I SA/Lu 158/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Gdulewicz (spr.), Sędziowie NSA Danuta Małysz, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant st. sekr. sąd. Marta Sochal, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi "[...]" SA w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. - oddala skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. od decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r. – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że organ I instancji wskutek wszczętego z urzędu postępowania stwierdził, że podatnik nie zadeklarował do opodatkowania budowli – stacji bazowej telefonii komórkowej [...] usytuowanej na dzwonnicy katedry przy ul. [...] w Z. Uznając, że powyższy obiekt podlega opodatkowaniu, za podstawę opodatkowania przyjęto wartość budowli wskazaną przez podatnika. W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. W ocenie Spółki decyzja wydana została z naruszeniem art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, że urządzenie techniczne podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Podniosła, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 194 ordynacji podatkowej poprzez uznanie decyzji administracyjnej wydanej w innym postępowaniu za dowód w postępowaniu podatkowym oraz naruszenie art. 197 § 1 i 198 § 1 ordynacji podatkowej w związku z art. 122 tej ustawy poprzez pominięcie wniosku strony o powołanie biegłego. Zdaniem Spółki organ nie zbadał należycie wartości budowli, gdyż urządzenia wchodzące w skład opodatkowanego obiektu stanowią odrębne środki trwałe w rozumieniu Klasyfikacji Środków Trwałych. Po rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na stanowiące podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji przepisy art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) przytaczając ich treść. Podniosło, że organ pierwszej instancji przy dokonywaniu ustaleń faktycznych oparł się na prawomocnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 sierpnia 2004 r. w sprawie udzielenia zgody na użytkowanie obiektu, w której sporna stacja bazowa telefonii komórkowej zakwalifikowana została jako obiekt budowlany, a także decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia 20 lutego 2003 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej na dzwonnicy Katedry. W ocenie organu powyższe decyzje są dostatecznym dowodem prawidłowości klasyfikacji obiektu – jako budowli – dokonanej przez organ podatkowy i zgodnie z art. 180 § 1 ordynacji podatkowej, wbrew twierdzeniom podatnika, mogą stanowić dowód w sprawie. Ponadto art. 194 ordynacji podatkowej nie wyklucza decyzji wydanych w innym postępowaniu administracyjnym z kategorii dowodów urzędowych. W takim przypadku, w ocenie Kolegium nie powołanie biegłego nie stanowi naruszenia art. 188 ordynacji podatkowej, tym bardziej iż okoliczność jakiego rodzaju jest to budowla nie ma istotnego znaczenia w sprawie. Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia wartości opodatkowanej budowli, Kolegium wskazało, że organ podatkowy oparł się w tej kwestii na informacji przekazanej przez stronę w piśmie z dnia 11 sierpnia 2005 r. Nie podzieliło także zarzutu naruszenia art. 172 § 1, wskazując że pisemne oświadczenie o zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie czyni zadość wskazanej w tym przepisie zasadzie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącej Spółki wnosi o jej uchylenie z uwagi na naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 122, 124, 194, 197, 198 i 210 § 4 ordynacji podatkowej. W obszernym uzasadnieniu skargi wywodzi, że stacja bazowa nie wchodzi w zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości, bowiem urządzenia telekomunikacyjne zainstalowane na wieży kościoła nie stanowią "wolno stojących masztów antenowych" ani nie są immanentną częścią obiektu budowlanego. Zdaniem strony skarżącej w sprawie nie wyjaśniono co jest przedmiotem opodatkowania, bowiem organ I instancji w uzasadnieniu decyzji przedmiotowe urządzenie telekomunikacyjne uznał za wolnostojące maszty antenowe, a ustosunkowując się do zarzutów odwołania wskazał na wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, zaś skarżona decyzja nie wyjaśnia jakie urządzenia i dlaczego stanowią obiekt budowlany. W takiej sytuacji do właściwego rozstrzygnięcia, czym jest przedmiotowa stacja, niezbędnym jest powołanie biegłego z zakresu telekomunikacji i urządzeń budowlanych. Skarżący polemizuje, że o charakterze obiektu w rozpatrywanej sprawie przesądza inna decyzja administracyjna wydana w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosi o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa ani zasad postępowania podatkowego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z negatywną definicją budowli zawartą w art. 1a ust. 2 tej ustawy budowlą jest "obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (...). Z powyższej definicji wynika, że każdy obiekt budowlany (z wyjątkiem obiektów małej architektury) nie będący budynkiem jest budowlą, przy czym definicja ta opiera się na pojęciu obiektu budowlanego w rozumieniu ustawy – Prawo budowlane. Rozstrzygnięcie sprawy niniejszej jest zatem uzależnione od stwierdzenia, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że sporna stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem budowlanym, budowlą w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.). Także i ta ustawa, nie zawiera pozytywnej definicji "budowli", zawierając w art. 3 ust. 3 jedynie przykłady budowli, nie stanowiące zamkniętego wyliczenia. Natomiast zgodnie z przepisami prawa budowlanego sporny obiekt budowlany w sprawie niniejszej zakwalifikowany został do kategorii "budowli", co zostało potwierdzone dwiema decyzjami (decyzja w sprawie pozwolenia na budowę, a w szczególności decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego). Decyzje te są ostateczne i nie zostały skutecznie podważone. Dopóki w obrocie prawnym pozostają decyzje administracyjne kwalifikujące sporny obiekt budowlany do kategorii "budowli", dopóty organ podatkowy jest związany ustaleniami innego organu administracyjnego. Jedynie zmiana tych decyzji, we właściwym trybie administracyjnym, w wyniku której okazałoby się, że sporny obiekt nie jest "budowlą – obiektem budowlanym" w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, umożliwiłoby organowi podatkowemu prowadzenie dalszego postępowania dowodowego wskazanego przez stronę (por. orzeczenia z dnia 12 marca 2004 r. sygn. akt III SA/2100/02). Z tych względów i wobec braku innych zarzutów skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.