VII SA/Wa 421/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi T. K. i R. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących T. K. i R. K. kwotę 750 zł (siedemset pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] Prezydent [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 82 ust. 4 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku inwestora P.H.U. "K." K. K., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] na dz. nr ew. [...] z obrębu [...] w W. Odwołanie od tej decyzji wnieśli T. K. i R. K. Skarżący podali, iż w wyniku złożonych przez nich zastrzeżeń do dokumentacji projektowej inwestor zmodyfikował projekt, który jednak nadal jest niezgodny z prawem i narusza ich uzasadnione interesy. Realizacja planowanej inwestycji jest także niezgodna z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego [...], zatwierdzonym uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...] ([...]). Zarzuty te dotyczą przede wszystkim: 1) Kształtu dachu, który w przypadku dachu kalenicowego powinien mieć nachylenie min. 25º. W przedmiotowym projekcie tylko na niewielkich fragmentach budynku (ok. 20% występuje dach spadzisty o nachyleniu 25º) nie może więc on być uznany za dach kalenicowy, co narusza § 8 ust. 4 pkt 5 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. 2) Wysokości zabudowy, która zgodnie z obowiązującym planem nie może przekraczać 12m. projektowany budynek ma wysokość 13,37m, a inwestor świadomy naruszenia prawa miejscowego planuje rozpoczęcie prac ziemnych polegających na podniesieniu poziomu gruntu. 3) Ilości kondygnacji. Projektowany budynek posiada 4 pełne kondygnacje, co jest także sprzeczne z obowiązującym planem, który dopuszcza 3,5 kondygnacji. Ponadto skarżący wskazali, iż projektowana inwestycja narusza określoną w Planie nieprzekraczalną linię zabudowy od szpaleru starych dębów, które stanowią wartościową grupę zadrzewień i należy je uznać za niezbędne powiązania przyrodnicze, o których mówi § 8 ust. 4 pkt 8c Planu. Projektowana inwestycja znajduje się w odległości zaledwie 3,5m od linii drzew, gdy tymczasem zgodnie z Planem odległość ta wynosić powinna co najmniej 5 i 10m. Usytuowanie budynku narusza także § 13 i § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projektowany budynek, usytuowany w odległości 3m od granicy działki skarżących, zacieni ich budynek mieszkalny. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, Wojewoda [...] podał, iż wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniu, projektowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Jest także zgodna z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż zachowano wymagane 3m odległości od granicy działki. Odnośnie zarzutu zacienienia organ wyjaśnił, iż z przedstawionej analizy nasłonecznienia wynika zachowanie wymogu nasłonecznienia przez co najmniej 3 godziny w dniach 21 marca i 21 września w godz. 7.00 – 17.00. Wskazał także, iż inwestor uwzględnił zastrzeżenia skarżących i odsunął na planie zagospodarowania terenu projektowany budynek od linii dębów na odległość 5m. Nadto inwestor uzyskał pozytywne uzgodnienie projektu z Wydziału Ochrony Środowiska. Ponieważ przedstawiony projekt budowlany jest kompletny, posiada wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie i inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane brak było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] wnieśli T. K. i R. K., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący podnieśli zarzut naruszenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego [...], rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także przepisów postępowania – art. 77 § 1, art. 7, art. 9, art. 80 i art. 81 kpa. Podtrzymując zarzuty i argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji dodatkowo wskazali, iż nawet odsunięcie projektowanej inwestycji od szpaleru starych dębów na odległość 5m nie oznacza, iż inwestycja nie będzie kolidowała z istniejącym drzewostanem. Z dokumentacji projektowej wynika, iż projektowany budynek w części naziemnej oddalony jest ok. 5m od osi pni drzew, gdy tymczasem balkony oraz fundamenty budynku znajdować się będą znacznie bliżej w odległości ok. 1m. Doprowadzi to do obumarcia drzew. Zdaniem skarżących organ z naruszeniem przepisów postępowania nie przeprowadził rozprawy administracyjnej na miejscu, ani wizji w celu wyjaśnienia wszystkich wątpliwości w sprawie. Wojewoda [...] w swojej decyzji nie odniósł się też do szeregu zarzutów podniesionych w odwołaniu takich, jak kształt dachu, wysokość zabudowy, ilość kondygnacji. Skarżący w toku postępowania złożyli do akt sprawy dowody, które organ całkowicie pominął. Przedstawiona opinia biegłego dendrologa oraz opinia zawierająca tzw. linijkę słońca w pełni potwierdzają stawiane zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga T. K. i R. K. jest zasadna. Zgodnie z ogólną zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 kpa, organ odwoławczy w wyniku wniesionego odwołania zobowiązany jest do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Oznacza to konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a nie ograniczenie się jedynie do weryfikacji decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy jest tak samo jak organ I instancji zgodnie z art. 140 kpa, związany przepisami art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, a dodatkowo jeśli w ocenie organu odwoławczego istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, to może on na podstawie przepisu art. 136 kpa przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające. Należy też zauważyć, iż na podstawie art. 80 kpa organ administracji publicznej zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Powinien więc rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone w aktach sprawy. W prowadzonym zarówno przez organ I instancji, jak i organ II instancji postępowaniu administracyjnym "dokumenty i oświadczenia składane przez stronę (...) korzystają z domniemania prawdziwości, jeżeli nie są oczywiście sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi z urzędu" (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Kr 638/98, Lex 44386). W sytuacji, gdy organ administracyjny dysponuje sprzecznymi ze sobą dowodami nie może uchylić się od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7 i art. 77 kpa) wymaga, aby w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 948/00, Lex 50114). Zgodnie z art. 107 kpa decyzja wydana przez organ administracji publicznej powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ ma zatem obowiązek dokładnie wskazać podstawę faktyczną rozstrzygnięcia oraz zając stanowisko wobec całego materiału dowodowego. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że Wojewoda [...] naruszył omówione wyżej przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując ponownie sprawę w wyniku wniesionego odwołania od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę Wojewoda [...] nie tylko nie odniósł się do stawianych w odwołaniu zarzutów ale nie dokonał analizy i oceny przedstawionych przez skarżących dwóch opinii dotyczących tzw. "linijki słońca" oraz ochrony dębów. Przedstawiona przez skarżących analiza zacienienia, sporządzona przez osobę posiadająca stosowne uprawnienia, wbrew twierdzeniu organu nie dotyczy zacienieni sąsiedniej działki ale znajdującego się na niej budynku mieszkalnego i wnioski jej są sprzeczne z opinią w tym przedmiocie, znajdującą się w zatwierdzonej dokumentacji projektowej, która jest nadto mało czytelna, zawiera szereg nie opisanych symulacji komputerowych i końcowy wniosek, nie oparty na żadnych wyliczeniach, iż projektowana inwestycja nie narusza § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Także argumentacja przedstawiona przez organ w zaskarżonej decyzji, dotycząca zapewnienia sąsiedniemu budynkowi minimalnego czasu nasłonecznienia, który wynosi co najmniej 3 godziny w dniach 21.03 i 21.09 w godz. 7.00-17.00, nie może być uznana za prawidłowe i wystarczające uzasadnienie, gdyż przede wszystkim muszą być spełnione warunki określone w § 13 cytowanego rozporządzenia. Organ odwoławczy pominął także pozostałe zarzuty podniesione w odwołaniu. Są one bardzo istotne, gdyż wskazują na ewentualną niezgodność projektowanej inwestycji z prawem miejscowym, jakim jest Plan Zagospodarowania Przestrzennego [...]. Przepisy Planu mają charakter bezwzględnie obowiązujący i obowiązkiem Wojewody [...] było dokonanie analizy i oceny, czy nie zostały one naruszone. Brak ustosunkowania się do stawianych zarzutów uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny prawidłowości decyzji w tym zakresie. Wskazać nadto należy, iż przedstawionej dokumentacji projektowej brak jest cech oryginalności. W wielu miejscach na tekst pierwotny zostały naklejone poprawki, co do których organ nie przedstawił żadnego stanowiska. Naniesione poprawki nie są autoryzowane przez projektanta, a dotyczą istotnych elementów projektowanej inwestycji. Z przedstawionej dokumentacji nie wynika nadto na jakim etapie postępowania zostały naniesione. Wskazać dodatkowo należy, iż w przedstawionej dokumentacji nie przewidziano niwelacji terenu działki objętej inwestycją. Jest to także jeden z podnoszonych przez skarżących zarzutów, do którego organ odwoławczy się nie ustosunkował. Zważywszy na powyższe uchybienia Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 oraz art. 200 cytowanej ustawy orzeczono, jak w pkt II i III wyroku.