II OSK 1604/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia NSA Zdzisław Kostka Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 44/06 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W. na decyzję Wojewody M. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Wojewody M. na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W. kwotę 470 (czterysta siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 czerwca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 44/06 po rozpoznaniu skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w W. budynku mieszkalnego z garażem oraz nadbudowę budynku mieszkalnego przy ul. [...] wraz z przebudową infrastruktury technicznej na działkach nr ew. [...], [...], [...] z obr. [...] oraz [...] - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że organ pierwszej instancji uznał, iż kwestionowana inwestycja spełnia wszelkie warunki wymagane do uwzględnienia wniosku inwestora, nie uwzględniając zastrzeżeń podnoszonych przez Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" dotyczących w szczególności niezgodności z decyzją o warunkach zabudowy, z przepisami w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" podnosząc zarzuty analogiczne, jak zgłaszane w postępowaniu poprzedzającym wydanie kwestionowanej decyzji. Organ odwoławczy uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Podzielając stanowisko organu pierwszej instancji stwierdził w uzasadnieniu, że zaskarżona decyzja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Prawidłowo też została oceniona w postępowaniu kwestia zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, zarzucanej kolizyjności ciągu pieszego, przesłaniania sąsiedniej zabudowy, zapewnienia dostaw mediów, uwzględnienia drogi pożarowej i drogi dojazdowej. Skargę od powyższej decyzji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" nadal podtrzymując, że ocena co do spełnienia wymogów w kwestii zgodności z decyzją o warunkach zabudowy, bilansu miejsc postojowych, zapewnienia bezkolizyjnego ciągu pieszego wzdłuż ulicy [...], zachowania wymaganych odległości między budynkami, zapewnienia mediów /ciepła/, nie została prawidłowo rozpatrzona. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie została obarczona takimi wadami i uchybieniami, które wskazywałyby na jej uchylenie. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjęto, że kwestionowana decyzja spełnia warunki wynikające z decyzji o warunkach zabudowy. Spełnione także zostały wymogi zawarte w art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego w kwestii treści projektu zagospodarowania terenu inwestycji. Akta sprawy zawierają też dokumentację dotyczącą prawidłowego sporządzenia bilansu miejsc postojowych dla inwestycji. Zaprojektowany jest bezkolizyjny ciąg pieszy wzdłuż ulicy [...], zaopiniowany pozytywnie przez Głównego Inżyniera Ruchu, jak też ciągi komunikacyjne dla terenu objętego inwestycją. Sąd podkreślił, że nadbudowa budynku przy ul. [...] jest przewidziana na następnym etapie i inwestycja ta nie jest przedmiotem zaskarżonej decyzji. Zostały też zachowane wymogi dotyczące odległości między budynkami przesłaniającym i przesłanianym /( 13 rozporządzenia w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie/, a także odległości od granicy działek przyległych. Prawidłowo także sporządzono dokumentację dotyczącą energetyki cieplnej. Linia zabudowy została ustalona zgodnie z przepisami, dotyczy to również zapewnienia drogi dojazdowej dla straży pożarnej /drogi pożarowej/. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]", reprezentowana przez radcę prawnego M. F., zarzucając naruszenie prawa materialnego, to jest: a/ niewłaściwą wykładnię ( 13 ust. 1 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie odległości pomiędzy budynkiem istniejącym strony wnoszącej skargę i inwestycją objętą projektem budowlanym jak też wysokości obiektów oraz kwestii przesłaniania, b/ niezastosowanie ( 6 rozporządzenia, o którym mowa w pkt a, lecz zastosowanie do ustalania wysokości budynku ( 13 ust. 2 tego rozporządzenia, c/ błędną wykładnię art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego w zakresie treści projektu zagospodarowania działki w odniesieniu do zamierzenia budowlanego, poprzez uznanie, że przepis ten nie został naruszony, d/ błędną wykładnię ( 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do ustalania linii zabudowy. Skarga kasacyjna zarzuca także naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a/ art. 141 ( 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", wobec uznania bez odpowiedniego uzasadnienia i wskazania właściwych przepisów prawa, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, jak też dokonano w zaskarżonej decyzji prawidłowej oceny odległości między budynkami w świetle obowiązujących przepisów warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, b/ art. 133 ( 1 ppsa, wobec przyjęcia stanu faktycznego nieodzwierciedlonego w aktach sprawy, c/ art. 145 ( 1 pkt 1 lit. a i c ppsa wobec nie uchylenia wadliwej decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej szczegółowo przedstawiono kwestie, które w ocenie strony wnoszącej tę skargę przemawiają za wadliwościami wskazanymi w podstawach skargi, a to odnoszące się do zbyt bliskiego, niezgodnego ze wskazanymi przepisami, usytuowania projektowanej zabudowy w stosunku do budynku skarżącej, nie ustosunkowania się w odpowiednim zakresie, wymaganym do wydania rozstrzygnięcia, przez Sąd do zarzutów skargi dotyczących wymogów decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w kwestii zapewnienia miejsc parkingowych na terenie inwestora oraz bezkolizyjnej komunikacji a także braku właściwego odniesienia się do nieprawidłowego planu zagospodarowania terenu, nie obejmującego całego zamierzenia budowlanego, którego dotyczy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, również w związku z ustaleniem linii zabudowy. Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" w W. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Obecny na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik wnoszącej skargę kasacyjną podniósł, iż zarzuty wnoszone przez tę stronę dotyczące przesłaniania widoku, obejmują także kwestię zapewnienia dostępu światła do okien pomieszczeń przeznaczonych w budynku mieszkalnym skarżącej na pobyt ludzi. Zarzuty dotyczące nieprawidłowego ustalenia linii zabudowy mają związek z kwestią odległości między budynkami oraz ich wysokości i wymogów odnoszących się do naświetlenia pomieszczeń mieszkalnych. Pełnomocnik Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w W. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej stwierdzając, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo orzekł o oddaleniu skargi, gdyż sprawa została wystarczająco wyjaśniona w postępowaniu administracyjnym, zaś zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Jako podstawy skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wskazano zarówno naruszenie prawa materialnego jak i prawa procesowego obowiązującego przed sądem administracyjnym. Należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w skardze kasacyjnej, iż podnoszone przez wnoszącą tę skargę Wspólnotę Mieszkaniową zarzuty tak w toku postępowania administracyjnego a następnie w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zostały w sposób wystarczający, wymagany prawem w zakresie kompetencji tego Sądu, rozpatrzone i ocenione. Jak to wskazano na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, kwestia odległości pomiędzy budynkami inwestora /nowobudowanym oraz nadbudowywanym/ i budynkiem skarżącego, a także wysokość budynków objętych zaskarżoną decyzją ma podstawowe znaczenie w aspekcie zachowania wymogów normatywnych odnoszących się do zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku strony skarżącej. Wprawdzie podnoszono także kwestię przesłaniania w odniesieniu do niepogorszenia warunków widokowych, to jednak jako podstawową sprawę należy potraktować wyjaśnienie, czy udzielenie kwestionowanego pozwolenia na budowę nie narusza wymogu naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a ten warunek uznaje się za spełniony przy zachowaniu określonych w warunkach technicznych parametrów. Dotyczy to właśnie odległości pomiędzy budynkami i ich wysokości, zaś podstawowe dowody na tę okoliczność, to wymiary podane w dokumentacji budowlanej, a przede wszystkim w projekcie budowlanym. W dokumencie tym wskazuje się wysokość jak też odległości między budynkami, a w tym budynkiem skarżącej Wspólnoty. Każdy projekt budowlany zawiera ponadto tzw. linijkę światła, którą sporządza projektant. Z chwilą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, dokumenty te /stanowiące dowody w postępowaniu administracyjnym/ należą do rozstrzygnięcia jako część składowa decyzji administracyjnej. Sąd pierwszej instancji powinien był zatem odnieść się do tych dokumentów w ramach kontroli legalności zaskarżonej decyzji bez względu na treść podnoszonych przez stronę zarzutów /art. 134 ( 1 ppsa/ i wydać wyrok na podstawie akt sprawy /art. 133 ( 1 ppsa/, a skoro tego nie uczynił w sposób prawidłowy, chociażby z tej przyczyny, iż w ogóle nie odniósł się do kwestii zapewnienia w myśl przepisów /( 13 warunków technicznych/ naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych w budynku skarżącej Wspólnoty, to należało skargę kasacyjną uwzględnić. Kolejną kwestią, którą we właściwy sposób nie zajął się Sąd pierwszej instancji, jest wymóg dokonania oceny, czy organ wydający zaskarżoną decyzję prawidłowo przyjął, że jest ona zgodna z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Do uznania, że przeprowadzono analizę w zakresie zapewnienia miejsc parkingowych /warunek decyzji poprzedzającej pozwolenie na budowę/ nie jest wystarczające stwierdzenie, iż taka analiza znajduje się w aktach sprawy, konieczne jest jeszcze zestawienie jej treści i wniosków z treścią warunku zamieszczonego w tym względzie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Tego jednak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie uczyniono. Dotyczy to także kwestii nieuwzględnienia w planie zagospodarowania działki wszystkich zamierzeń budowlanych inwestora objętych decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wbrew art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, który wymaga w razie realizacji tylko wybranych obiektów, przedstawienia całego zamierzenia budowlanego /które w niniejszej sprawie wskazano w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu/ w projekcie zagospodarowania działki. Zachowanie wymogu określonego w tym przepisie ma w niniejszej sprawie związek ze spełnieniem warunków określonych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a w szczególności zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych na terenie należącym do inwestora, co niewątpliwie wiąże się z interesem prawnym skarżącej, zajmującej teren sąsiadujący z tym, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Wszystko to wskazuje na zasadność skargi kasacyjnej w zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego w kwestii niewłaściwego rozumienia przez sąd pierwszej instancji mających w sprawie zastosowanie tak przepisów ustawy - Prawo budowlane jak i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Należy także podzielić stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej co do naruszenia art. 141 ( 4 ppsa odnoszącego się do wymogów, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji z mocy art. 185 ( 1 ppsa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 ppsa.