I SA/Gd 481/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Alicja Stępień Sędziowie: sędzia NSA Ewa Kwarcińska /spr./ asesor WSA Danuta Oleś Protokolant Agnieszka Zalewska po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 6 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od stycznia do października 2003 r. oddala skargę. I SA/Gd 481/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 14 grudnia 2004 r. Wójt Gminy K. działając m. in. na podstawie art. 21 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.; dalej jako O.p.) oraz art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.02 Nr 9, poz. 84 z późn. zm.; dalej jako u.p.o.l.) określił stronie skarżącej E. S.A. w G. podatek od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 października 2003 r. w kwocie 32.817,30 zł. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 4 kwietnia 2003 r. podatnik złożył skorygowaną deklarację podatku od nieruchomości, w której wykazał, że grunty, budowle i budynki położone w ramach działki nr w W. nie podlegają stawce określonej dla gruntów, budowli i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Zgodnie z wyjaśnieniami podatnika, powołującego się w tym zakresie na art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., ww. nieruchomość ze względu na zły stan techniczny nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej w formie ośrodka wypoczynkowego. Organ podatkowy pierwszej instancji przyznał, że stosownie do przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ww. stawka nie ma zastosowania do znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy gruntów budowli i budynków, które nie są przez niego wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, przy czym, wbrew twierdzeniom podatnika, sytuacja taka nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Organ podatkowy podkreślił, że o związku nieruchomości z działalnością gospodarczą można mówić także wtedy, gdy dana nieruchomość nie jest faktycznie wykorzystywana w celach takiej działalności, ale mogła by być. Powołując się w tym zakresie na wyrok NSA z dnia 3 grudnia 1992 r., sygn. akt SA/Kr 1020/92, organ podatkowy podkreślił, że przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstawy do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, pomimo chwilowego jej niewykorzystania, z różnych przyczyn, nie przestaje być bowiem nieruchomością związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą. Tym samym organ podatkowy określił wobec podatnika wysokość podatku w oparciu o stawki przewidziane dla gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą, podkreślając końcowo, że wskazane przez spółkę wyłączenie z zakresu podmiotów opodatkowania ww. stawką dotyczy wyłącznie tych sytuacji, gdzie przedmiot nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a powodem tego jest zdarzenie niezależne od podatnika, a dotyczące stanu technicznego nieruchomości. W odwołaniu skarżąca spółka wniosła o uchylenie powyższej decyzji wskazując, że organ podatkowy nie uwzględnił wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy okoliczności, w tym nie wziął pod uwagę faktu dokonania przez spółkę korekty deklaracji złożonej za 2003 r.; korekta deklaracji została dokonana stosownie do postanowień art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Odnosząc się do powołanego przez organ podatkowy wyroku NSA, strona podała, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o chwilowym niewykorzystywaniu nieruchomości. Ze względu na zły stan techniczny jest niewykorzystana dla celów działalności gospodarczej od blisko czterech lat. Spółka wyjaśniła, że przedmiot opodatkowania stanowi jedynie niewielką część danego ośrodka wypoczynkowego E. S.A. i obejmuje odcięty od drogi dojazdowej grunt, kąpieliska i kilka zdewastowanych domków pozbawionych ogrzewania i oświetlenia, co powoduje, że nieruchomość ta nie może być wykorzystywana do sprawdzenia ośrodka wypoczynkowego - nie może być wykorzystywana do celów prowadzenia działalności hotelarskiej bowiem nie spełnia ona ani wymogów określonych przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz.U. 04, Nr 223, poz. 2268), ani też wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 13 czerwca 2001 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz.U.02 Nr 142, poz. 1190). Podatnik podkreślił, że stopień zużycia domków letniskowych został oceniony przez powołanego przez organ podatkowy rzeczoznawcę jako wskazujący na konieczność remontu z uwagi na zły stan obiektów. Decyzją z dnia 19 kwietnia 2005 r., wydaną w trybie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję jako zgodną z prawem. W uzasadnieniu wskazano, że w przypadku gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, to nie jest uznawany za grunt czy też budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, a co za tym idzie podlega opodatkowaniu jak grunty czy budynki pozostałe. Okoliczności, że grunt czy budynek nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych mają charakter obiektywny, tzn. nie mogą to być okoliczności dotyczące wyłącznie podatnika, ale muszą to być okoliczności uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej w ogóle. Okoliczności takie nie zachodzą w sprawie, ponieważ fakt, iż przedmiot opodatkowania wymaga napraw w żaden sposób nie wpływa na możliwość jego wykorzystania. Zużycie i konieczność dokonywania konserwacji są normalnymi następstwami eksploatacji nieruchomości. To w interesie podatnika leży zapewnienie takiego stanu technicznego budynku aby mógł być wykorzystywany zgodnie z jego potrzebami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji w związku z niewyjaśnieniem przez organy podatkowe wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz w związku z naruszeniem art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną interpretację. Podkreślono, że organ podatkowy w zaskarżonym rozstrzygnięciu powołuje się na nieistniejące postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Pismem z dnia 21 kwietnia 2004 r. Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, że nie ma podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia stanu technicznego obiektów położonych na terenie Gminy K. na działce nr . Odmowa wszczęcia postępowania oznacza brak postanowienia. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując sprawę powołuje się na postanowienie, które nigdy nie było wydane. Skarżąca spółka podkreśliła ponadto, że przy rozpatrywaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło tak ważny dowód, jakim jest protokół z kontroli sanitarnej sporządzony w dniu 27 maja 2004 r. przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. i pobieżnie potraktowało opinię rzeczoznawcy majątkowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 6 czerwca 2006r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wobec naruszenia dyspozycji art. 67 O.p. oraz art. 200 § 1 O.p. Podkreślono, iż organy podatkowe obu instancji nie wyjaśniły skutków braku drogi dojazdowej do przedmiotowej nieruchomości (droga konieczna została jednak ustanowiona) jak również braku dostępu do wody. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stwierdzić należy, iż decyzja ta wbrew zarzutom skargi nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w toku postępowania, w okresie od stycznia do października 2003 r. nieruchomość objęta działką nr w W. znajdowała się w posiadaniu strony skarżącej jako użytkownika wieczystego. Z rejestru gruntów ww. działka o powierzchni ha pozostawała sklasyfikowana jako teren rekreacyjno - wypoczynkowy. We wskazanym okresie użytkownik wieczysty nieruchomości posiadał status przedsiębiorcy. Zgodnie z dyspozycją art. 2 u.p.o.l. (w brzmieniu o0bowiązującym w roku 2003) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (ust. 1 art. 2). Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej ( ust. 2 ); wyłączenie to nie ma w sprawie zastosowania. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają również ( zgodnie z art. 2 ust. 3 u.p.o.l. ): 1) pod warunkiem wzajemności - nieruchomości będące własnością państw obcych lub organizacji międzynarodowych albo przekazane im w użytkowanie wieczyste, przeznaczone na siedziby przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych i innych misji korzystających z przywilejów i immunitetów na mocy ustaw, umów lub zwyczajów międzynarodowych, 2) grunty pod wodami płynącymi i kanałami żeglownymi, z wyjątkiem jezior oraz gruntów zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, 3) nieruchomości lub ich części zajęte na potrzeby organów jednostek samorządu terytorialnego, w tym urzędów gmin, starostw powiatowych i urzędów marszałkowskich, 4) budowle dróg publicznych wraz z pasami drogowymi oraz zajęte pod nie grunty. Również i powyższe wyłączenia nie dotyczą sprawy. I. Należy w pierwszej kolejności wskazać, iż organy podatkowe miały podstawę do przyjęcia, że przedmiotowa nieruchomość była związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, stosownie do przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się (...) grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami a także gruntów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (...). Wobec powyższego podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez prowadzący działalność gospodarczą podmiot. Istotnym jest, iż związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym organy podatkowe zasadnie wskazały, że o tym czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pozostaje podkreślany zarówno w odwołaniu jak i w skardze oraz na rozprawie fakt, iż nieruchomość nie jest wykorzystywana jako ośrodek wypoczynkowy od czterech lat. Reasumując: 1/ znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego prowadzącego działalność gospodarczą podmiotu nieruchomości są z tą działalnością związane; 2/ przejściowe niewykorzystanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonania działalności gospodarczej nie daje podstawy do pominięcia stawki przewidzianej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. II. Oprócz rozstrzygnięcia sporu, co do interpretacji pojęcia związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, kolejnym zagadnieniem stanowiącym przedmiot rozważań Sądu pozostaje kwestia interpretacji pojęcia względów technicznych, które uniemożliwiają wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania do prowadzenia tej działalności. Analiza treści przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazuje bowiem, że zasada, opisana w pkt. I uzasadnienia, podlega istotnym ograniczeniom. Z zakresu pojęcia nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą z mocy prawa zostały bowiem wyłączone znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą: 1. budynki mieszkalne oraz grunty związane z tymi budynkami; 2. grunty określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b/ u.p.o.l. tj. grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych; 3. grunty, budynki i budowle, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. W ocenie Sądu położonej w W. nieruchomości nie można jednak zaliczyć do żadnej z powyżej wskazanych kategorii. Spór w sprawie sprowadza się do wyłączenia o jakim mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - stawce właściwej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie będą podlegały te nieruchomości, które nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej (...) ze względów technicznych (...). a/ Ustawa nie definiuje pojęcia stanu technicznego. Przyjąć należy, iż ratio legis wprowadzenia ww. przepisu wynikało z przyjęcia przez ustawodawcę za zasadne zmniejszenia obciążeń podatkowych tych podmiotów, które nie mogą wykorzystywać posiadanych nieruchomości dla celów gospodarczych, z przyczyn całkowicie od nich niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania. Innymi słowy analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot. Tym samym wyłączenie o jakim mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie obejmuje sytuacji, gdy brak możliwości wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej wynika z przyczyn leżących po stronie posiadającego daną nieruchomość przedsiębiorcy. Wskazuje na to przede wszystkim użyte przez ustawodawcę w analizowanym przepisie sformułowanie cyt.: (...) nie są i nie mogą być wykorzystywane (...). Sąd nie kwestionuje, że nieruchomość nie mogła być w 2003 r. wykorzystywana przez spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie dotychczasowo świadczonych przez nią usług. Nie kwestionuje także, iż w tym czasie nie mogła być ona wykorzystana również do prowadzenia innych, niż wskazany wyżej rodzajów działalności. Wskazana niemożność nie wynikała jednak z nie dających się usunąć przyczyn technicznych, całkowicie wyłączających na przyszłość możliwość prowadzenia działalności w ww. obiekcie. Potwierdza to m.in. powołane przez organy podatkowe pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. W piśmie tym, wskazując na brak podstaw do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia, że obiekty budowlane są w nieodpowiednim stanie technicznym, inspektor pouczył spółkę, że właściciel lub zarządca obiektu jest obowiązany do utrzymania go w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Wskazane obowiązki niewątpliwie zostały zaniedbane przez spółkę. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że stan techniczny przedmiotu opodatkowania pozwalał na dokonanie remontów i przystosowania jej do prowadzenia na jej terenie określonego rodzaju działalności gospodarczej. Tym samym jedynie od podjętej w tym zakresie przez skarżącą spółkę decyzji i posiadanych przez nią środków zależało to czy - a jeżeli tak, to w jakim czasie - przedmiotowa nieruchomość będzie mogła być przez nią wykorzystana dla tych celów gospodarczych, dla realizacji których została objęta w posiadanie. Fakt, iż strona od czterech lat nie prowadzi działalności w ramach ośrodka wypoczynkowego i nie przeznacza środków na remont obiektów ani też na wybudowanie kuchni i stołówki stanowią o względach ekonomicznych podatnika i nie mają związku ze stanem technicznym przedmiotu opodatkowania. Bez znaczenia dla sprawy ma też argumentacja strony skarżącej, jak i treść oświadczeń aktualnego posiadacza przedmiotu opodatkowania E.-S. sp. z o.o. – w zakresie braku wody pitnej, braku energii elektrycznej czy sprawnych sanitariatów – dyspozycja art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wyraźnie dookreśla przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości - niezależnie od stanu mediów. Bez znaczenia dla sprawy ma też okoliczność utrudnień w korzystaniu przez skarżącego z ustanowionej drogi koniecznej. Strona skarżąca ma możliwość korzystania z zakresu kompetencji sądów powszechnych. b/ w przypadku gdy organ podatkowy dokona ustaleń w zakresie ad. a/ tj. ustali, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystany dla celów gospodarczych, z przyczyn całkowicie od podatnika niezależnych, a związanych z naturą danego przedmiotu opodatkowania, tym samym stwierdzi zaistnienie obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika ( ciężar dowodu wykazania powyższego spoczywa na podatniku ), wówczas kolejnym etapem jest odwołanie się do prawa budowlanego a to wobec ww. braku definicji użytego przez ustawodawcę w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych pojęcia stanu technicznego budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą. Art. 66 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia bądź też powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia wówczas właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku; w decyzji tej właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W razie stwierdzenia potrzeby opróżnienia w całości lub w części budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, bezpośrednio grożącego zawaleniem, właściwy organ jest obowiązany m.in. nakazać, w drodze decyzji, na podstawie protokołu oględzin, właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego opróżnienie bądź wyłączenie w określonym terminie całości lub części budynku z użytkowania, zarządzić umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz o zakazie jego użytkowania, wykonanie doraźnych zabezpieczeń i usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, z określeniem, technicznie uzasadnionych, terminów ich wykonania ( art. 68 prawa budowlanego ). Tak więc w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W odniesieniu do stanu technicznego gruntów należy wskazać, że wyłączenie nastąpić może jedynie w sytuacji skażenia gruntu uniemożliwiające jego użytkowanie a spowodowanego. całkowicie niezależnym od działań lub zaniechań podatnika, chemicznym, radioaktywnym lub biologicznym skażeniem. Reasumując: 1/ w obu przypadkach – a więc zarówno w zakresie gruntu jak i budowli i budynków, będących w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą - stan niemożności wykorzystania przedmiotu opodatkowania o jakim mowa w art. 2 u.p.o.l. i obciążenie podatnika wyższą stawką o jakiej mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 1a/ ( dot. gruntów ), art. 5 ust. 2 pkt 2b/, c/, d/ ( dot. budynków ) oraz art. 5 ust. 3 ( budowle ) do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, winien w pierwszej kolejności zmierzać do ustalenia zaistnienie obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika ( ciężar dowodu wykazania powyższego spoczywa na podatniku ), a w przypadku wykazania tej okoliczności przez podatnika należy uzyskać orzeczenie właściwego inspektora nadzoru budowlanego ( tu: Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. ) o braku możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych; 2/ orzeczeniem o jakim mowa w pkt. 1/ należy objąć wyłącznie przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a więc orzeczenie inspektora nadzoru budowlanego nie powinno obejmować n.p. ustaleń stanu technicznego sieci energetycznej, ujęć wody czy niemożności korzystania z ustanowionej drogi koniecznej jako jedynej drogi dojazdowej do przedmiotu opodatkowania. III. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut nie wyjaśnienia przez organy podatkowe wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Zarzut zawarty w skardze, iż niedostatecznie organ odwoławczy poszukiwał na tę okoliczność dowodów nie może zostać uwzględniony. Ciężar dowodu w tym zakresie ( co wskazano w uzasadnieniu pkt. II ) spoczywa bowiem na podatniku a nie na organie podatkowym. Organ prowadzący postępowanie musi zabiegać o udowodnienie każdego faktu prawotwórczego wszystkimi legalnie dostępnymi środkami dowodowymi, aby dotrzeć do rzeczywiście istniejącego stanu faktycznego i prawnego sprawy. W tej jednak sprawie podkreślić należy, że nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania dokumentów, jeżeli w danym zakresie nie dostarczył ich sam podatnik, a z ustaleń organów podatkowych wynikają wnioski przeciwne do ogólnikowo sformułowanych twierdzeń podatnika, które nie poparto żadnym dowodem. Celem nadrzędnym nałożenia ciężaru dowodu na stronę postępowania jest stworzenie warunków dla zgromadzenia przez organy podatkowe pełnych informacji w tych wszystkich podatkowoprawnych stanach faktycznych, w których nie można tego uczynić bez dostarczenia przez stronę odpowiednich danych faktycznych ( S. NSA Antoni Hanusz, Strony postępowania podatkowego a ciężar dowodu w - Przegląd Podatkowy 9/2004 ). Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że z mocy art. 145 § 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270, w skr. u.p.s.a. ) decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak więc tylko naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć (...) istotny wpływ na wynik sprawy (...) uzasadnia uchylenie przez sąd zaskarżonej decyzji czy postanowienia. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść orzeczeń. W tej sprawie brak uzasadnienia decyzji organu I instancji wobec bezspornego stanu faktycznego i określonej podstawy prawnej przedmiotowego zwolnienia oraz wydanego orzeczenia nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy i nie ograniczało prawa strony o jakim mowa w art. 123 § 1 O.p. Odnosząc powyższe do zarzutu naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej przywołać należy uchwałę NSA z dnia 28 kwietnia 2005r., FPS 6/04, w której postawiono tezę, iż niezastosowanie w danej sprawie trybu art. 200 § 1 Op nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że zaistniała podstawa wznowienia postępowania, wymieniona w art. 240 § 1 pkt. 4 Op. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 Op jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 125 §1 pkt. 1c/ Op, jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sprawie Sąd nie stwierdza, by naruszenie ww. przepisu miało istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy wobec stanu faktycznego sprawy i jednorodnego zastosowania przepisów prawa materialnego przez obie instancje organów podatkowych. Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej zarzucił zaskarżonej decyzji również naruszenie dyspozycji art. 67 O.p. Wskazać należy, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie jest wniosek podatnika o umorzenie zaległości podatkowej. Odsetek za zwłokę złożony na podstawie art. 67 § 1 O.p. Skoro podatnik pragnie wykonać zobowiązanie podatkowe a nie dążyć do uchylenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego ( jak by to wynikało z treści skargi), winien złożyć stosowny wniosek. Zdaniem Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, przy pełnej realizacji zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Uwzględnienie przedstawionych wyżej okoliczności powoduje, że nie można organowi odwoławczemu skutecznie zarzucić błędnej oceny zebranego materiału dowodowego, gdyż organ ten ustaleń faktycznych dokonał po rozważeniu całości dowodów, nie pomijając żadnego z jego elementów, a dokonana ocena tego materiału nie przekracza zastrzeżonych mu granic zasady swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie przyjęły tym samym, że nieruchomość związana była z działalnością gospodarczą, a jej stan techniczny pozwalał na przyszłe wykorzystanie obiektu dla celów działalności gospodarczej. Reasumując: 1/ tymczasowy brak wykorzystywania danego obiektu dla celów działalności gospodarczej nie uprawnia do przyjęcia, że nie stanowi on nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; 2/ wskazana dyspozycją art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych niemożność - (...) chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (...) – wynikać winna z nie dających się usunąć obiektywnych i niezależnych od podatnika przyczyn technicznych, całkowicie wyłączających na przyszłość możliwość prowadzenia działalności w przedmiocie opodatkowania, co potwierdzone być winni orzeczeniem właściwego organu administracji ( tu: powiatowego inspektora nadzoru budowlanego ). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.