II OSK 1653/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz Sędzia WSA del.Marzenna Linska – Wawrzon Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia "[...]" od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 442/06 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2006 r. (sygn. akt II SA/Wa 442/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia "[...]" (dalej jako Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] ([...]) w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] SKO w W. uchyliło decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie kolektorów sanitarnych dla przesyłu ścieków z lewobrzeżnej W. do Oczyszczalni Ścieków "[...]" na terenie dzielnicy [...] i dzielnicy [...] w W., w części dotyczącej uzgodnień z "Marszałkiem Województwa M. w zakresie przepisów Prawo wodne – postanowieniem z dnia [...] znak [...]" i w tym zakresie orzekło o dodatkowym zastrzeżeniu dotyczącym warunków stosowania rozwiązań uwzględniających przepisy ustawy - Prawo wodne oraz obowiązku uzyskania pozytywnej opinii Inspektoratu Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w W. dla rozwiązań projektowych, a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której ustalone zostały warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie kolektorów sanitarnych oraz umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w W., wskazując, że odwołująca się jednostka organizacyjna nie posiada przymiotu strony w postępowaniu jako jednostka pomocnicza Marszałka Samorządu Województwa M. – organu administracji uczestniczącego w procedurze wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w przedmiotowej sprawie, poprzez uzgadnianie projektu decyzji organu orzekającego o ustaleniu lokalizacji inwestycji w pierwszej instancji. Decyzja organu I instancji została wydana w wyniku postępowania wszczętego zawiadomieniem Prezydenta [...] W. z dnia [...], na wniosek inwestora – Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w W. SA z dnia [...], złożony na podst. art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W pismach z dnia [...], [...] oraz [...]r. organ pierwszej instancji wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji odpowiednio do: [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. – Wydziału Rozwoju Regionalnego oraz Wydziału Środowiska i Rolnictwa, Zarządu Dróg Miejskich w W., Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w W., Biura Ochrony Środowiska Urzędu [...] W., Urzędu Marszałkowskiego – Departamentu Strategii Rozwoju Regionalnego i Funduszy Regionalnych, Wydziału Infrastruktury dla dzielnicy [...] Urzędu [...] W., Wydziału Infrastruktury dla dzielnicy [...] Urzędu [...] W., Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W.. Natomiast w pismach z dnia [...] wystąpiono do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. oraz do Wojewody M. o uzgodnienie raportu o oddziaływaniu na środowisko projektowanej inwestycji oraz określenie warunków do projektu decyzji dotyczącej lokalizacji projektowanej inwestycji. Wystąpienie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. oraz do Wojewody M. o uzgodnienie przedsięwzięcia wraz z raportem o oddziaływaniu na środowisko ponowiono w piśmie z dnia [...]. Skarżące Stowarzyszenie "[...]", pismem z dnia [...] zgłosiło do Prezydenta [...] W. chęć uczestniczenia na prawach strony w postępowaniu o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego, na podstawie art. 33 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, ze zm.). Zgłoszenie to zostało uwzględnione postanowieniem organu z [...] o dopuszczeniu do udziału w powołanym postępowaniu. Prezydent [...] W. po uzyskaniu stosownych rozstrzygnięć zapadłych w postępowaniach uzgodnieniowych oraz po wydaniu decyzji Wojewody M. z dnia [...] o zezwoleniu na realizację przedsięwzięcia budowy kolektorów sanitarnych do przesyłu ścieków przez Dolinę [...], jako obszar objęty szczególną ochroną przyrodniczą NATURA 2000, wydał dnia [...] decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji do SKO w W. złożyły: Stowarzyszenie "[...]", Stowarzyszenie "[...]" oraz Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w W.. Stowarzyszenie "[...]" wniosło o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania podnosząc, że: nie było informowane o podejmowanych działaniach przez organ pierwszej instancji, w tym o dokonywanych uzgodnieniach, przez co pozbawiono Stowarzyszenie czynnego udziału w postępowaniu; kwestionowana decyzja wydana została przed rozpatrzeniem odwołania Stowarzyszenia od decyzji Wojewody M. do Ministra Środowiska w sprawie zezwolenia na realizację przedsięwzięcia w obszarze szczególnej ochrony przyrodniczej NATURA 2000 oraz zażalenia Stowarzyszenia na postanowienie uzgadniające Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W.. Nadto wskazało, że: niejednolicie stosowano w postępowaniu przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska – w jednych przypadkach stosowano przepisy sprzed nowelizacji tej ustawy, a w innych po jej nowelizacji, skutkiem czego przygotowano wniosek do Funduszu Spójności niezgodnie z wymaganiem prawa unijnego; nie udostępniono Stowarzyszeniu żądanych akt w trakcie prowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; zastosowano procedurę oddziaływania na środowisko obowiązującą przed dniem [...], mimo iż obszar objęty projektowaną inwestycją stanowi obszar szczególnej ochrony NATURA 2000; nie uwzględniono art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust, 2a ustawy Prawo ochrony środowiska; pomiędzy raportem z [...] a jego uzupełnieniem z [...] występują bardzo znaczące różnice, do 900%; nie opracowano raportu o oddziaływaniu na środowisko zgodnie z art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska; kwestionowana decyzja jest sprzeczna z żądaniami społeczeństwa i zaprzecza zasadom społeczeństwa obywatelskiego i zasadom demokracji lokalnej; kwestionowana decyzja jest sprzeczna z uchwałą Rady Dzielnicy [...] zawierającej protest przeciw zwiększaniu maksymalnej przepustowości Oczyszczalni Ścieków "[...]"; budowa kolektorów dosyłowych jest sprzeczna z oczekiwaniami ludności. Stowarzyszenie "[...]" wniosło o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że uniemożliwiono Stowarzyszeniu uczestnictwo w procedurze uzgodnień, pozbawiając przez to prawa do złożenia zażaleń, co stanowi pominięcie strony w ważnych etapach postępowania z naruszeniem art. 10 kpa. Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w W. wniósł o zmianę kwestionowanej decyzji poprzez dodanie treści dotyczących warunków stosowania rozwiązań uwzględniających przepisy ustawy Prawo wodne oraz obowiązku uzyskania pozytywnej opinii Inspektoratu Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w W. dla rozwiązań projektowych. W wyniku rozpatrzenia odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w decyzji z dnia [...], wydanej na podstawie 138 § 1 pkt 3 kpa oraz art. 138 §1 pkt 2 kpa nie stwierdziło uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji. Jak już wyżej wskazano, w odniesieniu do odwołania Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w W., organ drugiej instancji umorzył postępowanie odwoławcze. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Stowarzyszenie "[...]" wniosło o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: art. 31, art. 32 ust. 1 i 2, art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 33 ustawy o ochronie przyrody, art. 7, art. 77, art. 107 i art. 28 kpa, art. 53 ust. 1, 3-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 106 i art. 10 kpa, art. 6 ust. 2, 7-9 Konwencji z Åarhus z dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz. U. z 2003 r. Nr 78, poz. 706), art. 6 ust. 4, art. 5 ust. 3, art. 6 ust. 6, art. 8 i art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięć, zmienionej przez Dyrektywę Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. oraz zmienionej przez Dyrektywę Rady 2003/35/WE z dnia 26 maja 2003 r., oraz art. 6 ust. 4 Dyrektywy 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk naturalnych oraz dzikiej fauny i flory. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wnosząc o jej oddalenie. Odpowiedzi na skargę udzielił także uczestnik postępowania – MPWiK w [...] W. SA, które podniosło okoliczność nie przysługiwania legitymacji skargowej Stowarzyszeniu "[...]" w złożeniu skargi do sądu administracyjnego, ponieważ nie jest ona organizacja ekologiczną w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska. Stowarzyszenie złożyło załącznik do protokołu rozprawy w piśmie z dnia 8 czerwca 2006 r., w którym wskazało na okoliczności mające świadczyć o przysługiwaniu Stowarzyszeniu statutowej legitymacji skargowej, jako organizacji społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę jako nieusprawiedliwioną, stwierdzając, iż ustalenia SKO w W., jako organu drugiej instancji, dotyczące zarówno zachowania warunków materialnoprawnych, jak i warunków procesowych przy ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozpatrywanej sprawie nie naruszają prawa. W uzasadnieniu WSA w Warszawie stwierdził, że zgodnie z art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.), inwestycja celu publicznego w postaci budowy i utrzymania publicznych urządzeń służących do przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków, lokalizowana jest na podstawie planu miejscowego, a w przypadku braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W rozpatrywanej sprawie, tylko część obszaru, na którym projektowana jest inwestycja kolektorów sanitarnych dla przesyłu ścieków, objęta jest planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego H. W., dlatego też w pozostałej części, na obszarze projektowanego przebiegu inwestycji istnieje podstawa w art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji projektowanej inwestycji, jako inwestycji celu publicznego. Sąd podkreślił, że na podst. art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a zatem decyzja taka nie ma charakteru uznaniowego i stanowi prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. WSA ustalił także, że akta administracyjne potwierdzają ustalenie SKO w W. o spełnieniu wymogów publicznego zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego przez organ pierwszej instancji, określonych w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosowne zawiadomienia ukazały się bowiem na tablicy ogłoszeń Urzędu [...] W., Urzędu dzielnicy [...] i Urzędu dzielnicy [...], oraz w internecie, i były tam dostępne przez okres 14 dni, od dnia ich ukazania się. Z akt administracyjnych wynika, iż organ pierwszej instancji, odrębnie podał do publicznej wiadomości, poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu [...] W., Urzędu dzielnicy [...] i Urzędu dzielnicy [...], oraz w [...] dodatku do Gazety [...] i w internecie, zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji projektowanej inwestycji oraz o umieszczeniu danych dotyczących wniosku o wydanie tej decyzji w publicznie dostępnym wykazie, na podstawie przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska. Sąd stwierdził także, że w sposób zgodny z prawem Prezydent [...] W., wystąpił do właściwych organów o uzgodnienie projektu decyzji lokalizacyjnej. O wydaniu decyzji z dnia [...] przez organ pierwszej instancji, obwieszczono na tablicy ogłoszeń Urzędu [...] W., Urzędu dzielnicy [...] i Urzędu dzielnicy [...], oraz w [...] dodatku do Gazety [...] i w Internecie, zachowując tym samym wymogi zawarte w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle powyższego Sąd I instancji stwierdził, że zarówno decyzja organu drugiej instancji, jak i decyzja organu pierwszej instancji, nie naruszają przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odniesieniu do zarzutów podniesionych w skardze przez Stowarzyszenie "[...]" sąd I instancji za nieusprawiedliwione uznał zarzuty Skarżącego dotyczące kwestii oceny przez organy zasadności lub celowości lokalizowania projektowanej inwestycji na danym obszarze. Nie podzielił zarzutu naruszenia art. 11 ustawy - Prawo ochrony środowiska, ponieważ decyzja lokalizacyjna nie ingeruje w środowisko, a zatem nie może naruszyć przepisów o jego ochronie w rozumieniu w/w przepisu ustawy. Sąd nie podzielił zarzutów Stowarzyszenia, iż w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji doszło do istotnego z punktu widzenia wyniku sprawy naruszenia przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska o udziale społeczeństwa. W szczególności organ pierwszej instancji dokonał publicznego zawiadomienia o wszczęciu postępowania na wniosek inwestora oraz o umieszczeniu danych dotyczących wniosku o wydanie tej decyzji w publicznie dostępnym wykazie, zawiadamiał publicznie o prowadzeniu postępowania o wydanie omawianej decyzji, o zebraniu całości materiałów, opinii i uzgodnień oraz o wydaniu decyzji lokalizacyjnej. W ocenie Sądu w postępowaniu administracyjnym doszło co prawda do uchybienia procesowego w postaci zaniechania przez organ główny dokonania obwieszczeń, których obowiązek dokonania wynika z art. 32 ust. l pkt 1 i art. 32 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 19 Prawa Ochrony Środowiska, tj. obwieszczeń w pobliżu miejsca planowanej inwestycji, ale uchybienie to nie miało istnego wpływu na wynik sprawy. Sąd podkreślił przy tym, że w przypadku inwestycji liniowej polegającej na budowie kolektorów sanitarnych przesyłu ścieków, określenie pobliża miejsca planowanego przedsięwzięcia dotyczy znacznego obszaru kilkunastokilometrowego, stąd za prawidłowe należy uznać podanie do publicznej wiadomości zawiadomienia o złożeniu wniosku przez inwestora w siedzibach urzędów dzielnic [...] i [...], na terenie których projektowana jest inwestycja, oraz w prasie lokalnej. Taki sposób publicznego zawiadomienia nie uszczuplił przy tym udziału społeczeństwa w procedurze wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji projektowanej inwestycji. W ocenie Sądu I instancji brakowało również wystarczających podstaw do uznania, iż w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją nie wyjaśniono należycie wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. w szczególności nie wyjaśniono rzeczywistego wpływu planowanej inwestycji na środowisko – kwestie te bowiem zostały zawarte w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko wariantowej koncepcji przesyłu ścieków z [...] W. do Oczyszczalni Ścieków "[...]" opracowanym w [...], którego zawartość treści opisowych i analitycznych zawiera wszystkie elementy określone w art. 52 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska o treści sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 18 maja 2005 r. (która weszła w życie 28 lipca 2005 r.). Ponadto dla projektowanej inwestycji sporządzony został również Raport o oddziaływaniu na środowisko wariantowej koncepcji przesyłu ścieków z [...] W. do Oczyszczalni Ścieków "[...]" Oddziaływanie na obszar Natura 2000, ponieważ część obszaru objęta projektowaną inwestycją należy do ustanowionego obszaru chronionego Natura 2000 – Dolina Środkowej [...] o kodzie [...], w § 2 pkt 24 lit. a rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. Nr 229, poz. 2313). Sąd orzekający w pierwszej instancji również nie podzielił zarzutu o braku jednoznacznego określenia terminów 21 dni na składanie uwag i wniosków, liczonego od dnia upublicznienia zawiadomienia o złożeniu wniosku o wydanie decyzji dotyczącej projektowanej inwestycji celu publicznego. Z akt administracyjnych wynika, iż termin ten, określony w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, był każdorazowo liczony odrębnie od dnia upublicznienia omawianego zawiadomienia, jako termin ustawowo określony dla uwzględnienia przez organ prowadzący postępowanie form udziału społeczeństwa (uwagi, wnioski) w tym postępowaniu. Tak różne formy publicznego zawiadomienia o złożeniu wniosku dot. wydania decyzji, jak ogłoszenie w prasie lokalnej, na tablicach ogłoszeń urzędów i w internecie, w przekonaniu Sądu, nie dają możliwości każdorazowego ustalenia jednego terminu w wymiarze 21 dni. Każdorazowe zaś liczenie terminu 21 dni od dnia upublicznienia zawiadomienia w dany sposób o złożeniu wniosku dotyczącego wydania decyzji, służy z jednej strony zachowaniu wymogu określonego w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, a z drugiej strony zwiększyło ogólny czas na zgłaszanie uwag i wniosków przez społeczeństwo, rozszerzając tym samym horyzont czasowy udziału społeczeństwa w procedurze wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego. Wobec zarzutu o wadach procedury uzgodnieniowej prowadzonej przez organ pierwszej instancji, Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 106 § 2 kpa, mającym zastosowanie do procedury uzgodnień przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. Z akt sprawy wynika, iż przeważająca większość wystąpień organu pierwszej instancji o uzyskanie uzgodnień w trybie 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 106 kpa miała miejsce przed dniem zgłoszenia przez skarżące Stowarzyszenie chęci udziału w postępowaniu na prawach strony. Stosowne zawiadomienia były przy tym wysyłane do wszystkich stron postępowania, jakie zostały ustalone. Pozostałe wystąpienia organu pierwszej instancji o uzgodnienia miały miejsce przed wydaniem postanowienia z dnia [...] o dopuszczeniu Stowarzyszenia "[...]" do postępowania na prawach strony. Nie można zatem podzielić zarzutów skarżącego Stowarzyszenia, o zamierzonym pomijaniu Stowarzyszenia przez organ pierwszej instancji w procedurze uzgodnieniowej. Sąd I instancji nie podzielił także zarzutu Skarżącego, polegającego na przypisaniu organowi drugiej instancji naruszenia prawa w postaci nie odniesienia się do wszystkich zgromadzonych w aktach sprawy zarzutów stron składających odwołanie oraz innych uwag i opinii. SKO, jako organ mający dokonać ponownej analizy zebranego materiału dowodowego i na tej podstawie mający wydać decyzję stosownie do poczynionych ustaleń i ocen, odniósł się do tych wszystkich zarzutów i okoliczności, które dotyczyły prawnej problematyki projektowanej lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nadto w świetle akt sprawy Skarżący w ustawowo określonych terminach nie wnosił uwag, skarg i wniosków. Za nieuzasadnione zdaniem Sądu I instancji należy uznać również zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów ratyfikowanej przez Polskę Konwencji sporządzonej w Åarhus dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz. U. Nr 78, poz. 706 i 707). Wskazane przez skarżące Stowarzyszenie przepisy art. 6 ust. 2, 7-9 powołanej Konwencji dotyczą procedury upubliczniania informacji dla społeczeństwa o wszczęciu postępowania w sprawach dotyczących środowiska, jego prowadzenia i wydania decyzji, zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu poprzez zgłaszanie uwag i wniosków oraz ich rozpatrywanie przez organ prowadzący postępowanie, a także uwzględnienie w decyzji rezultatów uzyskanych w wyniku udziału społeczeństwa. Normy wynikające z powołanych przepisów Konwencji znajdują swoje odzwierciedlenie w przepisach ustawy Prawo ochrony środowiska, i w rozpatrywanej sprawie zostały zastosowane przez organ prowadzący postępowanie w pierwszej instancji o wydanie decyzji dotyczącej ustalenia lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego. Sprostanie przez organ orzekający wymogom prawa krajowego zawartego w ustawie Prawo ochrony środowiska, stanowi zarazem wypełnienie norm postulowanych w Konwencji z Aarhus. Zarzut naruszenia stosownych przepisów Dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięć, zmienionej przez Dyrektywę Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. oraz zmienionej przez Dyrektywę Rady 2003/3 5/WE z dnia 26 maja 2003 r., oraz Dyrektywę 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk naturalnych oraz dzikiej fauny i flory, również nie może być uwzględniony. O ile bowiem w prowadzonym postępowaniu o wydanie zaskarżonej decyzji zarówno organu drugiej instancji, jak i organu pierwszej instancji, spełnione zostały ustawowe wymogi zapewnienia społeczeństwu udziału w postępowaniu, o tyle wdrożenie norm zawartych w powołanych Dyrektywach Rady UE do ustawy Prawo ochrony środowiska nastąpiło dopiero ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954), której, stosownie do art. 19 ust. 1 tej ustawy, ze względu na złożony w tym względzie wniosek inwestora, nie zastosowano w rozpatrywanej sprawie. Aczkolwiek, normy znowelizowanej ustawy Prawo ochrony środowiska powołaną ustawą z dnia 18 maja 2005 r., będą miały zastosowanie przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację projektowanego przedsięwzięcia, z uwzględnieniem przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Mając powyższe na względzie Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniosło Stowarzyszenie "[...]". Wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony srodowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 lipca 2005 r., art. 11 oraz art. 33 ust. 1 ww. ustawy. I tak, zdaniem skarżącego, sąd błędnie przyjął, że uchybienie obowiązkowi ogłoszenia w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia nie może uzasadniać sankcji z art. 11 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Takie założenie WSA w Warszawie spowodowało niezasadne zakwalifikowanie uchybienia jako nieistotnego naruszenia prawa procesowego. Ponadto, jako błędne oceniono stwierdzenie Sądu, że obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia było zbędne, zważywszy na nieistotny wpływ zaniechania tego obowiązku na wynik postępowania oraz fakt, że dokonano zawiadomień przy wykorzystaniu innych środków komunikacji. W opinii zaś skarżącego, art. 32 ust. 1 pkt 1 wymaga obligatoryjnego obwieszczenia w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia, bez względu na równoczesne zastosowanie innych form przekazu oraz bez względu na rodzaj inwestycji. Jak podkreślił skarżący, przepisy ustawy – Prawo ochrony środowiska, nie różnicują inwestycji, jeżeli chodzi o sposób powiadamiania o nich, a wręcz przeciwnie – kładą nacisk na fakt, by obwieszczenia o planowanym przedsięwzięciu były dokonywane w sposób skuteczny. WSA w Warszawie przyjął, że zaniedbanie ogłoszeń w pobliżu miejsca planowanej inwestycji stanowi naruszenie przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska, ale odrzucił zarzut, że takie naruszenie należy zakwalifikować do naruszeń, o których mowa w art. 11 ww. ustawy. Zdaniem skarżącego, wbrew twierdzeniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego brak zamieszczenia ogłoszeń w pobliżu miejsca planowanej inwestycji znacząco uszczuplił możliwości udziału społeczeństwa w procedurze wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego. Wyrokowi zarzucono naruszenie również art. 33 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 lipca 2005 r. oraz art. 31 ust. 2 i ust. 3 KPA poprzez błędne przyjęcie, że fakt włączenia się organizacji społecznej do już toczącego się postępowania administracyjnego pozbawia ją pewnych praw przysługujących stronie, w szczególności prawa zgłaszania uwag i wniosków, otrzymania zapadłych w sprawie orzeczeń (lub informacji o fakcie ich wydania) lub wnoszenia od nich środków zaskarżenia. W ocenie skarżącego, fakt wszczęcia postępowania wpadkowego poprzez wystąpienie organu prowadzącego postępowanie lokalizacyjne do organu uzgadniającego nie stanowi przeszkody do uwzględnienia w takim postępowaniu praw organizacji społecznej jako podmiotu działającego na prawach strony, w tym prawa zapoznania się z treścią rozstrzygnięć i ewentualnego wnoszenia zastrzeżeń co do ich treści. Oprócz wskazanych powyżej naruszeń prawa materialnego, wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej wskazano naruszenie art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ust.1 lit a), b) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 10, art. 7 oraz 77 KPA, art. 53 ust. 1 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 106 §§ 1,2 i 5 oraz art. 49 ustawy KPA oraz art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ust.1 lit a), b) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1, art. 32 ust.2 oraz art. 19 ust. 2 pkt 2 oraz art. 19 ust. 6 i art. 33 ust. 1 ustawy POŚ, jak również art. 7, 10, 77 KPA poprzez błędne ustalenie przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, a co się z tym wiąże niewłaściwą kontrolę orzeczeń organów administracji i niezasadne oddalenie skargi. Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił zarzutu pozbawienia skarżącego czynnego udziału w postępowaniu, braku możliwości korzystania przez nią z praw strony oraz faktu przedwczesnego wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego inwestycji polegającej na budowie kolektorów sanitarnych dla przesyłu ścieków z [...] W. do Oczyszczalni Ścieków "[...]", uznając postanowienia uzgodnieniowe niezasadnie za prawomocne, które to uchybienia spowodowały utrzymanie w obrocie prawnym decyzji administracyjnej, obarczonej wadą powodującą jej nieważność z mocy prawa, bądź co najmniej kwalifikującej się do uchylenia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku o oddalenie skargi kasacyjnej podkreślono, że zaskarżony wyrok został wydany "po dogłębnym rozważeniu przez Sąd wszelkich okoliczności". Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej podkreślono, że obwieszczenia zostały dokonane prawidłowo – ale nawet gdyby uznać, że obwieszczenia nie było, to brak obwieszczenia nie jest uchybieniem skutkującym nieważnością decyzji. Całkowicie chybiony jest również – zdaniem uczestnika postępowania – zarzut odmowy skarżącemu pewnych praw służących stronie, ponieważ z akt sprawy wynika, że większość wystąpień organu pierwszej instancji o uzyskanie uzgodnień miała miejsce przed dniem zgłoszenia się skarżącego do udziału w sprawie. Uczestnik postępowania podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszeń art. 7, 10 i 77 k.p.a. Wskazał również, że zarzuty skarżącego w zakresie naruszenia przepisów postępowania nie mają w istocie charakteru zarzutów przepisów postępowania, ponieważ okoliczności uzasadniające te zarzuty to zdarzenia powoływane przy okazji zarzutów naruszenia prawa materialnego. Zdaniem uczestnika postępowania naruszenie prawa materialnego nie może równocześnie stanowić naruszenia prawa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), co oznacza, że strona, wnosząca skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, jest zobowiązana wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały naruszone (art. 174 i 176 p.p.s.a.). Wskazanie naruszonych przepisów następuje poprzez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Obowiązek wskazania przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia został powiązany z wymogiem sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.) albo przez osoby wymienione w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.. Wskazanie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów wskazanych w przytoczonych podstawach kasacyjnych. W tym znaczeniu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., te zaś w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Sporny w sprawie problem legitymacji skargowej Stowarzyszenia został właściwie wyjaśniony przez Sąd I instancji. W szczególności zasadnie podkreślono, że postanowienie o dopuszczeniu organizacji społecznej do postępowania administracyjnego nie zostało skutecznie zakwestionowane. Co prawda, jak słusznie wskazywał uczestnik postępowania, w statucie Stowarzyszenia "[...]" (na etapie składania wniosku o dopuszczenie do postępowania administracyjnego) wśród celów stowarzyszenia nie wskazano wprost celów ekologicznych jednakże analiza statutu pozwala przyjąć, że jego ogólne sformułowania mogą także być rozumiane jako obejmujące zadania o charakterze ekologicznym. Nie ulega też wątpliwości, że udział organizacji społecznej w postępowaniu w sprawie tak doniosłej, jak rozpatrywana jest zawsze korzystny. Przechodząc do zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że jeżeli w skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. Skarga kasacyjna w tym zakresie jest jedynie polemiką z trafnymi ustaleniami organów orzekających przyjętymi przez Sąd Wojewódzki. Skarżący zarzucił naruszenie art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 151 w związku z art. 145 § 1 ust. 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a. w związku z art. 10, 7, 77 oraz 106 § 1,2 i 5 i art. 49 k.p.a. a także art. 53 ust. 1 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne ustalenie przez WSA stanu faktycznego, a co za tym idzie niewłaściwą kontrolę i niezasadne oddalenie skargi. Skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdził, że WSA błędnie ustalił stan faktyczny sprawy. Należy wyraźnie podkreślić, że odmienna ocena materiału dowodowego nie może być traktowana jako zarzut, bowiem stanowi jedynie polemikę z wyrokiem sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis ten określa zakres działania sądów administracyjnych i z oczywistych względów nie wynika z niego obowiązek uwzględniania skarg na decyzje administracyjne. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że wydając wyrok w rozpatrywanej sprawie WSA naruszył ten przepis. Z kolei stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdaniem składu orzekającego w rozpatrywanej sprawie przeprowadzona przez sąd pierwszej instancji kontrola legalności zaskarżonej decyzji została dokonana w oparciu o całokształt okoliczności faktycznych sprawy, z uwzględnieniem wszystkich przepisów prawnych istotnych w rozpoznawanej sprawie, co znalazło wyraz w wyczerpującym uzasadnieniu Sądu Wojewódzkiego. Nie można się również zgodzić ze skarżącym, że WSA naruszył art. 151 w związku z art. 145 p.p.s.a., bowiem są to przepisy wzajemnie się wykluczające. Sąd Wojewódzki słusznie nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, w związku z czym skargę oddalił – a więc prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a. Co za tym idzie, nie naruszył art. 145 p.p.s.a., gdyż przepis ten w ogóle nie miał zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Nadto należy wskazać, że wskazanie przez Skarżącego naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) nie stanowi precyzyjnie wskazanego elementu podstawy skargi kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a, ponieważ każda z okoliczności określonych odpowiednio w lit. a) , b) oraz c) pkt 1 § 1 art. 145 stanowi osobną podstawę dla sądu administracyjnego do uchylenia całości lub części decyzji lub postanowienia przy uwzględnieniu skargi. Jeśli skarżący zmierzał do wykazania błędu w ustaleniach faktycznych, to powinien był jako naruszony wskazać art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd nie podziela twierdzeń strony, jakoby przepisy postępowania sądowo-administracyjnego i administracyjnego zostały naruszone poprzez uszczuplenie praw Stowarzyszenia jako podmiotu na prawach strony w toczącym się postępowaniu głównym i postępowaniach wpadkowych mających na celu uzgodnienie projektowanej decyzji o wskazaniu lokalizacji celu publicznego. Wprawdzie dopuszczenie do udziału w postępowaniu głównym oznacza co do zasady dopuszczenie do postępowań uzgodnieniowych, jednakże dla ciążącego na organie administracyjnym obowiązku zawiadamiania strony o fakcie wystąpienia przezeń o zajęcie stanowiska przez inny organ (art. 106 § 2 kpa) decydujące znaczenie ma data wstąpienia podmiotu do postępowania (dopuszczenia go do udziału w postępowaniu). Nie można przyjmować, iż obowiązek informowania z urzędu strony przez organ rozciąga się również na okres przed jej dopuszczeniem do toczącego się postępowania – nie jest to przecież możliwe do spełnienia. W pełni zasadnie zatem Sąd I instancji przyjął, że z art. 106 § 1 i 2 kpa nie wynika dla organu obowiązek zawiadamiania uczestnika postępowania o wszczętych przed jego wstąpieniem do postępowania głównego, postępowaniach uzgodnieniowych. Dodatkowo wskazać należy, że o toczących się już postępowaniach wpadkowych (uzgodnieniowych w niniejszej sprawie) Skarżący mógł się jako strona postępowania dowiedzieć poprzez dostęp do akt sprawy. Z akt sprawy wynika, iż wszystkie postępowania wpadkowe mające na celu uzgodnienie decyzji lokalizacyjnej Prezydenta [...] W. z [...] zostały wszczęte przed dniem [...], tj. dniem dopuszczenia Stowarzyszenia "[...]" do udziału w postępowaniu. Podkreślenia jednocześnie wymaga, iż z procesowego punktu widzenia postępowania oparte na art. 106 k.p.a. (postępowania o uzgodnienie) mają odrębny byt prawny od postępowania głównego, na potrzeby którego są przeprowadzane. Postępowania te kończą się odrębnymi orzeczeniami, zaskarżalnymi w trybie zażalenia do organu wyższej instancji, jak i w trybie skargi do sądu administracyjnego (orzeczenie drugoinstancyjne). Nie sposób się zgodzić z twierdzeniem skargi kasacyjnej, iż w chwili wydania decyzji lokalizacji celu publicznego, orzeczenia organów wydane w postępowaniach uzgodnieniowych nie były ostateczne, a co za tym idzie wydanie decyzji lokalizacyjnej w dniu [...] było niedopuszczalne. Powoływanie się przez Skarżącego, w związku ze zbiorczym obwieszczeniem przez organ wyników postępowań uzgodnieniowych, na treść art. 49 kpa i wywodzenie zeń, iż w rozpatrywanej sprawie wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego mogło nastąpić dopiero po opływie 21 dni od zbiorczego obwieszczenia organu z [...], jest bezzasadne i nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawnych odnoszących się do procedury wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego przez sąd I instancji, a zatem podstawy skargi kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przez Skarżącego przepisy zostały naruszone przez ich błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym naruszenie to polegało. W tym miejscu należy wskazać, że powołane przez Skarżącego jako podstawa kasacyjna naruszenia prawa materialnego przepisy art. 32. ust. 1 pkt 1, art. 33 ust. 12 ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz art. 31 §§ 2 i 3 KPA mają charakter przepisów procesowych, mających zastosowanie w postępowaniu przed organem administracyjnym w sprawach dotyczących inwestycji mogących mieć wpływa na środowisko, a przez to wymagających udziału społeczeństwa. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie stwierdza, że możliwe było przyjęcie przez Sąd I instancji, że uchybienie obowiązkowi ogłoszenia w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia miało miejsce, ale nie wywołuje w niniejszej sprawie skutku. Należy ponadto zauważyć, że ze względu na charakter i wielkość przedmiotowej inwestycji, mającej charakter inwestycji liniowej, należy przyjąć, że wykonanie takiej powinności w praktyce było niezmiernie trudne do realizacji. Należy pamiętać, że inwestycja celu publicznego w formie budowy kolektorów ściekowych ma być realizowana na odcinku kilkunastu kilometrów. Idąc tokiem rozumowania Skarżącego, należałoby przyjąć, że umieszczenia takiego obwieszczenia w jednym miejscu planowanej inwestycji nie uchroniłoby organu I instancji przed zgłoszeniem zarzutu braku obwieszczenia w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia w rozumieniu art. 3 pkt 19) ustawy – Prawo ochrony środowiska. Mając na uwadze art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony srodowiska w brzmieniu obowiązującym przed 28 lipca 2005 r. oraz art. 3 pkt 19 ww. ustawy, Sąd zauważa, że obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanej inwestycji jest istotnym elementem w zakresie informowania społeczeństwa o postępowaniu wymagającym jego udziału, jednakże brak jego realizacji nie zawsze musi prowadzić do negatywnych skutków prawnych. Należy też wyraźnie wskazać, że przepis art. 3 pkt 19 ustawy – Prawo ochrony środowiska, definiujący podanie ogłoszenia do publicznej wiadomości może być różnie interpretowany. Sąd I instancji a także skarżąca strona przyjmują, że w przypadku ogłoszenia informacji w siedzibie organu właściwego w sprawie konieczne jest także obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w sprawie wskazany przepis w swej pierwszej części wylicza trzy odrębne sposoby ogłoszenia informacji: -) ogłoszenie w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie, -) ogłoszenie w siedzibie organu właściwego w sprawie, -) ogłoszenie poprzez obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia. Rzeczą organu jest wybranie takiego sposobu ogłoszenia, który zapewni by obwieszczenie o planowanym przedsięwzięciu było dokonane w sposób skuteczny. Nie ma też przeszkód prawnych by wykorzystać wszystkie trzy formy ogłoszenia. W konkretnej sprawie nie może budzić wątpliwości, że obwieszczenie było skuteczne, czego najlepszym dowodem jest udział stowarzyszenia w postępowaniu. Za taką interpretacją wskazanego przepisu przemawiają przede wszystkim względy wykładni gramatycznej i celowościowej. Gdyby iść drogą interpretacji Sądu I instancji i skarżącego to w wielu wypadkach niemożliwe byłoby wypełnienie obowiązku informacyjnego, bowiem jedynie skuteczną drogą wypełnienia obowiązku informacyjnego byłoby obligatoryjne wykorzystanie wszystkich form obwieszczenia a więc ogłoszenia w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego i poprzez obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia. Zważywszy zaś, że w wielu jednostkach podziału terytorialnego nie wykształciły się jeszcze w pełni utrwalone formy ogłaszania informacji w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie, pozwalające na ogłoszenie także w tej formie, wskazany przepis byłby martwy. Nadto trzeba wskazać, że organ administracji publicznej właściwy do wydania decyzji lokalizacyjnej – Prezydent [...] W. dołożył dalej idących starań, aby wypełnić obowiązek informacyjny zapewniający udział społeczeństwa – dokonano bowiem podania do publicznej wiadomości w innych przewidzianych ustawą Prawo ochrony środowiska formach: ogłoszeń w siedzibie właściwego organu oraz w urzędach dzielnic [...] W. [...] i [...], w lokalnej prasie oraz na stronie internetowej. W kwestii naruszenia art. 33 ust. 1 POŚ w brzmieniu obowiązującym do dnia [...] oraz art. 31 ust. 2 i ust. 3 KPA, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że z analizy akt sprawy nie wynika, aby te przepisy zostały w niniejszej sprawie naruszone poprzez celowe uszczuplanie przez organ praw, jakie Skarżącemu przysługiwały w toczącym się postępowaniu w wyniku dopuszczenia go do udziału postanowieniem z [...]. W powyższym zakresie zdaniem Sądu relewantne są jego wyżej wyrażone uwagi dotyczące zarzutów Skarżącego powołanych jako przytoczenie podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Biorąc pod uwagę całość poczynionych wyżej wywodów należy uznać, iż skarga kasacyjna w przedmiotowej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r. , odpowiada prawu a zatem w oparciu o przepis art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.