VII SA/Wa 469/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie określonych robót budowlanych I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Miasta [...] kwotę 750 zł (siedemset pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Dzielnicy [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2005 r., nakazującą Prezydentowi [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku przy ul. Ś. w W., poprzez wykonanie robót wskazanych w protokole z 5-letniego przeglądu budowlanego, sporządzonego w dniu [...] września 2004 r. przez rzeczoznawcę budowlanego, w terminie 6 miesięcy od dnia kiedy decyzja ta stanie się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z dokumentacji zebranej w przedmiotowej sprawie wynika jednoznacznie, iż stan techniczny budynku mieszkalnego przy ul. Ś. w W. jest zły, a dalsze utrzymywanie go w obecnym stanie stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Wynikający z protokołu przeglądu stan budynku wymaga licznych robót, które nakazał organ powiatowy stosownie do treści art. 66 ust. 1 Praw budowlanego i brak jest podstaw, w ocenie organu odwoławczego, do zmiany bądź uchylenia decyzji I instancji. Właścicielem tej nieruchomości jest [...], a zatem poprawnie przyjął organ powiatowy osobę zobowiązanego do wykonania obowiązków. Skargę sądową na powyższą decyzję złożył Prezydent [...] zarzucając naruszenie: – art. 28 kpa przez nieustalenie wszystkich stron postępowania – właścicieli budynku i zarządcy; – art. 156 § 1 pkt 4 kpa przez skierowanie decyzji do osoby ni będącej stroną czyli Prezydenta miasta; – art. 77 § 1 kpa przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego związanego z prawami do budynku; – art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy oraz – art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. przez skierowanie decyzji do osoby nie będącej właścicielem budynku i nieuwzględnienie, że obowiązki spoczywają też na zarządcy. Jak wskazała strona skarżąca właścicielem budynku jest [...] i to powinien być adresat nałożonych obowiązków, bowiem Prezydent jest tylko organem osoby prawnej a przepis art. 66 Prawa budowlanego nie daje podstaw do nałożenia obowiązku na organy właściciela. Organ administracyjny nie ustalił prawidłowego kręgu osób będących stroną postępowania (postępowanie dekretowe do nieruchomości [...] nie zostało zakończone, co pozwala przyjąć, że do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia właścicielem budynku jest dotychczasowy właściciel gruntu). Nadto zdaniem skarżącego, decyzja nakładająca obowiązki powinna w całości lub części zostać skierowana do zarządcy z uwagi na treść art. 61 Prawa budowlanego, który należało rozważyć łącznie z art. 66 tej ustawy. Strona skarżąca w konkluzji wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, wskazując że decyzja została skierowana do właściwego podmiotu, bowiem prezydent miasta będąc organem osoby prawnej jaką jest miasto, nie może być uznany za odrębny podmiot od tego do którego reprezentowania jest ustawowo zobowiązany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z zapisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz po względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, nie orzekając o istocie sprawy. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Skargę należało uwzględnić, bowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa. Stosownie do treści art. 61 i 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. 207/03, poz. 2016) właściciel lub zarządca obiektu budowlanego odpowiada za stan obiektu i tylko on może być adresatem decyzji przewidzianych w rozdziale 6 tej ustawy. Kontrolowana w postępowaniu sądowym decyzja nakładająca obowiązek wykonania robót naprawczych w budynku została skierowana do Prezydenta [...], który jest organem a więc decyzja została skierowana nie do podmiotu, który może być jej adresatem. To organ administracji publicznej wydając decyzję w trybie art. 66 Prawa budowlanego, winien był ustalić w sposób nie budzący wątpliwości, jej adresata. Zgodnie z art. 145 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach. Art. 156 § 1 pkt 4 kpa mówi o skierowaniu decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie jako podstawie nieważności. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Skoro, co już wyżej wskazano, adresatem decyzji z art. 66 Prawa budowlanego może być tylko właściciel bądź zarządca, rzeczą organu w ponownym postępowaniu będzie zatem rozważenie do kogo chce skierować te decyzję. Zważywszy na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Przy orzekaniu zastosowano art. 200 w/w ustawy.