IV SA/Wa 2112/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska, asesor WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant Dorota Kozub, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; II. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją nr [...] Wójt Gminy C. na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego tj. odcinka napowietrznej linii energetycznej [...] na działkach nr ew [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], wraz z przyłączeniem do budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] położonej w Z. przy ul. [...]. W uzasadnieniu stwierdzono, iż decyzja zawiera załącznik w postaci mapy w skali 1:1000 z lokalizacją projektowanej linii. Wskutek odwołania wniesionego przez A. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, iż zarzut odwołania opierający się na żądaniu zwrotu części kosztów poniesionych przez A. M. na wybudowanie linii energetycznej nie może być rozpoznawany w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Strona zatem nie może ze skutkiem sprzeciwiać się przedmiotowej lokalizacji twierdząc, iż wyraża na nią zgodę pod warunkiem zwrotu części poniesionych przez nią kosztów. Nadto decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie naruszają prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zarzut zatem naruszenia prawa własności odwołującej się jest przedwczesny. Brak również podstaw prawnych do zawieszenia postępowania ze względu na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ma zastosowania do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W skardze do sądu administracyjnego A. M. wniosła o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Rozstrzygnięciu zarzuciła obrazę przepisów art. 3 i art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 17 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 1998 r. w sprawie szczegółowych warunków przyłączenia podmiotów do sieci elektroenergetycznych, pokrywania kosztów przyłączenia, obrotu energią elektryczną, świadczenia usług przesyłowych, ruchu sieciowego i eksploatacji sieci oraz standardów jakościowych obsługi odbiorców. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż skarżąca posiada działki o nr ewid. [...] i [...] i zgodnie z art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Własnym kosztem i staraniem wybudowała napowietrzną linię energetyczną z dwoma słupami energetycznymi, z których jeden usytuowany jest na jej działce. Koszt ten wyniósł [...] zł. Zakład Energetyczny uchyla się od zwrotu tych nakładów twierdząc, iż po wejściu w życie nowego rozporządzenia wykonawczego z dnia 28 października 2000 r. nie ma obowiązku zwracać nadwyżek opłaty przyłączeniowej skarżącej, która została przyłączona do sieci przed tą datą. Skarżąca nie zgadza się z powyższym stanowiskiem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 powołanej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu uzasadniającym zarówno jej uchylenie, jak również z mocy art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) decyzji organu I instancji. Przy czym zarzuty zawarte w skardze nie miały znaczenia przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Sąd administracyjny jednak stosownie do art. 134 § 1 ostatnio powołanej ustawy nie jest związany zarzutami i wnioskami podniesionymi w skardze, jak również powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 54 pkt 3) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa m.in. linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Analogiczny zapis przewidywała poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) odnośnie decyzji wydawanych na gruncie tamtej ustawy tj. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Otóż zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 6) powołanej ostatnio ustawy, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określała linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w stosownej skali. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wypowiedziało się, iż integralną częścią decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest załącznik graficzny w postaci mapy, określający linie rozgraniczające teren inwestycji (vide wyrok NSA z dnia 5 marca 2001 r. sygn. akt IV SA 24/99, 25 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1499/97 i 21 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 1757/98). Powołując się na wykładnię poprzednio obowiązującego aktu normatywnego Sąd uznał, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego winna zawierać załącznik w postaci mapy z wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi. O ile decyzja organ I instancji odwołuje się do takiej mapy, o tyle ani jeden egzemplarz mapy do celów projektowych znajdujący się w aktach administracyjnych nie może być uznany za takowy załącznik. W aktach tych znajduje się mapa sporządzona przez geodetę M. C. z naniesionymi zielonymi liniami opisanymi literami ABCDEFA. Jednakże ani z oznakowań na tej mapie, ani z treści samej decyzji nie wynika w sposób bezsporny, aby mapa ta stanowiła część przedmiotowej decyzji administracyjnej. Nie może być natomiast żadnych wątpliwości co do linii rozgraniczających teren inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Sąd na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2006 r. zobowiązał pełnomocnika organu do złożenia załącznika do decyzji lokalizacyjnej. Załącznik taki nie został jednak przedłożony Sądowi. Z tych względów wobec naruszenia normy art. 54 pkt 3) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu I instancji winny zostać uchylone. Jak już podniesiono na wstępie zarzuty wskazane w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Jak zasadnie podniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postępowaniu o ustalenie inwestycji celu publicznego nie mogą być podnoszone skutecznie zarzuty związane z rozliczeniami kosztów budowy przyłącza energetycznego, poniesionymi przez skarżącą. Otóż spór między skarżącą, a Zakładem Energetycznym o wykładnię przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 października 1998 r. w kontekście wejścia w życie nowego rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2000 r. w sprawie szczegółowych warunków przyłączenia podmiotów do sieci elektroenergetycznych, obrotu energią elektryczną, świadczenia usług przesyłowych, ruchu sieciowego i eksploatacji sieci oraz standardów jakościowych obsługi odbiorców (Dz. U. Nr 85, poz. 957) nie podlega rozstrzygnięciu w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zasadnym także Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, powołując się na piśmiennictwo, iż nie tylko decyzja o warunkach zabudowy, lecz również decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie narusza prawa własności oraz uprawnień osób trzecich. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie. O kosztach nie orzeczono ze względu na brak stosownego wniosku, który winien złożyć pełnomocnik wyznaczony z urzędu.