I GZ 236/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Zielińska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 18 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Kr 2019/03 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 18 lipca 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 2019/03 odrzucił skargę kasacyjną S. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt III SA/Kr 2019. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w związku ze złożeniem skargi kasacyjnej od wyżej oznaczonego wyroku, skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych złożonej skargi kasacyjnej poprzez przedłożenie pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego skarżącej – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej przesłał żądany dokument przy piśmie z dnia 21 lutego 2007 r., w którym poinformował Sąd, iż przedmiotowe zarządzenie otrzymał w dniu w dniu 16 lutego 2007 r. W wyniku postępowania reklamacyjnego rejestrowanej przesyłki listowej dokonanej w związku z zagubieniem potwierdzenia odbioru wezwania, Sąd ustalił, iż skarżąca otrzymała powyższe wezwanie w dniu 12 lutego 2007 r., a nie jak twierdzi pełnomocnik skarżącej – w dniu 16 lutego 2007 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej wniósł o jego uchylenie. Zaznaczył, że strona skarżąca nie była informowana o prowadzonym postępowaniu reklamacyjnym, ani też nie zna jego wyniku i nie miała możliwości ustosunkowania się do stanowiska poczty. Stanowczo jednak stwierdza, że doręczenie wezwania Sądu przez pocztę miało miejsce w dniu 16 lutego 2007 r. i taka data widnieje na tzw. zwrotce. To, że z nieznanych przyczyn miało dojść do zagubienia zwrotki, nie może podważać wiarygodności oświadczenia pełnomocnika o dacie odbioru przesyłki pocztowej i powodować ujemne skutki procesowe dla strony skarżącej. Ponadto zaznaczył, że skarga kasacyjna złożona została we wrześniu 2006 r., a wpis został uiszczony na wezwanie Sądu z dnia 12 września 2006 r., tak że skarga nie zawierała braków formalnych w rozumieniu art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. Już wówczas powinien był jej być nadany normalny bieg (zgodnie z art. 179 p.p.s.a.). Podniósł też, że brak formalny skargi kasacyjnej, w postaci pełnego wypisu z KRS dla skarżącej, nie mógł zachodzić, skoro status skarżącej spółki i ważność pełnomocnictwa podlegały już sprawdzeniu w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zakończonym zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 czerwca 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że zarówno z treści zaskarżonego postanowienia, jak i z akt sprawy wynika, iż Sąd pierwszej instancji nie dokonał właściwych ustaleń faktycznych co do zasadniczej okoliczności, która stała się przyczyną odrzucenia skargi kasacyjnej. Przyjmując, że "skarżąca otrzymała powyższe wezwanie" w dniu 12 lutego 2007 r., Sąd oparł się wyłącznie na "wyniku postępowania reklamacyjnego rejestrowanej przesyłki listowej", nie wyjaśniając chociażby tego, czy osoba, która miała się podpisać jako odbiorca przesyłki, była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej do Kancelarii Radcy Prawnego W. B. – pełnomocnika skarżącej spółki. W związku z tym należy zauważyć, że z "Duplikatu" potwierdzenia odbioru (k. 84 akt sądowych) przesłanego przez pocztę w wyniku postępowania reklamacyjnego wynika, że pełnomocnik (adresat) nie pokwitował odbioru przesyłki osobiście. Na nadesłanym blankiecie "Duplikatu", w miejscu podpisu odbiorcy, widnieje adnotacja: "w podpisie M. C. M.". Nie wiadomo jednak, czy w rzeczywistości odbiór przesyłki pokwitowała osoba o nazwisku M. C., zaś adnotację (ze strony poczty?) sporządził p. Malicki, a przede wszystkim, czy osoba ta była upoważniona do odbioru tej – adresowanej do r. pr. W. B. - przesyłki. Na ww. blankiecie "Duplikatu" widnieje również adnotacja: "Stwierdzono z Urzędu", opatrzona nieczytelnym podpisem. Jednakże ani z treści blankietu "Duplikatu" potwierdzenia odbioru i wszelkich naniesionych nań adnotacji, ani z żadnych innych znajdujących się w aktach sprawy dokumentów związanych z postępowaniem reklamacyjnym, nie wynika, na jakiej podstawie (w oparciu o jakie dowody) poczta "stwierdziła", a Sąd to przyjął jako faktyczną podstawę odrzucenia skargi kasacyjnej z uwagi na niedochowanie terminu uzupełnienia braków formalnych, że doręczenie przesyłki z wezwaniem Sądu nastąpiło w dniu 12 lutego 2007 r. Należy przy tym nadmienić, że właściwym dowodem, z którym wiąże się domniemanie doręczenia przesyłki przez pocztę jest zwrotne potwierdzenie odbioru (tzw. zwrotka), czyli ten dokument, który zaginął w Sądzie, a który, według twierdzeń pełnomocnika skarżącej, miał potwierdzać, że przesyłka z wezwaniem Sądu została doręczona w dniu 16 lutego 2007 r. Poza tym o prawnej skuteczności doręczenia decyduje nie tylko to, że adresat faktycznie zapoznał się z treścią pisma, ale także to, czy dochowane zostały przewidziane prawem wymogi wynikające z przepisów regulujących kwestie doręczania pism w postępowaniu sądowym przez pocztę, tj. w szczególności z art. 65 i n. p.p.s.a. oraz, z mocy art. 65 § 2 p.p.s.a., z przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62, poz. 697 ze zm.). Rozpoznając sprawę ponownie Sąd powinien wyjaśnić przedstawione wyżej wątpliwości oraz w sposób jednoznaczny wskazać, w jakim trybie, zdaniem Sądu, doręczenie miało być dokonane. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie.