I SA/Wa 88/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie NSA Anna Lech WSA Jolanta Zdanowicz (spr.) Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie zastosowania kary dyscyplinarnej oddala skargę. I SA/Wa 88/05 UZASADNIENIE Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] października 2002 r., nr [...] orzekającą o zastosowaniu kary dyscyplinarnej wobec J. M. polegającej na zawieszeniu uprawnień zawodowych na okres sześciu miesięcy. W uzasadnieniu swojej decyzji organ wskazał, że w wyniku rozpatrzenia sprawy Komisja Odpowiedzialności Zawodowej stwierdziła, iż rzeczoznawca majątkowy J. M. sporządzając wspólnie z rzeczoznawcą majątkowym S. S. w sierpniu 2000 r. operat szacunkowy wartości nieruchomości zabudowanej, położonej w P., przy ul. [...] nie wypełnił obowiązków, o których mowa w art. 175 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543), nie spełnił wymogów przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lipca 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 98, poz. 612) i standardów zawodowych rzeczoznawców majątkowych. Operat szacunkowy zawiera błędy i uchybienia w zakresie metodologii wyceny. Przyjęcie do porównań nieruchomości z wolnymi lokalami, zamiast transakcji sprzedaży kamienic z najemcami i założenie uwolnienia czynszu najmu po 1 stycznia 2005 r. stanowi naruszenie przepisu art. 151, 152 i 153 ustawy o gospodarce nieruchomościami i przepisu § 4 i § 5 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów. Brak staranności w sprawie wyjaśnienia niezgodności między stanem prawnym, a stanem rzeczywistym narusza przepis art. 155 ustawy o gospodarce nieruchomościami i przepis § 35 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów, oraz Standard III.3. - ustalenie stanu prawnego nieruchomości. Rzeczoznawca majątkowy nie przedstawił badania rynku w zakresie celu i sposobu wyceny i przyjął bez uzasadnienia wysokość stopy dyskontowej, co narusza przepis § 11 i § 36 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów i Standard VII.1.pkt 9.2.- zasady sporządzania operatu szacunkowego. Postępowanie wyjaśniające wykazało, że wartość nieruchomości została określona wadliwie z rażącym naruszeniem przepisów prawa i standardów zawodowych rzeczoznawców majątkowych. Operat szacunkowy w dacie opracowania nie nadawał się do wykorzystania jako dowód w postępowaniu sądowym przed Sądem Okręgowym w P. Stało się to podstawą orzeczenia kary dyscyplinarnej. Ponowne rozpatrzenie sprawy nie wykazało nowych przesłanek mogących skutkować uchyleniem decyzji. Komisja Odpowiedzialności Zawodowej dopuściła jako materiał dowodowy wszystko, co miało znaczenie dla sprawy i mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia. Decyzja Prezesa o zastosowaniu kary dyscyplinarnej zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne wskazując fakty i dowody, na których oparto orzeczenie Prezesa. Dlatego też, zdaniem organu, brak było podstaw do uznania, iż orzeczenie obejmujące karę dyscyplinarną jest wadliwe. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył zainteresowany zarzucając naruszenie art. 107 kpa (brak uzasadnienia faktycznego i prawnego) oraz naruszenie obowiązku wnikliwego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy wpływających na ustalony decyzją wymiar kary. Zainteresowany wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko, odwołując się do argumentacji podnoszonej w sprawie I SA/Wa 89/05 dotyczącej S. S., tj. kwestionując zarzut naruszenia art. 107 kpa, bowiem obie decyzje organu zostały wydane po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wskazując na te czynności, które zostały wykonane z naruszeniem obowiązków rzeczoznawcy majątkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) niniejsza skarga stała się przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako sprawa, w której skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i w której postępowanie nie zostało zakończone. Zgodnie z przepisem art. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tzn. bada wydane decyzje administracyjne i inne akty pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie tylko takiej ocenie podlega zaskarżona decyzja. Stosownie do treści art. 194 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) o zastosowaniu kar dyscyplinarnych orzeka Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w drodze decyzji. Podstawą decyzji są wyniki postępowania wyjaśniającego, które to postępowanie na podstawie art. 194 ust. 2 powołanej ustawy i w oparciu o § 42 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 sierpnia 1998 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, dotyczących działalności zawodowej (Dz. U. z 1998 r. Nr 115, poz. 745) przeprowadza Komisja Odpowiedzialności Zawodowej. Czynności podjęte w związku z wszczęciem postępowania wyjaśniającego, protokół z rozprawy z udziałem zainteresowanego, a także protokół z postępowania wyjaśniającego sporządzony zgodnie z wymogami wyżej wskazanych przepisów uwzględniają cały materiał dowodowy i ich wynik jest podstawą decyzji o zastosowaniu kary dyscyplinarnej. Z przepisów powyższych wynika, iż Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wydający decyzję odnośnie kary dyscyplinarnej opiera się na wyniku postępowania wyjaśniającego Komisji Odpowiedzialności Zawodowej i to jedynie jest podstawą takiej decyzji. Natomiast z przepisów nie wynika, aby Komisja Odpowiedzialności Zawodowej, w przypadku odwołania strony od decyzji, miała obowiązek przeprowadzania powtórnie postępowania wyjaśniającego. Skoro zatem całe postępowanie wyjaśniające przeprowadzono zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. stosując też rozporządzenie Rady Ministrów w zakresie szczegółowych zasad i trybu przeprowadzania postępowania wyjaśniającego z tytułu odpowiedzialności zawodowej oraz stosowania kar dyscyplinarnych z tego tytułu, a organ uzasadnił swoją decyzję wynikiem tego postępowania, to brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia obowiązku wnikliwego wyjaśnienia sprawy i naruszenia art. 107 kpa przez brak uzasadnienia. Aczkolwiek uzasadnienie organ drugiej instancji nie jest obszerne, to jednak obszerność uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji w przedmiotowej sprawie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, skoro podstawą decyzji jest rozstrzygnięcie Komisji Odpowiedzialności Zawodowej, a strona nie przedstawiła okoliczności innych niż badane, które mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania wyjaśniającego. Reasumując skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.