I SA/Wa 785/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. O. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2001 r., sygn. akt I SA 2399/99 w sprawie ze skargi F. O. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] września 1999 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania komunalizacyjnego postanawia 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego 2. odmówić przyznania prawa pomocy Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 marca 2001 r., sygn. akt I SA 2399/99 oddalił skargę F. O. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] września 1999 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania komunalizacyjnego. Z kolei w dniu 4 maja 2006 r. (data prezentaty) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga F. O. (nadana listem poleconym w dniu 2 maja 2006 r.) o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powołanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2001 r., sygn. akt I SA 2399/99. Do skargi dołączony został urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu skargi jako podstawę wznowienia F. O. wskazał art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 278 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. W myśl zaś art. 280 § 1 powołanej ustawy sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Z powołanych regulacji wynika zatem, że warunkiem dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania jest spełnienie dwóch przesłanek - wniesienie skargi w terminie i oparcie na ustawowej podstawie wznowienia. W rozpoznawanej sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w sprawie będącej przedmiotem skargi o wznowienie postępowania, stał się prawomocny w dniu 20 marca 2001 r. (art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.). Skarga F. O. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego przedmiotowym orzeczeniem wniesiona zaś została za pośrednictwem poczty dopiero w dniu 2 maja 2006 r., a zatem z przekroczeniem terminu określonego w art. 278 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji, mając na względzie, że wniesiona skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na zarzucie niemożności działania lub nienależytej reprezentacji stwierdzić należy, że podlega ona odrzuceniu. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 280 § 1 w zw. z art. 278 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w pkt 1 sentencji. Odnosząc się natomiast do złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazać należy, że w myśl art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Bezzasadność zachodzi zaś wówczas, gdy przepisy obowiązującego prawa niepodlegające różnej wykładni, w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. W ocenie Sądu tego rodzaju sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Skarga o wznowienie postępowania sądowego wniesiona została po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2001 r. Oczywiste zatem jest, że brak jest podstaw do uwzględnienia przedmiotowej skargi. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w pkt 2 sentencji.