II SA/Ol 183/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Asesor WSA Irena Szczepkowska Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję organu l instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku Komendant Powiatowy Policji w B. rozkazem personalnym nr "[...]" z dnia 7 grudnia 2005 roku przyznał przywróconemu do służby w Policji z dniem 18 listopada 2005 roku st. post. R. M. świadczenie pieniężne, za okres pozostawania poza służbą, równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za jeden miesiąc. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wpływ na wysokość tego świadczenia miał fakt tymczasowego aresztowania R. M. w okresie od 5 listopada 2003 roku do 5 sierpnia 2004 roku oraz okoliczność, że w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym został on z dniem 7 listopada 2003 roku zawieszony w czynnościach służbowych do czasu zakończenia tego postępowania. Zdaniem organu przed przywróceniem do służby nie mógł on pełnić służby przez część czasu pozostawania poza nią, a zatem odpowiednie było przyznanie świadczenia w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Od powyższego orzeczenia R. M. wniósł odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji domagając się uznania przedmiotowego świadczenia w wymiarze maksymalnym, tj. 6 miesięcy. W uzasadnieniu podniósł, że po uchyleniu prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 kwietnia 2005 roku, sygn. akt "[...]" orzeczenia nr "[...]" Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 18 czerwca 2004 roku w sprawie orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia go ze służby powstała konieczność naliczenia świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. Zdaniem skarżącego świadczenie powinno zostać naliczone w maksymalnej wysokości sześciu miesięcy, gdyż orzeczeniem Sądu został zwolniony z naruszenia prawa. Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr "[...]" z dnia 27 stycznia 2006 roku utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że policjantowi przywróconemu do służby przysługuje świadczenie za okres pozostawania poza służbą ustalane w granicach od 1-miesięcznego do 6-miesięcznego uposażenia i jest to jedynie forma rekompensaty za okres pozostawania poza służbą. Organ stwierdził, że skarżący pozostawał poza służbą od 25 czerwca 2004 roku (zwolnienie ze służby w Policji rozkazem personalnym nr "[...]" Komendanta Powiatowego Policji w B. z 24 czerwca 2004 roku) do 18 listopada 2005 roku (przywrócenie do pracy w Policji rozkazem personalnym nr "[...]" Komendanta Powiatowego Policji w B. z 17 listopada 2005 roku). Jednakże od 5 listopada 2003 roku do 5 sierpnia 2004 roku, czyli przez okres dziewięciu miesięcy pozostawał tymczasowo aresztowany w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym. Zatem gdyby skarżący nie został zwolniony ze służby z dniem 25 czerwca 2004 roku, to i tak nie mógłby pełnić obowiązków służbowych do dnia pozostawania jako tymczasowo aresztowany. Ponadto organ zwrócił uwagę, że skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych z dniem 7 listopada 2003 roku do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego, a zatem nie wykonywał czynności służbowych. Natomiast po zwolnieniu ze służby w 2005 roku zatrudnił się w innym miejscu pracy, a zatem, gdyby nawet nie został zwolniony ze służby z dniem 25 czerwca 2004 roku, nie mógłby pełnić obowiązków służbowych od 26 czerwca 2004 roku do 17 listopada 2005 roku. W tej sytuacji prawidłowo zostało ustalone świadczenie za okres pozostawania poza służbą w wysokości 1-miesięcznego uposażenia. Od powyższej decyzji R. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia i poprzedzającego ją rozkazu personalnego nr "[...]" Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia 7 grudnia 2005 roku. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 42 ust. 5 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji poprzez przyjęcie, iż wysokość świadczenia pieniężnego określonego w tym przepisie zależy od możliwości pełnienia czynności służbowych w okresie pozostawania poza służbą. Zdaniem skarżącego powyższy przepis nie ogranicza wysokości przysługującego świadczenia pieniężnego od hipotetycznej możliwości pełnienia służby w okresie pozostawania poza nią. Świadczenie przysługuje z uwagi na sam fakt przywrócenia do służby, a organy orzekające nie mają uprawnień do limitowania jego wysokości z uwagi na okoliczności sprawy. W odpowiedzi Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu stwierdzono, że brak było podstaw do przyznania skarżącemu świadczenia w wysokości wyższej niż jednomiesięczne uposażenie gwarantowane ustawowo, gdyż po 5 listopada 2003 roku nie mógł on pełnić służby, a okoliczności będące przeszkodą do pełnienia służby istniały nieprzerwanie do dnia przywrócenia do służby. Organ wyjaśnił, że w przypadku przywrócenia policjanta do służby przyznawane jest mu świadczenie pieniężne, ale jego wysokość powinna pozostawać w ustawowych granicach i odpowiadać okolicznościom sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) Wojewódzki Sąd Administracyjny bada zaskarżone decyzje pod względem ich legalności, czyli zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Sąd rozpoznając skargę dokonuje oceny, czy przy wydaniu aktów nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego lub procesowego. Na podstawie art. 42 ust. 5 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r., nr 7, poz. 58 ze zm.) policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Zatem jeżeli policjant został zwolniony ze służby, a potem został do niej przywrócony to za ten okres przysługuje mu świadczenie pieniężne, przy czym okres wypłaty świadczenia nie może być krótszy niż miesiąc i dłuższy niż sześć miesięcy. W przedmiotowej sprawie R. M. został zwolniony ze służby rozkazem personalnym nr "[...]" Komendanta Powiatowego Policji w B. z 24 czerwca 2004 roku. Jednakże na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 kwietnia 2005 roku, sygn. akt "[...]", którym uchylono orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu skarżącego ze służby, uchylony został rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby, a policjant został do służby przywrócony rozkazem z dnia 17 listopada 2005r. Zatem z chwilą wydania decyzji o przywróceniu do służby stosunek służbowy podlega reaktywowaniu. Zatem okres od dnia, w którym rozkaz o zwolnieniu ze służby stał się ostateczny do dnia, w którym wydano decyzję o przywróceniu do służby jest okresem pozostawania poza służbą, o którym mowa w art. 42 ust. 5 Ustawy o Policji. Za okres pozostawania poza służbą skarżącemu przysługiwało na podstawie art. 42 ust. 5 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji świadczenie pieniężne, przy czym okres wypłaty świadczenia nie mógł być krótszy niż miesiąc i dłuższy niż sześć miesięcy. Przy ustalaniu okresu pozostawania poza służbą organy obu instancji wzięły pod uwagę okoliczności będące przeszkodą do pełnienia służby przez skarżącego w postaci tymczasowego aresztowania policjanta oraz zawieszenie go w czynnościach służbowych, a także podjęcia przez niego zatrudnienia u innego pracodawcy po zwolnieniu ze służby. Tymczasem w wyroku z dnia 3 lutego 2006 roku (Sygn. akt I OSK 837/05, niepubl.). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż dla ustalenia okresu pozostawania poza służbą nie ma znaczenia okoliczność, iż po dacie zwolnienia ze służby policjant nie mógłby jej pełnić z innych przyczyn. Stąd też w niniejszej sprawie nie ma znaczenia fakt, że policjant nie mógłby pełnić służby z powodu tymczasowego aresztowania czy zawieszenia go w czynnościach służbowych. Dlatego zależy zgodzić się ze skarżącym, że świadczenie przysługujące mu na mocy art. 42 ust. 5 Ustawy o Policji nie zależy od możliwości pełnienia służby przez tego policjanta w okresie pozostawania poza nią. Zatem uznanie, iż świadczenie za okres pozostawania poza służbą przysługuje R. M. tylko za 1 miesiąc narusza art. 42 ust. 5 Ustawy o Policji. Należy przy tym podnieść, iż wprawdzie w powoływanych przez organ odwoławczy orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego faktycznie wskazano, iż skutkiem uchylenia decyzji o zwolnieniu jest reaktywowanie stosunku służbowego z datą uchylenia tej decyzji, co oznacza iż policjantowi nie przysługuje uposażenie za okres pozostawania poza służbą. Jednakże nie dotyczy to świadczenia, o którym mowa w art. 42 ust. 5 Ustawy o Policji, które jest świadczeniem przyznawanym właśnie za okres pozostawania poza służbą. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z powodu wydania ich z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz na podstawie art. 152 orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być ona wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.