I OSK 1257/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska(spr.), Sędziowie NSA Elżbieta Stebnicka, Marek Stojanowski, Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2005r. sygn. akt II SA/Wa 216/05 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku do uposażenia żołnierza zawodowego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 20.07.2005 r. sygn. akt II SA/Wa 216/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku do uposażenia żołnierza zawodowego. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd wyjaśnił, co następuje: Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11.05.2004 r. sygn. akt II SA 4017/03 uchylona została decyzja w przedmiocie zwolnienia ze służby M. W. i w związku z tym nastąpiło reaktywowanie stosunku służbowego. W okresie od 1.05.2000 r. do 28.03.2001 r. M. W. zajmował stanowisko służbowe kierownika Sekcji Samochodowej Wydziału Technicznego Logistyki JW. Nr [...], otrzymując dodatek specjalny w wysokości 27% uposażenia zasadniczego, z dniem 29.03.2001 r. został przeniesiony do JW. Nr [...], gdzie pozostawał do dyspozycji Szefa tej jednostki, który przyznał mu dodatek w wysokości 34% uposażenia. Po wyroku Sądu decyzją z dnia [...] Zastępca Dyrektora ds. Kadrowych w Biurze Dyrektora Generalnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, wydaną na podstawie art. 146 ust. 3 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2001 r. Nr 27, poz. 298 ze zm.) w zw. z art. 169 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750), zachował dodatek specjalny w wysokości 27% kwoty uposażenia zasadniczego, wg aktualnie zajmowanego stanowiska służbowego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra z dnia [...] (wskazaną na wstępie). Oddalając skargę Wojewódzki Sąd stwierdził, że: W przypadku żołnierzy pozostających w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji podstawą wypłaty dodatku specjalnego są przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.10.2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.) i z godnie z jego § 8 ust. 1 w okresie szkolenia, urlopu oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego żołnierz otrzymuje dodatki o charakterze stałym należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na wysokość tych dodatków. Skarżący ostatnio zajmował stanowisko służbowe kierownika Sekcji Samochodowej Wydziału Technicznego Logistyki JW. Nr [...] otrzymując dodatek w wysokości 27% uposażenia i zasadnie organ przyjął, że brak jest podstaw do dodatku w wysokości 34%, jaki otrzymał po przeniesieniu do Jednostki Wojskowej Nr [...], gdyż w niej nie zajmował żadnego stanowiska, pozostając w dyspozycji jej Szefa. W § 5 ust. 1 tego rozporządzenia przewidziano, że dodatki w stosunku do dowódcy jednostki wojskowej, jego zastępcy oraz innego żołnierza podlegającego bezpośrednio Ministrowi Obrony Narodowej przyznaje (...) decyzją dyrektor departamentu właściwy ds. kadrowych.W art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18) wskazano, że uprawnienie Ministra Obrony Narodowej i podległych mu organów przewidziane w art. 11 ust. 3 i 4, art. 17 ust. 6, art. 20 ust. 2, art. 21 ust. 3 i art. 33 ust. 4 przysługuje Ministrowi Spraw Wewnętrznych i podległym mu organom w stosunku do żołnierzy pełniących służbę w podległych mu jednostkach. W ustawie z dnia 8.08.1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U. z 1999 r. Nr 82, poz. 929) w art. 39 ust. 2 przewidziano, że w ministerstwach sprawy kadrowe mogą być powierzone komórkom organizacyjnym, biurom, wydziałom lub wyodrębnionym stanowiskom, zaś cały bezpośredni nadzór dyrektorowi generalnemu (ust. 4). Skoro dyrektor generalny MSWiA upoważnił Zastępcę Dyrektora ds. Kadrowych do dokonywania czynności kadrowych to bezpodstawny jest zarzut skargi dotyczący braku właściwości wydającego decyzję w I instancji. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł M. W., zastępowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania i zarzucając: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 36 ustawy z dnia 17.12.1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.) w zw. z art. 169 ustawy z dnia 11.09.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz w zw. z art. 146 ust. 1 ustawy z dnia 16.03.2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 ze zm.) i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.10.2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005) poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie wobec skarżącego, w sytuacji, gdy w istocie w związku z tym, że podczas pozostawania w dyspozycji Szefa JW. Nr [...] z dniem 29.03.2001 r. podwyższony został dodatek specjalny na 34% kwoty uposażenia zasadniczego, zaś powołane przepisy stanowiły, iż żołnierzom pozostającym bez przydziału służbowego (tj. także w dyspozycji po dniu 11.05.2004 r., a to z powodu uchylenia wyrokiem WSA z dnia 11.05.2004 r. sygn. akt II SA 4017/03 decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby), zachowuje się prawo do pobieranego ostatnio uposażenia i innych należności pieniężnych (także dodatku), z uwzględnieniem powstałych zmian mających wpływ na wysokość uposażenia zasadniczego lub prawo do dodatków (w tym do dodatku należnego od dnia 29.03.2001 r. w wysokości 34%), - naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 133 § 1 zd. 1 w zw. z art. 106 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 233 § 1 kpc i w zw. z art. 134 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem wadliwość wyroku jest w szczególności konsekwencją uchybienia przez Sąd zasadzie swobodnej oceny dowodów poprzez jej niezastosowanie, która w danym przypadku była obiektywnie oceną zawężoną do twierdzeń i dowodów wskazanych tylko przez stronę przeciwną skarżącemu, skutkującą nie oparcie rozstrzygnięcia na podstawie wszystkich dowodów znajdujących się w aktach sprawy, bo pominięto przy rozstrzyganiu tej sprawy okoliczności wynikające z pism skarżącego, zwłaszcza wskazujących, że decyzja organu I instancji została podjęta i doręczona z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), a co również mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie posiada usprawiedliwionych podstaw. W związku z uchyleniem decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby . W. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 11.05.2004 r. sygn. akt II SA 4017/03, sprawa stosunku służbowego pozostawała w toku. Wyrok ten miał taki skutek, że M. W. pozostawał w stosunku służbowym, w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zgodnie z art. 144 ust. 1 i art. 146 ust. 1 ustawy z dnia 16.03.2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712). W tej sytuacji organ ustalił dodatek do uposażenia na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.) w zw. z art. 146 ust. 3 cyt. ustawy o Biurze Ochrony Rządu i art. 169 ustawy z dnia 1.09.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.). Badając zgodność wydanych decyzji z prawem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów tych nie naruszył. Zgodnie z § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia w okresie szkolenia, choroby oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego żołnierz otrzymuje dodatki o charakterze stałym należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na wysokość tych dodatków. Przed przeniesieniem M. W. do dyspozycji Szefa Jednostki JW. Nr [...], po wyroku Wojewódzkiego Sądu, na skutek zmian wynikających z art. 144 i 146 ustawy o BOR (wskazanych wyżej), zajmował on stanowisko służbowe kierownika Sekcji Samochodowej Wydziału Technicznego Logistyki JW. Nr [...]. Na tym stanowisku otrzymał należny dodatek specjalny w wysokości 27% kwoty należnego uposażenia zasadniczego. Natomiast będąc w dyspozycji Szefa Jednostki JW. Nr [...] otrzymywał dodatek w wysokości 34%. Jednak na skutek decyzji o zwolnieniu ze służby, następnie uchylonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny cyt. wyżej wyrokiem, pozostał on bez przydziału służbowego, o czym mowa w ww. § 8 ust. 2 rozporządzenia z prawem do dodatku należnym na ostatnio zajmowanym stanowisku, zatem dodatkiem o rodzaju i wysokości określonym w § 31 ust. 1 tego rozporządzenia, tj. 27% (§ 31 ust. 1 pkt 6 lit. b/). Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył również przepisów prawa procesowego, wskazanych w skardze kasacyjnej. Wyrok został wydany na podstawie akt sprawy, po zamknięciu rozprawy, jak to nakazuje ar. 133 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa.", a zatem nie wbrew niemu, jak to zarzuca skarżący. Sąd wziął też pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym właściwość organu wydającego decyzję, a wydane orzeczenie nie było niekorzystne dla skarżącego, zatem wyrok odpowiada regułom przewidzianym w art. 134 ppsa. Nie został też naruszony w postępowaniu sądowoadministracyjnym art. 106 § 5 ppsa. i art. 233 § 1 kpc, bowiem uzupełniającego postępowania dowodowego Sąd nie prowadził. Jeśli skarżący uważał, iż postępowanie takie było konieczne powinien był złożyć stosowny wniosek w trybie art. 106 § 3 ppsa. i dopiero nieuwzględnienie tego wniosku mogłoby zarzut czynić skutecznym, o ile miałoby to wpływ na wynik sprawy, przy czym prawidłowym byłby zarzut naruszenia art. 106 § 3 ppsa, a nie art. 106 § 5 ppsa. Ten ostatni przepis mógłby zostać naruszony tylko wtedy, gdyby Sąd przeprowadził dowód na podstawie art. 106 § 3 ppsa. Z urzędu Sąd nie miał powodów do zastosowania trybu z art. 106 § 3 ppsa,. wobec zawartości akt sprawy oraz zarzutów skargi, przy czym i tak właściwym byłby zarzut naruszenia tego przepisu, a nie art. 106 § 5 ppsa. w zw. z art. 233 § 1 kpc, z przyczyn wyżej wskazanych. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ppsa.