób. Dodatkowo stwierdzono dopuszczenie do szkolenia osoby, która nie osiągnęła wieku określonego ustawą. Jako dowody na okoliczność stwierdzonych naruszeń, przeprowadzający kontrolę załączyli karty przeprowadzonych zajęć szkolonych osób oraz listę osób uczestniczących w szkoleniu. Z kontroli sporządzony został protokół nr [...], który ze wszystkimi stwierdzonymi uchybieniami został podpisany przez J. A. bez uwag. W trakcie dalej prowadzonego postępowania dowodowego, prowadzący postępowanie administracyjne organ, w obecności J. A., przesłuchał w charakterze świadków osoby uczestniczące w szkoleniu, a także zatrudnionych przez J. A. instruktorów. Wyjaśnienia złożył też sam kontrolowany, a protokół z przesłuchania go w charakterze strony załączono do akt administracyjnych. Decyzją nr [...] wydaną dnia [...] lipca 2005r. na podstawie art. 104 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2001r. Nr 108, poz. 908 ze zm. ), Prezydent W. zakazał J. A. prowadzenia szkolenia kandydatów na kierowców i wykreślił wpis pod numerem [...] dotyczący przedsiębiorcy J. A. "A." z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców. Organ powołując się na ustalenia protokołu kontroli, stwierdził iż w ośrodku szkolenia kierowców prowadzonym przez J. A. realizowano szkolenie kierowców z rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie szkolenia kierowców, określonych w art. 104 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym poprzez: 1) wydawanie zaświadczeń o ukończeniu kursu niezgodnych ze stanem faktycznym, 2) szkolenie niezgodne z obowiązującym programem szkolenia, 3) a także niezgodne z art. 101 cyt. ustawy dopuszczenie do zajęć osoby, która nie osiągnęła wieku uprawniającego do podjęcia szkolenia. Przedsiębiorca, jak wskazał organ, naruszył zasady prowadzenia szkolenia określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami instruktorów egzaminatorów ( Dz. U. z 2001r. Nr 150, poz. 1681 ze zm. ) poprzez: 1. dopuszczenie do szkolenia osób nie posiadających aktualnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami, który to wymów określa § 7 ust. 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia, 2. dopuszczenie do zajęć praktycznych osób z naruszeniem § 9 ust. 4 pkt 1 załącznika do rozporządzenia, 3. niezrealizowanie szkolenia praktycznego zgodnie z planem nauczania wskazanym w § 9 ust. 4 pkt 2 lit. b oraz w § 9 ust. 4 pkt 3 załącznika nr 3 do rozporządzenia, 4. odstąpienie od przeprowadzenia praktycznego egzaminu wewnętrznego lub prowadzenie tegoż egzaminu niezgodnie z dyspozycją § 9 ust. 5 załącznika nr 3 do rozporządzenia’ 5. wydawanie kart przeprowadzonych zajęć niezgodnie z trybem opisanym w § 1 ust. 3 pkt 1 lit. a) i b) załącznika nr 3 do rozporządzenia, 6. prowadzenie i wypełnianie dokumentów związanych ze szkoleniem kierowców niezgodnie z wzorem określonym w załączniku nr 1 i 2 do programu szkolenia stanowiącym załącznik nr 3 do rozporządzenia. J. A., zwany dalej skarżącym, działając przez swego pełnomocnika od w/w decyzji Prezydenta W. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. ( SKO w W. ), domagając się: - jej uchylenia i umorzenia postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. lub - ewentualnie stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. wskutek jej wydania z rażącym naruszeniem art. 8 i art. 9 Kpa. poprzez podanie na tyle ogólnej i nieprecyzyjnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, iż wpłynęło to na utrudnienie sytuacji procesowej skarżącego, uniemożliwiającej obronę lub - uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w części dotyczącej przepisu, w oparciu o który organ I instancji wydał decyzję. Skarżący zarzucił organowi, iż naruszył art. 107 § 1 w związku z art. 8 i art. 9 Kpa. podnosząc, że nie wskazał precyzyjnie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co powoduje, że skarżący ostatecznie nie zna przyczyny, dla której organ zakazał mu prowadzenia szkolenia kierowców i nie wie, czy jest nią nieunięcie przez skarżącego naruszeń warunków działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, czy rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w tym zakresie. Wskazanie podstawy prawnej jest okolicznością o podstawowym znaczeniu dla strony postępowania i nie może być ona pozostawiona domysłom. Decyzja nr [...] z dnia [...] września 2005r. SKO w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W. Organ podkreślił, że kwestionowana decyzja szczegółowo wymienia naruszenia jakie wykazało prowadzone postępowanie. Nie można mówić o naruszeniu sytuacji procesowej strony w sytuacji, gdy organ dokładnie wskazuje przepisy stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia, a to: art. 104 ust. 1, art. 104 ust. 2 pkt 2, art. 101 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz równie dokładnie podaje naruszone przepisy cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Organ nie zgodził się z zarzutami naruszenia przepisów art. 9 i art. 10 i art. 7 Kpa. bowiem, jak podał, w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie o wszczęciu postępowania z pouczeniem dla strony w zakresie przysługujących jej praw, a ponadto strona brała udział w przesłuchaniach świadków. Skarżący składał też wyjaśnienia, kontrola zaś dokonała się w jego obecności. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji SKO w W. oraz decyzji ją poprzedzającej względnie o uchylenie ich jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego oraz orzeczenie o wpisaniu skarżącego do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców. Decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego tj.: - art. 104 ust. 1 w związku z ust. 2 ustawy – prawo o ruchu drogowym poprzez rozstrzygnięcie w sprawie w formie decyzji na podstawie przepisów prawa materialnego regulujących stany faktyczne oczywiście odmienne od stanów faktycznych przedmiotowej sprawy, - art. 108 ust. 2 w związku z ust. 1 pkt 1) Prawa o ruchu drogowym poprzez niezastosowanie przepisu prawa w niniejszej sprawie, mimo zaistnienia okoliczności, które takie zastosowanie uzasadniały oraz - § 1 ust. 3 pkt 1 lit. a) i b), § 9 ust. 4 pkt 1 i 2 lit. b) i pkt 3, ust. 5 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów poprzez ich niewłaściwą interpretację. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów prawa procesowego tj. - art. 104 ust. 1 pkt 3 Kpa. w związku z naruszeniem art. 104 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, - art. 7 i art. 8 Kpa., - art. 75 § 1 Kpa.w związku z art. 77 § 1 Kpa. poprzez pominięcie niektórych dowodów podczas ustalania stanu faktycznego, - art. 80 Kpa. poprzez wydanie decyzji z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów – na podstawie wnioskowania sprzecznego z zasadami doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, - art. 107 § 1 Kpa. w związku z art. 9 Kpa. wskutek zbyt ogólnego wskazania podstawy prawnej, w oparciu o którą wydana została decyzja, - art. 107 § 3 Kpa. poprzez zamieszczenie niekompletnego opisu faktów, które posłużyły organowi za podstawę do wydania decyzji. W obszernym uzasadnieniu skargi, pełnomocnik skarżącego kwestionował ustalenia organu co do ustaleń niezrealizowania szkolenia w zakresie przewidzianym programem, nieprzeprowadzenia egzaminu wewnętrznego praktycznego, świadomego i celowego naruszania przepisów prawa przez skarżącego w zakresie prowadzonej przez niego działalności, dopuszczenia do szkolenia praktycznego osób, które nie ukończyły szkolenia teoretycznego, realizowania zajęć praktycznych w czasie dłuższym, niż obowiązujący dzienny czas zajęć, akcentując w tym ostatnim przypadku kilkakrotne zaledwie przekroczenie ustalonego limitu. Co do wskazanego przez organ naruszenia zasady niedopuszczenia do szkolenia osoby, która nie osiągnęła wieku określonego ustawą oraz dopuszczenia do szkolenia osób, które nie posiadały aktualnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, skarżący podniósł iż w oparciu o regulacje dotyczące takich obowiązków trudno znaleźć uzasadnienie do zastosowania tak surowej sankcji, jaką zastosował organ. Podobnie jak to uczynił w odwołaniu, skarżący podniósł brak dokładnego sprecyzowania podstawy prawnej rozstrzygnięcia; stwierdził że podanie wyłącznie art. 104 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, bez skonkretyzowania o jaką normę właściwie chodzi, stanowi o wadliwości decyzji, która już z tego samego faktu winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik skarżącego podkreślił incydentalność stwierdzonych przez organ naruszeń i drastyczność konsekwencji tych naruszeń, podczas gdy działalność gospodarcza prowadzona była przez skarżącego 10 lat i nigdy podczas żadnej kontroli nie stwierdzono żadnych naruszeń prawa. Sam skarżący zwrócił uwagę, że kontrola przeprowadzona została bez żadnych zapowiedzi, a kontrolerzy przyszli z gotowym planem kontroli. W przypadku, gdy określona okoliczność dokumentowana była zeznaniem świadka i dokumentem, kontrolujący brali pod uwagę ten dowód, który przemawiał przeciwko skarżącemu. W złożonym złączniku do protokołu, skarżący ponownie wskazywał na rażące naruszenie prawa zaskarżoną decyzją i sporadyczność naruszeń. Organ, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, twierdząc że zaskarżone rozstrzygnięcie znajduje uzasadnienie w ustalonym stanie faktycznym i obowiązujących przepisach prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona, a zatem podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) p.p.s.a. Zgodnie z art. 104 ust. 1pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm. ) – Prd. starosta wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia kierowców, skreślając przedsiębiorcę z rejestru działalności regulowanej, jeżeli przedsiębiorca rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. W powoływanym artykule w ust. 2 ustawodawca określił co należy rozumieć pod pojęciem "rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców" i stosownie do tego przepisu jest to stwierdzony przypadek szkolenia w sposób niezgodny z obowiązującym programem szkolenia oraz przypadek wydania zaświadczenia o ukończeniu szkolenia niezgodnie ze stanem faktycznym. Program szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi oraz warunki i tryb uzyskiwania uprawnień do kierowania takimi pojazdami określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów ( Dz. U. Nr 150, poz. 1681 ze zm. ), zwane dalej rozporządzeniem. Jak stanowi § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia osoba ubiegająca się o prawo jazdy podlega szkoleniu podstawowemu – przed przystąpieniem po raz pierwszy do egzaminu państwowego w zakresie określonej kategorii prawa jazdy – zgodnie z wymogami określonymi w programie, który stanowi załącznik nr 3 do rozporządzenia. W rozpatrywanej sprawie organ ustalił ponad wszelką wątpliwość fakty mieszczące się w pojęciu "szkolenia niezgodnego z programem szkolenia". Ośmiokrotnie, na podstawie wpisów w kartach szkolenia, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego dziennego wymiaru zajęć praktycznych i czterokrotnie stwierdzono niezrealizowanie szkolenia praktycznego w zakresie przewidzianym programem polegającego na zrealizowaniu jazdy poza obszarem zabudowanym w wymiarze niepełnym czasowo, bo bez potwierdzenia w kartach szkolenia. Pierwszy przypadek stwierdzony w protokole kontroli ( str. [...] – [...] akt ad. ), potwierdzony został przez skarżącego w protokole z przesłuchania strony ( str. [...] akt adm. pkt. [...] ), zaś przypadek drugi również został stwierdzony podczas kontroli i opisany w protokole, a skarżący potwierdził ten fakt podczas przesłuchania go w charakterze strony ( str. [...] akt adm. pkt [...] ). Przepis § 9 ust. 4 pkt 2 lit. b) załącznika do rozporządzenia ( program szkolenia kandydatów na kierowców i motorniczych ) stanowi, że zajęcia praktyczne obejmują zajęcia prowadzone na placu manewrowym i w ruchu drogowym, przy czym powinny uwzględniać jazdę poza obszarem zabudowanym lub na drogach o dopuszczalnej prędkości poruszania się powyżej 70km/h o łącznym czasie nie krótszym niż 5 godziny przy kat. "B". Przy braku stosownych wpisów w kartach szkolenia oraz przy jednoznacznie wyrażonych wątpliwościach osób szkolonych co do czasu szkolenia w tym zakresie trudno było uznać, że wymagana liczba godzin jazdy poza obszarem zabudowanym została wykonana. Przepis § 12 ust. 1 pkt 1 lit. b) oraz pkt 2 załącznika do rozporządzenia wykluczyły możliwość przeprowadzania zajęć praktycznych w czasie 4 godzin dziennie, tymczasem w rozpatrywanej sprawie ustalono, że taki przypadek miał miejsce osiem razy, co jak już wyżej zauważono, potwierdził skarżący. Ustalono również ponad wszelką wątpliwość, że naruszone zostały zasady przeprowadzania egzaminu wewnętrznego. Zgodnie z § 9 ust. 5 załącznika do rozporządzenia, po przeprowadzonym szkoleniu instruktor, o którym mowa w § 1 ust. 5 pkt 2, przeprowadza egzamin wewnętrzny zgodnie z zasadami określonym dla egzaminu państwowego. Z kolei zasady przeprowadzania egzaminu państwowego określone zostały w rozdziale 3 rozporządzenia. Skarżący, ustosunkowując się do zarzutu organu, przyznał że w kilku przypadkach miało miejsce nieinformowanie szkolonych o egzaminie teoretycznym, "instruktorzy mieli jednak obowiązek informowania o odbytym egzaminie". Jak zeznała świadek A. M. ( str. [...] i [...] akt adm. ) nie pamięta, aby przeprowadzony został wewnętrzny egzamin praktyczny. Świadek M. M. stwierdził, iż nie odbył wewnętrznego egzaminu praktycznego ( str. [...] i [...] akt adm. ). Jak zeznał instruktor J. G., nie informował on szkolonych o tym że odbywają egzamin wewnętrzny, "żeby ich nie stresować" ( str. [...] i [...] akt adm. ). Powyższe ustalenia wskazują na nieprzestrzeganie przepisów rozporządzenia w zakresie stosowania do egzaminów wewnętrznych zasad określonych dla egzaminu państwowego. Osoba, która jest egzaminowana musi, choćby to był tylko egzamin wewnętrzny, mieć świadomość że odbywa egzamin ponieważ łączy się to z jej prawami dotyczącymi sposobu i warunków przeprowadzania egzaminu, które, w razie naruszenia, ma prawo kwestionować. Powyższe wynika z powołanych wyżej przepisów, a daje się zobrazować na tle § 19 ust. 1 – 3 rozporządzenia, ustalającego kto może być obecny przy przeprowadzaniu egzaminu, określającego prawo egzaminowanego do złożenia skargi do kierownika ośrodka szkolenia w razie przebiegu egzaminu w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami i ustalającego prawo do powtórzenia dwukrotnie niezliczonego egzaminu w obecności osoby sprawującej w imieniu wojewody nadzór nad egzaminowaniem kandydatów. Naruszanie przepisu § 9 ust. 5 załącznika do rozporządzenia stanowi naruszenie programu szkolenia w rozumieniu art. 104 ust. 2 pkt 1 prd. jest zatem naruszeniem rażącym warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia. Także naruszenie przepisów co do obowiązującego wymiaru dziennego czasu zajęć praktycznych, jak też co do obowiązującego minimalnego wymiaru godzin jazdy poza obszarem zabudowanym, stanowi naruszenie obowiązującego programu szkolenia i mieści się w dyspozycji przepisu art. 104 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 1 prd., a zatem daje podstawę do wydania decyzji o zakazie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreślenia przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej w tym zakresie. Należy w tym miejscu zauważyć, że dla podjęcia decyzji, o której mowa w art. 104 ust. 1 pkt 3 prd. w związku z ust. 2 pkt 1 prd. wystarczy stwierdzenie, przez uprawniony do kontroli działalności przedsiębiorcy prowadzącego ośrodek szkolenia kierowców organ, samego faktu naruszenia programu szkolenia przyjętego przepisami cytowanego wyżej rozporządzenia, przy czym bez znaczenia jest liczba stwierdzonych naruszeń i ich ciężar gatunkowy. Nie może zatem znaleźć uznania Sądu argumentacja skarżącego, że wskazane przez organ naruszenia miały charakter sporadyczny, incydentalny. Naruszanie programu szkolenia kierowców, w szczególności w zakresie szkolenia praktycznego, nie służy interesowi publicznemu i stwarza niebezpieczeństwo poruszania się po drogach pojazdów kierowanych przez osoby których niedostateczne wyszkolenie stwarzać może niebezpieczeństwo zagrożenia dla ruchu drogowego. Realizowanie szkolenia kierowców powinno więc przebiegać zgodnie z obowiązującymi przepisami w zakresie programu szkolenia, który winien być traktowany przez przedsiębiorców prowadzących takie szkolenia jako program minimum, a zasady ustalone tym programem przestrzegane muszą być skrupulatnie i rygorystycznie przestrzegane - zarówno przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w przedmiotowym zakresie, jak też organ uprawniony do jego kontroli. Odniesienia Sądu wymaga też zarzut skargi, że naruszenia takie jak dopuszczenie do szkolenia osób nie posiadających aktualnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem oraz dopuszczenie do szkolenia osoby, która nie osiągnęła wieku określonego ustawą nie mogą skutkować sankcją z art. 104 ust. 1 prd. Cytowane już rozporządzenie Ministra Infrastruktury w § 7 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 stanowi, że szkolenie może rozpocząć osoba, która posiada wymagany przepisami ustawy wiek oraz orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Warunki te zostały umieszczone w rozdziale 2 rozporządzenia zatytułowanego szkolenie i stanowią jedne z warunków uzyskiwania uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, szkolenia i egzaminowania, o czym stanowi § 1 pkt 4 lit. a) rozporządzenia. W rozpatrywanej sprawie ustalono i nie jest to kwestionowane, że w jednym przypadku dopuszczono do szkolenia osobę nie spełniającą warunku wymaganego ustawa wieku oraz że w kilku przypadkach dopuszczono do szkolenia osoby nie posiadające aktualnego orzeczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Naruszenia te tylko pozornie nie kwalifikują się wprost na zastosowanie sankcji z art. 104 ust. 1 pkt 3 prd. bo przecież za rażące naruszenie prawa uchodzi również, zgodnie z ust. 2 pkt 2 cyt. artykułu, wydanie niezgodnie ze stanem faktycznym zaświadczenia o ukończeniu kursu. Osoba, która nie spełnia wstępnych warunków określonych ustawą i rozporządzeniem nie powinna być w ogóle dopuszczona do szkolenia, a jeśli tak się stało, to przedsiębiorca, który naruszył prawo w tym zakresie, musi mieć świadomość, że wydane przez niego zaświadczenie, po odbyciu szkolenia przez taką osobę, będzie obciążone wadą, o której stanowi właśnie art. 104 ust. 2 pkt 2 prd. co kwalifikowane musi być jako rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. Mając powyższe na względzie, Sąd nie podzielił przekonania skarżącego, że decyzja poprzez podanie podstawy prawnej w sposób nazbyt ogólny narusza prawo i to w sposób rażący. Mimo, iż rzeczywiście w podstawie prawnej decyzji I instancji powołany jest wyłącznie art. 104 ust. 1 prd., to zarówno decyzja zaskarżona, jak też utrzymana nią w mocy w sposób szczegółowy wskazują i omawiają podstawę prawną rozstrzygnięcia w treści uzasadnienia. Brak jest również podstaw do stawiania organowi zarzutów naruszenia przepisów procesowych; postępowanie zostało przeprowadzone starannie, przy uwzględnieniu czynnego udziału strony we wszystkich podejmowanych czynnościach oraz przy pełnym informowaniu jej o podejmowanych czynnościach. Zauważyć należy, że skarżący podczas całego postępowania zachowywał dosyć bierną postawę - nie zgłaszał wniosków dowodowych i dlatego trudno zrozumieć zarzut skargi co do pominięcia dowodów; skarżący nie precyzuje zresztą o jakie dowody idzie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich wad zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził, wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.