IV SA/Wa 920/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędziowie asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.), asesor WSA Anna Szymańska, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2006 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "D." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. Prezydent W., po rozpatrzeniu wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej S. z siedzibą w W. złożonego w dniu 27 sierpnia 2004 r. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wielostanowiskowym garażem i usługami oraz nadbudowie trzech istniejących budynków wraz z wjazdami i przebudową infrastruktury przy ul. [...] na terenie [...] w W. Uzasadniając swoją decyzje organ I instancji wskazał, iż jest ona zgodna z wymogami przepisów odrębnych oraz z wnioskiem inwestora. W oparciu o art. 53.3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm. ) przeprowadzona została analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, stanu faktycznego i prawnego terenu na którym przewiduje się inwestycje. Zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. ( Dz. U. z 2003 nr 164 poz. 1588 ) w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1-5 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestycja na etapie projektu decyzji o warunkach zabudowy uzyskała niezbędne uzgodnienia wynikające z przepisów prawa a zamierzenie inwestycyjne nie koliduje z zadaniami rządowymi i samorządowymi służącymi realizacji inwestycji celu publicznego. Przeprowadzone analizy wykazały dopuszczalność z punktu widzenia prawa planowanego zamierzenia zgodnie z warunkami określonymi w przedmiotowej decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów prawa budowlanego na etapie postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę. Ponadto uwzględniono wnioski Wspólnoty Mieszkaniowej " D." przekazane w piśmie zarządcy tej wspólnoty tj. Spółki z o.o. " G." w zakresie ochrony osób trzecich dotyczących ewentualnego zacieniania istniejącego budynku oraz zachowania odległości pomiędzy budynkami. W złożonym odwołaniu Wspólnota Mieszkaniowa " D. ", zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 110 kpa poprzez potwierdzenie załączników graficznych nr 1 i 2 za zgodność z oryginałem dzień po wydaniu decyzji a także naruszenie przepisów materialnoprawnych. Podniosła, iż obszar analizowany nie określa sposobu zagospodarowania działek nr [...] organ I instancji nie uwzględnił skutków wynikających z szerokości ulic [...], na załącznikach graficznych nieprawidłowo oznaczono ilość kondygnacji istniejących budynków i nie zaznaczono miejsc postojowych podziemnych i naziemnych oraz zmian organizacji ruchu. Wskazała także, iż obszar wyznaczony do analizy jest znacząco mniejszy od wynikającego z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. ( Dz. U. nr 164, poz. 1588 ), rozstrzygnięcie decyzji jest niejasne- w zakresie szerokości elewacji, wysokość projektowanych budynków nie powinna przekraczać pięciu kondygnacji, wskazano jedynie najwyższy punkt 12-to piętrowej dominanty nie precyzując jaka powinna być wysokość pozostałej części budynku, brak jest uzasadnienia dlaczego przyjęto wskaźnik 0,4 wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do terenu inwestycji a także nie określono gabarytów projektowanych obiektów. Określona w załączniku nr 1 linia zabudowy nie spełnia jakichkolwiek standardów, organ nie ustosunkował się do budowy miejsc parkingowych podziemnych oraz naziemnych a także do odległości projektowanych budynków od budynku przy ul. [...]. Uzasadniając swój przymiot strony skarżąca powołała się na interes prawny, który wywodzi z faktu, iż odległość pomiędzy nowoprojektowanym budynkiem przy narożniku ul. [...] od istniejącego budynku przy ul. [...] wynosi ok. 23 m, a wysokość nowego, 12-to kondygnacyjnego budynku ma wynieść ok. 36 m a więc nie spełnia warunków określonych w § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] marca 2005 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uznając, iż Spółdzielnia jest stroną postępowania organ odwoławczy stwierdził, że pismem z dnia 26 stycznia 2005 r. skierowanym do pełnomocnika skarżącej zwrócił się o zajęcie stanowiska w sprawie i zapoznanie się z aktami oraz ewentualne przedstawienie innych dowodów, jednakże pismo to, mimo upływu wyznaczonego terminu, pozostało bez odpowiedzi. Do decyzji załączono wszystkie niezbędne uzgodnienia jakie wymagane są na etapie ustalenia warunków zabudowy, spełniono wymagania odnośnie sporządzenia analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. W treści decyzji określono wszystkie niezbędne parametry planowanej zabudowy w zakresie jej wysokości, gabarytów, szerokości elewacji frontowej, stosunku powierzchni zabudowy do całego terenu i powierzchni biologicznie czynnej, ilości miejsc postojowych, planowanej ilości wjazdów do garażu, geometrii dachu. Wszystkie te parametry podano w sposób czytelny i pozwalający na identyfikację planowanej zabudowy. W treści decyzji wskazano jako jeden z istotnych warunków ochrony interesów osób trzecich, zapewnienie dla sąsiednich budynków dostępu światła dziennego a załączone załączniki graficzne i tekstowe oznaczone są tą samą datą co zaskarżona decyzja. W obszernej skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podtrzymała swoje dotychczasowe zarzuty. Dodatkowo podniosła, iż organ I instancji odmawiając Wspólnocie przymiotu strony naruszył art. 10 § 1 kpa i 81 kpa poprzez niezapewnienie pełnego uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym. Zakwestionowała także, okoliczność, że w miejscu zlokalizowania inwestycji wymagany jest śródmiejski charakter zabudowy albowiem nie zostało ustalone centrum [...]. Nieprawidłowe są ustalenia organu administracji dotyczące ogrzewania i brak jest orzeczenia wymogu i warunków usytuowania stacji transformatorowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Pismem procesowym z dnia 22 maja 2006 r. pełnomocnik uczestnika postępowania Spółdzielni Mieszkaniowej " S. "wniósł o oddalenie skargi. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, iż skarżąca nie posiada przymiotu strony, albowiem ze względu na zakres rozstrzygnięcia nie wykazała interesu prawnego w tym postępowaniu. Nadmienił, iż nietrafna ocena legitymacji materialno prawnej skarżącej dokonana przez organ odwoławczy pozostaje bez wpływu na legalność zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 24 maja 2006 r. pełnomocnik skarżącej dodatkowo wyjaśnił, iż analiza terenu nie odpowiada wymogom zawartym w rozporządzeniu wykonawczym albowiem budynki spółdzielni przylegające do ulicy [...] mają być rozbudowane, a teren objęty analizą powinien być co najmniej trzykrotnie większy od frontowej części terenu inwestycji. Na załączniku graficznym dołączonym do analizy wadliwie oznaczono budynek przylegający do budynku wspólnoty po prawej stronie który jest cztero a nie siedmio kondygnacyjny. Teren przeznaczony pod inwestycje zlokalizowany na [...] jest zabudowany w większości budynkami 4-5 kondygnacyjnymi co stanowi 22 % w stosunku do całości analizowanego terenu, natomiast od ul. [...] budynki mają od 9 do 12 kondygnacji co stanowi 15,9 % w stosunku do całości analizowanego terenu. Naruszono przepisy dotyczące nieprzekraczalnej linii zabudowy- gdyby przyjęto prawidłową linię zabudowy to prawdopodobnie budynek nie zmieściłby się na działce. Nadto skarżący złożył do akt analizę terenu sporządzoną osobiście przez inż. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Rozpoznaniu przez Sąd podlega skarga wniesiona przez uprawniony podmiot. Zgodnie z treścią art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W myśl art. 6. ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ( Dz. U. z 2000 r., nr 80 poz. 903 ) ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. W postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o warunkach zabudowy stronami są nie tylko właściciele i użytkownicy wieczyści objęci obszarem oddziaływania ale i dalsze sąsiedztwo może uzasadniać przymiot strony w przypadku gdy czyjeś zamierzenia inwestycyjne mogą wpływać na sferę ich uprawnień związanych z korzystaniem z nieruchomości polegające w szczególności na emisji zanieczyszczeń, powodowaniu nadmiernego hałasu a nawet utrudnianiu nasłonecznienia ( Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym komentarz pod red. Prof. Z. Niewiadomskiego str. 405 ) . W tej konkretnej sprawie skarżąca swoją legitymację procesową wywodzi z faktu, iż odległość pomiędzy nowoprojektowanym budynkiem i istniejącym już budynkiem przy ul. [...] wynosi ok. 23 m., a wysokość nowego, 12-to kondygnacyjnego budynku ma wynieść ok. 36 m co powoduje niezachowanie warunków określonych w § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tak więc skład orzekający w niniejszej sprawie podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., które przyznało skarżącej prawo do udziału w postępowaniu odwoławczym w charakterze strony. Oceniając pod względem merytorycznym zaskarżoną decyzję Sąd nie dopatrzył się jej niezgodności z prawem. Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej ustawą, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Podstawę materialno-prawną wydania przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy stanowił m.in. art. 61 ustawy. Zgodnie z jego treścią wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnym. Warunkiem koniecznym ale i wystarczającym do wydania przedmiotowej decyzji jest zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującego, a jego spełnienie lub niespełnienie determinuje działanie organu. W przypadku gdy inwestycji sprzeciwia się przepis prawa, organ zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy nie może wydać pozytywnej decyzji. Jeśli natomiast żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu ( art. 54 pkt. 2 ), to organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję stosownie do art. 56 ustawy, opierając ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu na normach prawnych. Przesłanki ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji można podzielić na dwie grupy. Pierwsza z nich obejmuje trzy wymagania określone w punktach od 1 do 3, które ustala organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Sposób ustalania tych wymagań określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Przepis § 3 cyt. rozporządzenia stanowi w ust. 1 "w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy", a w ust. 2 tego paragrafu stanowi- "granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 metrów". Z treści przytoczonych przepisów wynika, że organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy w razie braku planu zagospodarowania terenu dla obszaru objętego wnioskiem inwestora wyznacza na mapie w skali 1: 500 lub 1: 1.000 granice obszaru w celu przeprowadzenia analizy i ustalenia, czy możliwa jest realizacja planowanej inwestycji przy zachowaniu niezbędnych warunków wynikających z pkt 1-3 art. 61 ust. 1 ustawy. W § 3 ust. 2 rozporządzenie podaje minimalne granice obszaru, który ma być analizowany pod względem funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ przystępując do ustalenia granic obszaru w celu przeprowadzenia wspomnianej powyżej analizy powinien mieć na uwadze zasadę dobrego sąsiedztwa, wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, która uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest istnienie najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z drogi publicznej, przy czym pojęcie "działki sąsiedniej" w tym przepisie oznacza, że musi to być działka, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów budowlanych, zostały już zrealizowane, przy czym należy uznać, iż nie będzie tu chodziło tylko o działkę graniczącą bezpośrednio z działką inwestora, lecz raczej o pewien obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji przy zachowaniu ustawowych warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-3 ustawy. Zgodnie z § 9 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia organ sporządza analizę zawierającą część tekstową i graficzną, stanowiącą załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu zarzut skarżącego, iż obszar objęty analizą nie odpowiada wymogom zawartym w rozporządzeniu wykonawczym należy uznać za nietrafny. Z akt sprawy wynika, że została przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem skarżącej, składająca się z części graficznej i tekstowej. Przedmiotowy teren został poddany analizie urbanistycznej dla określenia wpływu projektowanej zabudowy na otoczenie, w tym także na budynek skarżącej. Dla przeprowadzenia prawidłowej analizy dołączono do wniosku podkłady geodezyjne z zakresem nie mniejszym niż trzykrotny wymiar szerokości frontu działki objętej wnioskiem. Linią przerywaną zaznaczono granice obszaru objętego analizą a literami A-B-C-D-E-F-G-G1-G3-G4-H-I-K-L-Ł-M-N-O-A granice lokalizacji, zaznaczono także teren zabudowy mieszkaniowej-MW oraz istniejące budynki z liczbą kondygnacji i linię zabudowy wyznaczoną przez te budynki. W koncepcji zagospodarowania odniesiono się do działek będących we władaniu inwestora których dotyczył wniosek w zakresie wystarczającym na etapie decyzji o warunkach zabudowy. Tak więc należy uznać, biorąc pod uwagę jak już wyżej wspomniano, iż zakres przeprowadzonej analizy obejmował teren według podkładów geodezyjnych nie mniejszy niż trzykrotny wymiar szerokości frontu działki objętej wnioskiem, że warunki zawarte w § 3 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia zostały spełnione. W decyzji organ określił w sposób wystarczający i jasny dla dalszego projektowania architektonicznego i budowlanego szerokość elewacji frontowej jak i wysokość górnej krawędzi elewacji a także gabaryty projektowanych obiektów oraz ustosunkował się jednoznacznie do budowy miejsc parkingowych podziemnych i naziemnych wzdłuż budynku przy ul. [...]. Zarzut skarżącej, iż budynek przy ul. [...] nie istnieje, nie znalazł potwierdzenia w aktach sprawy. Jak wynika z archiwalnego planu geodezyjnego załączonego do decyzji budynek przy ul. [...] jest tożsamy z budynkiem wskazanym przez skarżącego jako budynek o adresie [...]. Budynek ten ma wysokość 24, 80 m co stanowi 7 kondygnacji równych 6 piętrom a nie jak podaje skarżąca 5 kondygnacji. Określenie dominanty punktowej w północnym fragmencie terenu inwestycji u zbiegu [...] i ul. [...] jako maksymalnie 12 piętrowej należy uznać za wystarczające w świetle praktyki i sztuki projektowej. Przyjęcie wielkości wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w stosunku do terenu inwestycji 0.4 oznacza, iż w projekcie budowlanym zostanie zachowany wskaźnik nie mniejszy niż 0.4. W ustaleniach decyzji organ ustosunkował się prawidłowo do odległości projektowanych budynków od budynku skarżącej wskazując, iż projektowane obiekty winny spełnić warunki techniczne dotyczące nasłonecznienia i przesłaniania również w stosunku do budynków wschodniej pierzei ul. [...]. Odnośnie ustaleń organu dotyczących " nieprzekraczalnej linii zabudowy wg załącznika nr 1" należy zauważyć, iż są one zbieżne z postulatami skarżącej a mianowicie jest to linia zgodna z linią zabudowy budynku [...] odsunięta od ulicy w głąb działki dalej niż lico istniejącego budynku nr 3. Wbrew twierdzeniu skarżącej organ uwzględnił w decyzji skutki wynikające z szerokości ulic na obszarze [...] a w szczególności odległości od siebie budynków położonych po przeciwnych stronach ulicy zalecając odsunięcie linii projektowanej zabudowy w stosunku do istniejącego budynku nr 3 b. Odległości pomiędzy nowoprojektowaną nadbudową a budynkami skarżącej będą w odległości co najmniej 23 m dla nadbudowy i powyżej 28 m dla nowoprojektowanych budynków, nie mniejszej niż wysokość danego elementu budynku. Odnośnie zarzutu nieprawidłowego oznaczenia kondygnacji należy stwierdzić, iż skarżąca wadliwie przyjmuje, że ilość kondygnacji jest tożsama z ilością pięter. W projektowanej dominancie narożnika ulic [...] i [...] nawiązano do budynku przy ul. [...] o wysokości X kondygnacji , która to wysokość odnosi się do gzymsu budynku, przy czym, biorąc pod uwagę uskakujące w stropodachu kondygnacje, budynek ten w rzeczywistości ma do 12 kondygnacji. Należy podkreślić, iż tak szczegółowe ustalenia jak m.in. ogrzewanie czy usytuowanie stacji transformatorowej, wykraczają poza stadium koncepcji wyjściowej w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i odnoszą się do fazy projektu budowlanego opracowanego w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, który to projekt będzie uwzględniał ustalenia zaskarżonej decyzji. Reasumując powyższe rozważania w ocenie Sądu przeprowadzona analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy jak również analiza stanu faktycznego i prawnego terenu lokalizacji inwestycji pozwoliła stwierdzić, że wnioskowana inwestycja nie narusza przepisów prawa, wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walorów ekonomicznych przestrzeni jak również krajobrazowych. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji.