IV SA/Po 321/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie: sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus (spr.) sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant: sekretarz sądowy Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazów z zakresu nadzoru sanitarnego o d d a l a s k a r g ę /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/E.Makosz-Frymus MB W dniach [...] i [...] marca 2005 r. przeprowadzona została przez upoważnionych pracowników Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej kontrola sanitarna w Cukierni "[...]". W jej trakcie ujawniono szereg uchybień sanitarno-epidemiologicznych, szczegółowo opisanych w Protokole kontroli sanitarnej. W wyniku kontroli wydana została decyzja z dnia [...].,[...], na mocy której zarządzono: 1. usunięcie z pomieszczeń zakładu zużytego, nieużywanego sprzętu produkcyjnego; 2. doprowadzenie do właściwego stanu sanitarnego regałów do przechowywania sprzętu produkcyjnego, blach; 3. zapewnienie prawidłowych warunków do mycia sprzętu produkcyjnego i opakowań transportowych; 4. doprowadzenie do właściwego stanu sanitarnego ścian przedsionka pomieszczenia produkcyjnego oraz szatni; 5. doprowadzenie do właściwego stanu sanitarnego posadzki w przedsionku pomieszczenia produkcyjnego; 6. wycofanie z produkcji świeżych owoców lub zapewnienie prawidłowych warunków ich mycia; 7. zapewnienie prawidłowych warunków do przechowywania surowca łatwo psującego się; 8. uzyskanie decyzji PPIS na środek transportu do przewozu wyrobów cukierniczych; 9. zapewnienie prawidłowych warunków do przechowywania odzieży roboczej i osobistej; 10. naprawienie względnie wymianę szafki do przechowywania środków czystości; 11. wdrożenie w pełnym zakresie instrukcji dobrej praktyki higienicznej; 12. zapewnienie prawidłowych procesów technologicznych związanych z używaniem taboretów grzewczych oraz wychładzaniem półproduktu po obróbce technicznej; a także określono termin wykonania poszczególnych nakazów. W uzasadnieniu decyzji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wskazał, że stwierdzony stan w zakładzie produkcyjnym nie zapewnia prawidłowych warunków sanitarno-epidemiologicznych wymaganych do prowadzenia tego typu działalności. Stwierdzony stan faktyczny stanowi naruszenie § 9, § 11, § 12, § 16, § 17, § 18, § 22, § 27 ust. 2, § 28 ust. 3 i 4, § 29, § 37, § 39 ust. 2, 5, 3 i 4, § 43 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie wymagań higieniczno-sanitarnych w zakładach produkujących lub wprowadzających do obrotu środki spożywcze (Dz. U. Nr 104, poz. 1096, dalej: Rozporządzenie Ministra Zdrowia). Pismem z dnia [...] marca 2005 r. J. C. złożył Informację do protokołu kontroli sanitarnej przeprowadzonej w dniach [...] i [...] marca 2005 r., wskazując na usunięcie części uchybień oraz składając wyjaśnienia odnośnie zasadności pozostałych zarzutów. Pismem z dnia [...] kwietnia 2005 r. J. C. , właściciel kontrolowanej cukierni, złożył odwołanie od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Zarzucił jej nadinterpretację lub dowolną i zarazem szkodliwą interpretację Rozporządzenia Ministra Zdrowia. Wskazał, że Cukiernia "[...]" nie jest fabryką tylko warsztatem rzemieślniczym, i nie może być to bez znaczenia przy ocenie warunków technicznych, socjalnych, a nawet higienicznych. Warsztaty pracujące w starych budynkach mają bardzo ograniczone możliwości i nigdy w 100 % nie spełnią warunków określonych w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia. Wskazał, że sukcesywnie poprawiane są higieniczne warunki pracy i bezpieczeństwo żywności. W dalszej części odwołania polemizował z poszczególnymi zarzutami wskazanymi w zaskarżonej decyzji, kwestionując zawartą w niej ocenę stwierdzonego stanu faktycznego i sposób interpretacji wymagań prawnych. W związku ze złożonym odwołaniem dnia [...] maja 2005 r. przeprowadzona została ponowna kontrola sanitarna. W jej toku stwierdzono, że dokonane zostały określone czynności celem usunięcia uchybień sanitarno-higienicznych. Decyzją z dnia [...],[...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Pismem z dnia [...] lipca 2005 r. J. C. wniósł skargę do sądu administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że została wydana na podstawie protokołu kontroli, który zawiera subiektywne, tendencyjne a zarazem szkodliwe stwierdzenia. Zarzucił nadto nadinterpretację lub dowolną i szkodliwą interpretację Rozporządzenia Ministra Zdrowia. Wskazał na sposób i częstotliwość prac remontowych i konserwujących dokonywanych w Zakładzie. Podniósł, że w decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nie wykazano żadnych uchybień, niezrozumiałe jest stwierdzenie zasadności i konieczności wydania decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., nr 31, poz. 265) według stanu na dzień wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że produkcję żywności, dozwolonych substancji dodatkowych lub innych składników żywności oraz materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością lub obrót nimi wolno prowadzić, jeżeli zostaną spełnione wymagania w zakresie właściwej jakości zdrowotnej żywności, w tym wymagania dotyczące pomieszczeń, urządzeń oraz ich lokalizacji, a stan zdrowia osób biorących udział w produkcji lub obrocie żywnością będzie odpowiadał wymaganiom określonym w przepisach o chorobach zakaźnych i zakażeniach. Art. 40 ust. 3 wskazanej ustawy powierza organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej nadzór nad jakością zdrowotną żywności, dozwolonych substancji dodatkowych i innych składników żywności, przestrzeganiem warunków sanitarnych w procesie produkcji i w obrocie tymi artykułami, z uwzględnieniem zasad systemu HACCP, oraz materiałami i wyrobami przeznaczonymi do kontaktu z żywnością. Art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 1998 r., nr 90, poz. 575 ze zm.) wskazuje zaś, że razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Kontrola przeprowadzona w dniach [...] i [...] marca 2005 r. Cukierni "[...]" wskazała na zaistnienie szeregu uchybień. Uwidocznione zostały one w szczegółowym protokole kontroli, który został przez Skarżącego podpisany bez wniesienia uwag. Po złożeniu odwołania, przeprowadzona została ponowna kontrola w Zakładzie, która wykazała, iż większość uchybień zostało usuniętych. Przepisy odnoszące się do zachowywania właściwych warunków sanitarnych przy produkcji żywności mają szczególne znaczenie, mają bowiem one na celu ochronę zdrowia obywateli. Podejmowanie działalności związanej z produkcją i przetwarzaniem żywności musi łączyć się ze świadomością, że wszelkie wymogi określone właściwymi przepisami muszą być przestrzegane. Państwo po to powołuje organy kontroli sanitarnej, by zapewniły bezpieczeństwo obywateli. W tym kontekście podkreślenia nadto wymaga, że warunki sanitarne żywności, ze względu na charakter ewentualnego zagrożenia, przestrzegane muszą być rygorystycznie. Konsumenci nabywając określony produkt działają w zaufaniu, iż został on wytworzony we właściwych warunkach. Organy inspekcji sanitarnej zobowiązane są zaś do pieczy nad tym, by zaufanie to nie było nadużywane przez producentów. Charakter i skala uchybień stwierdzonych w trakcie kontroli w Cukierni "[...]" obligowała organ do wydania decyzji nakazującej ich usunięcie w oznaczonym terminie. Wskazana przez Skarżącego okoliczność, że w decyzji organu wyższego stopnia określono, że uchybienia zostały usunięte, w niczym nie podważa zasadności wydania decyzji przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Sąd nie dopatrzył się wskazanej przez Skarżącego nadinterpretacji przepisów prawa. Podnoszone przez Skarżącego argumenty związane z zakresem różnorakich obowiązków nakładanych przez Państwo na zakłady rzemieślnicze nie mają znaczenia dla oceny legalności wydanych w postępowaniu decyzji. Podkreślić nadto należy, że choć Państwo ma obowiązek wspierać rozwój przedsiębiorczości, tworząc korzystne warunki do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej, o czym stanowi art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. nr 173, poz. 1807 ze zm.), a także - w myśl art. 9 wskazanej ustawy - wykonując swoje zadania, w szczególności w zakresie nadzoru i kontroli, organy administracji publicznej winny działać z poszanowaniem uzasadnionych interesów przedsiębiorcy, to jednak ochrona działalności gospodarczej nie może prowadzić do akceptacji stanu ewentualnego zagrożenia zdrowia ludności. W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. /-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/E.Makosz- Frymus MB