IV SA/Po 356/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Bożena Popowska Protokolant ref. staż. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi G. W. -M. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty dodatkowej za brak ważnego biletu postanawia o d r z u c i ć s k a r g ę /-/ M.Dybowski /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ B.Popowska Skarga podlega odrzuceniu. Właściwość rzeczowa sadów administracyjnych, zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zmianami, dalej - ppsa), obejmuje sprawy sądowoadministracyjne, tj. sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jej przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (art.1). W art. 3 tej ustawy wskazane jest z kolei, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, zaś kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wskazane w tym przepisie decyzje administracyjne i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, inne niż wyżej wskazane akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; bezczynność organów w przypadkach wyżej określonych. W oparciu o wskazany przepis sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie skarga dotyczy rozpatrzenia reklamacji w związku z nałożonym na stronę skarżącą obowiązkiem uiszczenia opłaty dodatkowej za przejazd środkami komunikacji miejskiej bez ważnego biletu, która ustalana jest w oparciu o przepisy uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] Nr [...] w sprawie opłat, zwolnień i ulg w opłatach za usługi przewozowe lokalnego transportu zbiorowego miasta. Samo postępowanie reklamacyjne wszczęte w związku z nałożeniem na skarżącego tej opłaty prowadzone było na podstawie przepisów uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] Nr [...]. Pierwsza z wskazanych uchwał podjęta została na podstawie delegacji zawartej w art, 18 ust. 3 ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach (t.j. Dz.U. z 1988 r. Nr 27 poz. 195 z późn. zm.) oraz przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (t.j Dz.U z 2000 r. Nr 50 poz. 601) oraz wydanego na jej postawie rozporządzenia wykonawczego natomiast druga uchwała podjęta została na podstawie art. 15 ust. 5 ww. ustawy Prawo przewozowe. Analiza wskazanych regulacji prawnych nakazuje uznać, iż przedmiotowa sprawa ma charakter cywilnoprawny. Należności gmin i opłaty dodatkowe za jazdę bez biletu nie są nakładane jako sankcje lub kary w związku z naruszeniem określonych norm publicznoprawnych, lecz na skutek niewykonania umowy przewozu przez pasażera (por. postanowienie SN z dnia 26 marca 1997 r. sygn. III KKO 2/97 publ. OSNP 1997/22/452). Tym samym również akt podjęty w rozpatrzeniu reklamacji strony skarżącej związku z nałożeniem na nią opłaty dodatkowej nie należy do aktów poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 §2 ppsa. W sprawie nie ma również zastosowania przepis art. 3 §3 ppsa, zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, gdyż żaden przepis ustawy Prawo przewozowe oraz ustawy o cenach nie przewidują w przedmiotowym zakresie sprawowania kontroli przez sądy administracyjne. Z art. 177 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej ( Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ) wynika, że sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Jak wskazano w cytowanym postanowieniu zakłady budżetowe gmin prowadzące działalność gospodarczą w zakresie komunikacji miejskiej mogą dochodzić należności za przewóz osób i opłatę dodatkową za jadę bez biletu w drodze sądowej i realizować tytuły wykonawcze wydane na podstawie orzeczeń sądowych w drodze egzekucji sądowej. Nie ma tu mowy o drodze sądowej przed szczególnym sądem, jakim jest sąd administracyjny i w konsekwencji zwalczanie nałożenia opłaty dodatkowej jest możliwe wyłącznie przed sądem powszechnym, co wyklucza właściwość sądu administracyjnego. Stąd skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 i §3 ppsa w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z późniejszymi zm.) jako nie podlegająca kognicji sądu administracyjnego. Z wyżej przytoczonych powodów orzeczono jak w sentencji. /-/ M. Dybowski /-/ Danuta Rzyminiak-Owczarczak /-/ B. Popowska jf