II SA/Rz 674/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie NSA Anna Lechowska /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 7 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] maja 2005 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. II SA/Rz 674/05 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] czerwca 2005r. Nr [...] Wojewoda - po rozpatrzeniu odwołania J. C. od decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie przypisania mu do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych w wysokości brutto 2.644,90 zł., w tym za okres od 09.07.2002 r. do 30.09.2002 r. - w kwocie 1.608,60 zł. oraz za okres od 09.04.2003 r. do 31.05.2003 r. - w kwocie 1.036,30 zł. w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji - utrzymał w mocy zaskarżoną nim decyzję. Jako jej podstawę prawną wskazał art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.). Z uzasadnienia decyzji wynika, że decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. Starosta Powiatu orzekł o uznaniu J. C. z dniem 01.07.2002 r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu mu prawa do zasiłku od dnia 09.07.2002 r. w wysokości 572,10 zł miesięcznie. Prawo do zasiłku przyznano mu z tytułu zatrudnienia w okresie od 02.07.1979 r. do 28.06.2002 r. w Ośrodku Motoryzacyjnym "O" Spółka z o.o. w O. Na mocy wyroku Sądu Rejonowego Sądu Pracy w S. z dnia 14 listopada 2002 r. J. C. został przywrócony do pracy w Ośrodku Motoryzacyjnym "O." Sp. z o.o. w O. Jednocześnie Sąd zasądził od pozwanego Ośrodka Motoryzacyjnego "O" Sp. z o.o. w O. na rzecz skarżącego kwotę 3212,31 zł. brutto z ustawowymi odsetkami od daty podjęcia pracy w wyniku przywrócenia do pracy - tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Pismem z dnia 04.06.2003 r. Kierownik Ośrodka Motoryzacyjnego "O." Sp. z o.o. w O. poinformował Powiatowy Urząd Pracy w L., iż zgodnie z wyrokiem J. C. został z dniem 02.06.2003 r. przywrócony do pracy, co ten potwierdził składając w dniu 06.06.2003 r. stosowne oświadczenie. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Starosta Powiatu orzekł o utracie przez J. C. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem 02.06.2003 r. Wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2003 r. Sąd Rejonowy Sąd Pracy w S. zasądził od Ośrodka Motoryzacyjnego Sp. z o.o. w O. na rzecz P. J. C. kwotę 2.070,40 zł brutto tytułem odszkodowania. Pismem z dnia 29.03.2005 r. Likwidator tegoż przedsiębiorstwa poinformował Starostę na jego żądanie, iż skarżącemu została wypłacona kwota 3.212,31 zł z tytułu wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy oraz kwota 2070,40 zł, jako wynagrodzenie za czas niewykonywania pracy przy gotowości do jej wykonywania i przesłał kopię wyroku Sądu Rejonowego Sądu Pracy w S. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Starosta Powiatu orzekł o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 2.644,90 zł. (za okres od 09.07.2002 r. do 30.09.2002 r. - w kwocie 1.608,60 zł. i za okres od 09.04.2003 r. do 31.05.2003 r. - w kwocie 1.036,30 zł). Od decyzji tej J. C. złożył odwołanie domagając się jej uchylenia w całości i "orzeczenia kosztów wg norm przepisanych". Jego zdaniem organ powinien wydać decyzję w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu wydania wyroku, tj. 26.08.2003 r., a nie na podstawie art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia (...). Odwołujący twierdzi, że przepisy obowiązujące w dniu wydania przez Sąd Pracy wyroku w sprawie przywrócenia do pracy nie zawierały "w definicji świadczenia nienależnie pobranego, wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy". Pojęcie to zostało wprowadzone od 01.05.2004 r. J. C. podnosi, że "w dacie wydania wyroku, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy nie było świadczeniem nienależnie pobranym, to nie mogło uzyskać takich cech po wprowadzeniu nowego przepisu prawa". Według skarżącego nie można więc żądać zwrotu świadczenia, ponieważ nie było ono świadczeniem nienależnie pobranym w rozumieniu obowiązujących w dniu wydania wyroku Sądu przepisów. Wojewoda nie uwzględnił odwołania i decyzją opisaną na wstępie utrzymał w mocy zaskarżoną nim decyzję. W jej motywach stwierdził, że organ I instancji działał w oparciu o art. 76 ust. l i ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia (...). Zgodnie z art. 76 ust. l ustawy osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Za nienależne świadczenie w myśl art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy uważa się zasiłek wypłacony za okres, za który w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę. Podług tych przepisów pobrany przez J. C. w okresach od 09.07.2002 r. do 30.09.2002 r. oraz od 09.04.2003 r. do 31.05.2003 r. zasiłek dla bezrobotnych w kwocie 2.644,90 zł jest nienależnym świadczeniem w związku z faktem otrzymania przez skarżącego wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy w ww. okresie. Odpowiadając na zarzut o dotyczący zastosowania w sprawie art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia (...) zamiast przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. nr 58, poz. 514 z późn. zm.) organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie w sprawie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia zostało wszczęte w 2005 r., co obliguje organ do zastosowania przepisów obowiązujących w dniu wszczęcia tego postępowania, jak również w dniu wydania decyzji. Jednocześnie organ informuje, że art. 28 ust. 2 pkt 5 obowiązującej w dniu wydania wyroku Sądu Pracy w sprawie przywrócenia P. J. C. do pracy, tj. 14.11.2002 r. ustawy o zatrudnieniu (...) miał identyczne brzmienie jak zastosowany art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia (...). Wobec powyższego zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i brak jest podstaw do jej uchylenia lub zmiany – konkluduje organ odwoławczy. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył J. C. domagając się jej uchylenia w całości i orzeczenia o kosztach wg norm przepisanych. W jej uzasadnieniu zarzucił, że okoliczność , iż skarżący jest w sporze z zakładem pracy była wiadoma organowi I instancji, bowiem zawiadomił on o tym fakcie i mimo pytania, czy będzie w razie wygranej musiał zwracać zasiłek, nie uzyskał żadnej informacji. Obowiązek jej udzielenia potwierdza orzecznictwo sądowe a w szczególności wyrok NSA z 14.12. 1998r. II SA 1606/98. Skarżący jest obecnie bezrobotny i kwota przypisana mu do zwrotu stanowi dlań istotne obciążenia. Zarzucił także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 ust 2 pkt 5 ustawy z 20 kwietnia 2005r. podług którego za nienależnie wypłacone świadczenia uważa się świadczenia wypłacone za okres, za który w związku z orzeczeniem sądu wypłacono odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę. Skarżącemu odszkodowania takiego nie przyznano. Po raz pierwszy Sąd przywrócił go do pracy zasądzając dlań wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Pracodawca mimo tego wyroku nie dopuszczał go do jej świadczenia, stąd odszkodowanie wypłacone na mocy wyroku z dnia 26.08.03 było odszkodowaniem za czas niewykonywania pracy przy gotowości jej swiadczeniua a nie odszkodowaniem z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę. Wypłata takiego odszkodowania - zdaniem skarżącego - nie czyni tak wypłaconego świadczenia nienależnym. Przyjęcie poglądu odmiennego wymagałoby rozszerzającej interpretacji wspomnianego przepisu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji. W polemice ze skargą organ podkreślił, że po myśli art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nienależnymi świadczeniem jest zasiłek wypłacony za czas, za który w związku z orzeczeniem sądu wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Bez znaczenia jest tu kwestia, czy skarżący został poinformowany o obowiązku zwrotu zasiłku w takiej sytuacji. Nie można bowiem zgodnie z tym przepisem pobierać świadczeń z dwu tytułów za ten sam okres. Skarżący wynagrodzenie za sporny okres otrzymał i nie było ono odszkodowaniem. Zarzut naruszenia art. 28 ust 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest chybiony, ponieważ decyzję wydano w oparciu nie o ten przepis, a o przepis art. 76 ust 2 pkt 5 ustawy obowiązujący w dacie wszczęcia sprawy o zwrot nienależnie pobranego zasiłku i wydania w niej decyzji. Organ podkreśla, że okres niewykonywania pracy przy gotowości jej świadczenia jest wliczany do okresu zatrudnienia, stąd osobie takiej nie przysługuje status bezrobotnego a co za tym idzie także zasiłek dla bezrobotnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola ta sprawowana jest co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Poddawszy zaskarżoną decyzję takiej właśnie kontroli, Sąd doszedł do konkluzji, że decyzja ta, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji dotknięte są naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obliguje go do uwzględnienia skargi. Decyzja organu I instancji utrzymana w mocy decyzją zaskarżoną nakłada na skarżącego obowiązek zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 2.664.90 zł., w tym za okres od 09.07.2002 r. do 30.09.2002 r. - w kwocie 1.608,60 zł., zaś za okres od 09.04.2003 r. do 31.05.2003 r. - w kwocie 1.036,30 zł. w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Podstawę materialno-prawną tej decyzji stanowi art.76 ust 1 i ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. Nr 99, poz. 1001), zwanej dalej w skrócie ustawą. Z przepisu tego wynika, że osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne (ust. 1). Ust. 2 tego przepisu definiuje rodzaje świadczeń nienależnych poprzez ich wyliczenie i opis w pkt 1-6. Wśród świadczeń tych, w pkt 5 wymieniony jest zasiłek wypłacony za okres, za który w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę. W art. 76 ust. 2 w pkt 1 natomiast wymienione jest świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach. Wymienienie w odrębnym punkcie, jako świadczenia nienależnego, zasiłku pobieranego w sytuacji określonej w pkt 5 i nie obwarowanie obowiązku jego zwrotu dodatkową przesłanką poinformowania pobierającego zasiłek o okolicznościach, które powodują , iż jest on świadczeniem nienależnym, czyni nieuzasadnionym zarzut skargi, że wobec nie pouczenia skarżącego o tychże okolicznościach, brak jest podstaw do orzeczenia o jego zwrocie. Obowiązek pouczenia o okolicznościach rodzących obowiązek zwrotu nie wchodzi do bowiem do przesłanek warunkujących obowiązek zwrotu oparty o art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy. Niezasadny jest także zarzut , że przepis art. 76 ust 2 pkt 5 ustawy nie znajduje zastosowania w sprawie, wobec faktu, iż wyroki sądu pracy na podstawie których, zakład pracy skarżącego wypłacił mu zasądzone nimi świadczenia zapadły prze jej wejściem w życie i pogląd że w sprawie należało stosować przepisy obowiązujące w dacie wydania tychże wyroków. Z przepisu art. 76 ust. 1 ustawy wynika, że obowiązek zwrotu nie powstaje z mocy ustawy a musi być orzeczony decyzją uprawnionego organu. Oznacza to - przy braku odmiennych uregulowań w jej przepisach przejściowych- że zastosowanie znajduje prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji ostatecznej. Na przeszkodzie jej wydaniu mogłoby stać ewentualne przedawnienie roszczenia, co zgodnie z art. 76 ust. 3 nastąpiłoby z upływem 3 lat od wypłaty nienależnie pobranych zasiłków (o ile nie zachodziłyby przesłanki przerwy lub zawieszenia biegu przedawnienia przewidziane w przepisach kodeksu cywilnego). Zasadnie przy tym podkreśla organ w zaskarżonej decyzji, że uregulowania art. 76 ust. 1 i 2 pkt 5 ustawy są identyczne z uregulowaniami 28 ust. 1 i 2 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz.U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), który w tym brzmieniu wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2002r. a więc przed zapadnięciem wyroków, które stanowiły podstawę wypłaty skarżącemu świadczeń czyniących w ocenie organu pobrany zasiłek świadczeniem nienależnym. Podzielić natomiast należy pogląd wynikający ze skargi, że zastosowanie przepisu art. 76 ust. 1 i 2 pkt 5 ustawy wymaga nie budzącego wątpliwości ustalenia przez organ przesłanek w nim wymienionych a więc faktu wypłacenia wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowania z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę w związku z orzeczeniem sądu oraz okresu za który nastąpiła wypłata z tych tytułów. Wobec precyzyjnego określenia przez ustawodawcę o jakie świadczenia chodzi, żadne inne świadczenia, nie będące wynagrodzeniem za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowaniem z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę zasądzone przez sąd i wypłacone nie mogą stanowić podstawy do obciążenia obowiązkiem zwrotu zasiłku w oparciu o ten przepis. Obowiązek poczynienia takich ustaleń wynika dla organu z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego ustanawiającego należącą do naczelnych zasad tego postępowania administracyjnego - zasadę dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej a także z art. 77 §1 kpa, stanowiącego, że organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy . Rodzaj sprawy, której przedmiot stanowią roszczenia należne organowi a nie bezrobotnemu wyłącza stosowanie uregulowań przewidzianych ustawą , które ciężar dowodu przerzucają na skarżącego (art. 75 ust 2 pkt 6). Zgodnie z art. 81 kpa, za udowodnioną w postępowaniu administracyjnym może być uznana tylko okoliczność, udowodniona dowodami, co do których strona miała możność wypowiedzenia się. Jest to jeden z przepisów gwarancyjnych dla ustanowionej art. 10 §1 kpa zasady prawa stron do czynnego udziału w postępowaniu. Przepis ten obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania a przed wydaniem decyzji umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Ustalenia poczynione przy zachowaniu tych właśnie reguł winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które zgodnie z art. 107 §3 kpa ma wskazywać fakty uznane za udowodnione i dowody na podstawie, których je poczyniono. Standardom tym nie odpowiada postępowanie organu I instancji i zapadła w jego rezultacie decyzja. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący pobierał zasiłek dla bezrobotnych od dnia 9 lipca 2002r. do 2 czerwca 2003r. (decyzja o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku oraz decyzja o utracie tego statusu i prawa). Wiadomo także z nich, iż w dniu 14 listopada 2002r. Sąd Rejonowy Sąd Pracy w S. wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt [...] przywrócił skarżącego do pracy w Ośrodku Motoryzacyjnym i zasądził na jego rzecz kwotę 3212, 31 zł brutto tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Okoliczność tę poświadcza kserokopia wyroku ( bez klauzuli prawomocności). Z kserokopii wyroku tegoż Sądu z dnia 26 sierpnia 2003r. sygn. akt [...] (również pozbawionego tej klauzuli) wynika natomiast , że w sprawie z powództwa skarżącego o odszkodowanie za czas pozostawania bez pracy i wynagrodzenie za czas niewykonywania pracy przy gotowości jej wykonywania Sad zasądził od pozwanego Ośrodka Motoryzacyjnego Sp. z o.o w O. na rzecz powoda kwotę 2070.10 zł z ustawowymi odsetkami od dnia zapłaty a w postałym zakresie pozew odrzucił. Skarżący kwestionuje w skardze, że kwota tym wyrokiem zasądzona nie stanowi wynagrodzenia za pracę i twierdzi, ze jest ona odszkodowaniem, przy czym nie jest to odszkodowanie tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę, co oznacza, że nie zostały wypełnione przesłanki zwrotu przewidziane przepisem art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy ( na skutek jak należy sądzić oczywistej omyłki nazywanego przezeń art. 28 ust. 2 pkt 5 ustawy). Nie powołanie w decyzji organu I instancji dowodów na podstawie, których organ uznał, iż zasądzona tym wyrokiem kwota jest kwotą wynagrodzenia za pracę oraz oparcie się przez organ II instancji w tym zakresie wyłącznie na piśmie zakładu pracy, bez wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji przyczyn, dla których organ temu dowodowi dał wiarę, nie pozwala - przy takim brzmieniu wyroku - uznać tej kwestii za wyjaśnioną w sposób pozwalający na odparcie zarzutu skargi. Zauważyć przy tym wypadnie, że organy nie ustaliły okoliczności przywrócenia (nieprzywrócenia?) do pracy skarżącego i dalszego przebiegu jego zatrudnienia a także okoliczności, które po przywróceniu doprowadziły do sporu zakończonego wspomnianym wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2003r., i wyrokiem w sprawie sprostowania świadectwa pracy, co mogłoby pozwolić na niewątpliwe (przy uwzględnieniu uregulowań prawa pracy) ustalenie z jakiego tytułu i za jaki okres wypłacono skarżącemu kwotę tym wyrokiem zasądzoną. Wprawdzie z pisma pracodawcy z dnia 29 kwietnia 2005r. wynika, że skarżący kwotę tę otrzymał z tytułu wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy w okresie od 9 kwietnia do 31 maja 2003r, jednak przy opisanym wyżej rozstrzygnięciu wyroku i nie zadośćuczynieniu wynikającemu z art. 10 §1 kpa obowiązkowi zapoznania skarżącego z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w tym wspomnianym pismem zakładu pracy, nie jest możliwe przyjęcie, że okoliczność, iż kwota ta stanowi wynagrodzenie za okres wskazany w decyzji i w konsekwencji stwarza podstawę do uznania świadczenia za nienależne w rozumieniu art. 67 ust 2 pkt 5 zosta została wykazana przy zachowaniu wskazanych wyżej przepisów postępowania. Ich naruszenie (art. 7, 77 §1, 10 §1 i 107 § 3 kpa ustawy ) Sąd z uwagi na brzmienie art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy uznał za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy W postępowaniu ponownym, niezbędne będzie nie budzące wątpliwości ustalenie z jakiego tytułu i za jaki okres wypłacono skarżącemu kwoty przyznane wyrokami sądu, przy wykorzystaniu wszelkich możliwości dowodowych wynikających z art. 75 kpa ( w tym także ewentualnego przesłuchania skarżącego i przedstawiciela zakładu pracy) i przy zachowaniu prawa skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu a po poczynieniu tych ustaleń podjęcie decyzji odpowiadającej tym ustaleniom i wymogom prawa. Z przytoczonych wyżej względów, Sąd w oparciu o przepis art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W oparciu o przepis art. 152 tej ustawy Sąd stwierdził , iż asakarzona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wroku