II SA/Ke 542/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Referent stażysta Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi S.P. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nadbudowy obiektu budowlanego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał roboty budowlane przy nadbudowie budynku warsztatowego na działce nr 4320/1 w K. przy ul. T. i nałożył na S.P. obowiązek przedłożenia do dnia 30.11.2004r. określonych dokumentów wynikających z art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1994r. Wobec niewykonania nałożonego obowiązku działając na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 cyt. ustawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] znak: [...] nakazał rozbiórkę samowolnie nadbudowanej części budynku warsztatowego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył S.P. podnosząc, iż nie nadbudował ściany od strony południowej, natomiast od strony północnej jedynie zastąpił spróchniałe słupki drewniane (obite deskami) - pustakami, gdyż to wcześniejsza zabudowa drewniana spróchniała i zawaliła się. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania S.P. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] znak: [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nakazującą S.P. dokonanie rozbiórki samowolnie nadbudowanej części warsztatu na działce nr 4320/1 w K. przy ul. T. tj. nadbudowanej części ściany znajdującej się w południowej granicy z sąsiednią działką, nowej ściany od strony północnej powyżej parteru i wielospadowej konstrukcji dachu oraz uporządkowanie terenu po zakończeniu robót rozbiórkowych. W motywach rozstrzygnięcia organ podniósł, iż w wyniku kontroli przeprowadzonej na przedmiotowej działce ustalono, że S.P. wykonał szereg robót budowlanych przy nadbudowie istniejącego budynku warsztatowego, w związku z tym decyzją z dnia [...] znak: [...] podjętą na podstawie art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentacji technicznej tego budynku. Po przedłożeniu żądanych dokumentów decyzją z dnia [...] PINB udzielił S.P. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Decyzja ta w trybie odwoławczym została uchylona decyzją z dnia [...]. z przyczyn omówionych w jej uzasadnieniu. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] udzielającą pozwolenia na wznowienie robót przy budynku warsztatowym. Decyzja ta również została uchylona w trybie odwoławczym decyzją z dnia [...]. na którą S.P. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji z dnia [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]. znak: [...] a skarga S.P. na tę decyzję została oddalona. (wyrok NSA z dnia 8.07.2003r. sygn.akt IV SA 4086/01). Decyzją z dnia [...] znak: [...] wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał S.P. dokonanie rozbiórki samowolnie nadbudowanej części przedmiotowego budynku warsztatowego. Decyzja ta w trybie odwoławczym została uchylona przez Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] znak: [...] ze wskazaniem, że przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994r. w przypadku samowoli budowlanej dokonanej po roku 1994 zobowiązują organy nadzoru budowlanego do wstrzymania postanowieniem prowadzonych robót budowlanych, niezależnie od tego czy zostały one zakończone, czy też nie w celu zbadania możliwości legalizacji tej budowy. Postanowieniem z dnia 9.07.2004r. PINB w K. wstrzymał prowadzone roboty budowlane nakładając jednocześnie obowiązek przedłożenia do dnia 30.11.2004r. określonych prawem dokumentów, a po bezskutecznym upływie zakreślonego terminu wydał w dniu [...]. decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Rozpatrując odwołanie od decyzji PINB z dnia [...]. ŚWINB wskazał, że S.P. po dokonaniu zgłoszenia w Starostwie Powiatowym w K. remontu pokrycia dachu w istocie nadbudował parterowy budynek warsztatowy wykorzystując i jednocześnie podwyższając istniejącą na strychu południową ścianę szczytową, wykonał nową ścianę północną na drugiej kondygnacji (powyżej parteru) w granicy z działką sąsiednią. Nad częścią tą wykonał nowy wielospadowy dach, o innych spadkach niż pierwotne. Roboty zostały wykonane w 1997r., a w dniu oględzin (6.10.1999r.) obiekt był w stanie surowym. Nadbudowę obiektu należy zakwalifikować stosownie do art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane z 1994r. jako budowę, dla której zgodnie z dyspozycją art. 29 tej ustawy wymagane jest pozwolenie na budowę. Realizacja przez S.P. robót budowlanych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę stanowi samowolę budowlaną. Skoro inwestor nie skorzystał z możliwości legalizacji przewidzianej art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z 1994r. działania organu I instancji należy uznać za zasadne i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego. W skardze na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] S.P. powtórzył zarzuty przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Utrzymuje, iż nie dokonał nadbudowy, o czym świadczą niepomalowane i nieotynkowane "te niby nadbudowane ściany". W celu zabezpieczenia przed zapadaniem się dachu i zalewaniem warsztatu zastąpił dawną spróchniałą zabudowę drewnianą - trwalszymi materiałami. Zdaniem strony skarżącej nie wykonywał nałożonych przez PINB obowiązków, albowiem w jego mniemaniu przeprowadził remont , który zgłosił organom budowlanym. Dodał, że jest osobą w podeszłym wieku, a z uwagi na pięcioletni upływ czasu od daty remontu, organ administracji powinien sprawę umorzyć. W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Na wstępie należy zwrócić uwagę na istotne zagadnienie o charakterze procesowym. Stosownie do § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazuje się sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa świętokrzyskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. Z tego względu właściwym do rozpoznania skargi S.P wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń prawa nie wykazała. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokumentacji fotograficznej, protokołu kontroli z dnia 6 października 1999r. oraz oględzin z dnia 20 października 1999r. w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że S.P. na istniejącym budynku warsztatowym na działce nr 4320/1 położonej w K. ul. T. wymienił całą wieźbę dachową wraz z deskowaniem, a ściany drewniane ponad parterem zostały wymienione na murowane. W protokole oględzin z dnia 21 stycznia 2001r. inwestor potwierdził fakt podwyższenia północnej i wschodniej ściany budynku warsztatowego. Wykonany zakres robót budowlanych w budynku warsztatowym przekraczał zakres robót określony w zgłoszeniu dokonanym przez inwestora w dniu 9 września 1997r. do Starosty Koneckiego jako remont pokrycia dachowego, w trybie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Wymiana lub remont elementów konstrukcyjnych wymaga bowiem uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę w trybie art. 28 cyt. ustawy, nie zaś zgłoszenia. Nie ma przy tym znaczenia, czy wybudowane ściany zostały pomalowane i otynkowane, czy też nie zostały. W tym miejscu należy podkreślić, iż ustalenia co do zakresu wykonanych przez S.P. robót budowlanych były przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 8 lipca 2003r. sygn.akt IV SA.4086/01 oddalił skargę S.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. W wyroku tym, NSA jednoznacznie stwierdził, że dokonano przebudowy tego obiektu i nadbudowy kondygnacji, co wymagało uzyskania pozwolenia na budowę stosownie do art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, a skoro takiego pozwolenia na budowę inwestor nie posiadał, należało wobec niego zastosować rygor przewidziany w art. 48 Prawa budowlanego. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia Sądu zgodnie z dyspozycją art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyraża się w tym, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wszystkie wymienione podmioty muszą więc brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia Sądu. Nie budzi wątpliwości, że dla prawidłowego odczytania treści sentencji wyroku należy kierować się treścią uzasadnienia. W rozpatrywanej sprawie organy administracji publicznej były związane ustaleniami dokonanymi przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, które dotyczyły przedmiotowego budynku warsztatowego. W świetle zmienionej z dniem 11 lipca 2003r. ustawy Prawo budowlane z 1994r. (Dz. U. z 2003r nr 207 poz.2016 ze zm.), właściwy organ stwierdzając możliwość zalegalizowania obiektu budowlanego będącego w budowie lub wybudowanego bez pozwolenia na budowę jest obowiązany wydać postanowienie wstrzymujące prowadzone roboty budowlane jednocześnie nakładając na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie niezbędnych do załatwienia sprawy dokumentów o jakich mowa w art. 48 ust.3 tej ustawy. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji postanowieniem z dnia 9.07.2004r. działając w oparciu o przepis art. 48 ust.2 i 3 ustawy rozpoczął proces legalizacji i wstrzymał roboty budowlane przy przedmiotowym obiekcie, nakazując inwestorowi złożenie do 30.11.2004r. zaświadczenia właściwego organu w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o zgodności obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K., 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczegółowymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7 Prawa budowlanego, oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli jest wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Jednocześnie organ pouczył inwestora, iż w przypadku niespełnienia w/w obowiązków będzie nakazana rozbiórka przedmiotowego obiektu. Ponieważ inwestor nie spełnił tych obowiązków organ I instancji zgodnie z prawem decyzją z dnia 17 grudnia 2004r. orzekł nakaz rozbiórki nadbudowanej części budynku warsztatowego. Stosownie bowiem do treści art. 48 ust. 4 powołanej ustawy w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 tego artykułu, który w tych okolicznościach obliguje organ do wydania nakazu rozbiórki, nie dając organowi możliwości odstąpienia od jej nakazania. Podniesiony przez skarżącego zarzut w kwestii umorzenia postępowania na podstawie art. 49 Prawa budowlanego z uwagi na pięcioletni upływ czasu od daty zakończenia budowy obiektu budowlanego jest nietrafny, albowiem przepis ten w brzmieniu wskazanym przez skarżącego nie obowiązywał w dacie podejmowania decyzji zarówno przez organ I jak i II instancji, w związku z tym nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem i dlatego na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić. Właściwy podpis na oryginale. Za zgodność z oryginałem świadczy: