VII SA/Wa 559/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi H. Ł. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w (...) z dnia (...) lutego 2006 r. znak: (...) nr (...) w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej skargę oddala Decyzją nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. orzeczono o braku podstaw do stwierdzenia u H.Ł. choroby zawodowej tj. przewlekłej choroby narządu głosu, spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. Podstawą tego orzeczenia była ocena narażenia zawodowego oraz orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu, wystawione przez Instytut Medycyny Pracy w [...]. Orzeczenie to zapadło po odwołaniu się H.Ł. od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. Poradni Chorób Zawodowych [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]. Obie wymienione wyżej placówki, po przeprowadzeniu stosownych badań, nie rozpoznały, aby u badanej występowały guzki głosowe twarde, wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych bądź niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Z tych powodów wydano decyzję odmowną. Odwołanie od tej decyzji złożyła H.Ł. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, gdyż nie dopatrzył się naruszeń prawa w postępowaniu Powiatowego Inspektora Sanitarnego, podzielił też jego pogląd co do braku cech choroby zawodowej. H.Ł. złożyła skargę na tę decyzję, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach. W szczególności organ podał, że do stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest spełnienie następujących przesłanek: - schorzenie jest ujęte w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. i zostało rozpoznane przez uprawnioną jednostkę służby zdrowia, - w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo ze sposobem wykonywania pracy. W przypadku H.Ł. został spełniony wyłącznie jeden warunek, tj. potwierdzono ponad 20-letnią pracę związaną z nadmiernym wysiłkiem głosowym. Nie stwierdzono natomiast występowania objawów chorób ujętych w wykazie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Oceniając zaś zaskarżoną decyzję z tego punktu widzenia, nie sposób zarzucić organom administracji naruszenia prawa. Zważyć bowiem należało, że podstawą tych decyzji były orzeczenia lekarskie o braku podstaw do uznania, że u wnioskodawczyni występuje którakolwiek z chorób ujętych jako choroby zawodowe narządu głosu w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W razie rozpoznania przez właściwe placówki lekarskie, którejkolwiek z tych chorób ujętych pod poz. 15 załącznika (guzki głosowe twarde, wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych bądź niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią) w połączeniu ze stwierdzonym narażeniem narządu głosu, okoliczności te, występując łącznie, mogą stanowić podstawę do wydania decyzji o wystąpieniu choroby zawodowej. W okolicznościach kontrolowanej przez Sąd sprawy wyniki badań lekarskich jednoznacznie wykluczyły występowanie wymienionych chorób. Zdjęcia strun głosowych, którymi dysponuje skarżąca, nie zawierają opisu wskazującego, aby którakolwiek z wymienionych chorób miała miejsce. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń lekarskich i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącej kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich. Z tych względów organy te były zobowiązane do orzeczenia o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. Pomimo zatem, iż stan narażenia na powstanie choroby zawodowej, ze względu na pracę dydaktyczno-wychowawczą skarżącej w istocie występował, to jednak brak objawów chorób uznanych za choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, nie mógł doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.