III SA/Gd 289/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 09 lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) określa, że zaskarżona decyzja może być wykonana; 3) oddala wniosek skarżącej o zwrot kosztów postępowania. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 31 grudnia 2004 r. nr [...], powołując się na treść art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 5 ust 1 pkt 1 i ust 4, art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 10 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71 poz. 734 ze zm.) oraz § 2 ust 1 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156 poz. 1817) i Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 grudnia 2001 r. (Dz. U. Nr 156 poz. 1828) przyznał A. G. dodatek mieszkaniowy w wysokości 110,67 zł miesięcznie na okres od 1 kwietnia 2004 r. do 30 września 2004 r. oraz umorzył postępowanie w zakresie wypłaty dodatku za okres od 1.04.2004 r. do 31.08.2004 r., gdyż dodatek za ten okres został stronie wypłacony. W odwołaniu od powyższej decyzji A. G. wskazała, iż jej tytuł prawny do zajmowanego lokalu wynika z art. 30 ustawy o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy. Czynsz najmu naliczany jest z mocy prawa w wysokości 3% wartości odtworzeniowej, zaś zgodnie z obwieszczeniem Wojewody z dnia 10 grudnia 2003 r. w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r. przez okres 6 miesięcy wysokość wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtworzenia 1 m² powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych dla miasta [...] wynosi 1.909,20 zł, a zatem czynsz za powierzchnię normatywną 35 m² wynosi miesięcznie 166,95 zł. Wskazała, że na podstawie art. 9 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych niedopuszczalne jest rozliczanie na całe mieszkanie opłat za ogrzewanie i inne usługi, gdy korzystający z lokalu ma zawarte umowy bezpośrednio z dostawcami. Podniosła, że w okresie 3 miesięcy – od grudnia 2003 do lutego 2004 poniosła na ogrzanie zajmowanej przez nią części mieszkania wydatki w łącznej kwocie 1.042,39 zł, co daje kwotę 345,38 zł miesięcznie. W konkluzji strona wniosła o przyznanie dodatku mieszkaniowego w kwocie 328,35 zł oraz wypłatę wyrównania dodatku mieszkaniowego za okres od 1.04.2004 r. do 30.09.2004 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia 9 lutego 2005 r. nr [...], powołując się na treść art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 6 ust. 1 pkt 1, ust. 3, 4 i 11 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oraz § 2 ust. 1 pkt 3, § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych uchyliło zaskarżoną decyzję i przyznało A. G. dodatek mieszkaniowy w wysokości 117,16 zł na okres od 1 kwietnia 2004 r. do 30 września 2004 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem o charakterze obligatoryjnym, o ściśle określonym w ustawie o dodatkach mieszkaniowych i rozporządzeniu Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, sposobie jego obliczania. Wysokość dodatku zależy bowiem od ponoszonych wydatków mieszkaniowych oraz od wysokości dochodów gospodarstwa domowego. Wysokość wydatków przyjmuje się zgodnie z powyższym rozporządzeniem jako 90% łącznej kwoty wydatków poniesionych na mieszkanie za ostatni miesiąc, zaś wysokość dochodu określona zostaje jako suma dochodów członków gospodarstwa domowego osiągniętych w okresie ostatnich trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego w przeliczeniu na jeden miesiąc. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt l ustawy o dodatkach mieszkaniowych wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów w jednoosobowym gospodarstwie domowym. Organ wskazał, że wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jej miesięczny dochód wynosi 346,84 zł. Powierzchnia lokalu przez nią zajmowanego wynosi 76,20 m², ma ona dostęp do wszystkich pokoi, ale zgodnie z oświadczeniem zajmuje 35,21 m² powierzchni użytkowej tegoż lokalu. W myśl § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie dodatków mieszkaniowych podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego dla właścicieli lokali mieszkalnych stanowią opłaty za energię cieplną i wodę dostarczaną do lokalu, opłaty za odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną z wyłączeniem ubezpieczenia, podatku od nieruchomości i opłaty za wieczyste użytkowanie gruntów. Jako że z akt sprawy nie wynika by strona ponosiła koszty z tytułu zarządu nieruchomością wspólną, jej wydatki na przedmiotowy lokal mieszkalny stanowią wyłącznie opłaty za media tj. energię cieplną i wodę dostarczaną do tego lokalu oraz za odbiór nieczystości i wynoszą odpowiednio: za energię cieplną 165,47 zł (w przeliczeniu na 35,21 m² pow. mieszkania) za wodę 61,41 zł: 4 osoby = 15,35 zł, wywóz nieczystości 46,87 zł: 3 miesiące = 15,62 zł. Razem wydatki na lokal mieszkalny wynoszą 196,44 zł. Organ podał, że wydatki na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego oblicza się dzieląc wydatki za ten lokal przez jego powierzchnię użytkową i mnożąc uzyskany w ten sposób wskaźnik przez normatywną powierzchnię, która w tym przypadku wynosi 35 m², tzn. 196,44 zł : 35,21 m² x 35 m² = 195,27 zł. Do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki w wysokości 90% ponoszonych wydatków tj. 90% x 195,27 zł = 175,74 zł. Do kwoty tej należy dodać ryczałt za brak centralnej ciepłej wody w wysokości 6,28 zł (1 osoba x 20 kWh x 0,314 zł/kWh) tj. 175,74 zł + 6,28 zł = 182,02 zł. Miesięczny dochód wnioskodawczyni wynosi 346,84 zł. Wydatki poniesione przez stronę w wysokości 15% dochodów stanowią kwotę 15% x 346,84 zł = 52,03 zł. Dodatek mieszkaniowy stanowi różnicę pomiędzy udziałem własnym w tych wydatkach, a wysokością wydatków ponoszonych za mieszkanie tj. 182,02 zł - 52,03 zł = 129,99 zł. Organ wskazał, że zgodnie z przepisami art. 6 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz uchwały nr XX/193/04 Rady Miejskiej [...] z dnia 28 stycznia 2004 r., w tym przypadku wysokość dodatku mieszkaniowego łącznie z ryczałtami nie może być wyższa niż 60% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego. W związku z powyższym wysokość dodatku mieszkaniowego wynosi: 195,27 zł x 60% = 117,16 zł. Odnosząc się do kwestii opłat czynszowych ponoszonych na przedmiotowy lokal mieszkalny przez wnioskodawczynię organ podniósł, że zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733), na który powołuje się wnioskodawczyni, w dniu nawiązania umowy najmu naliczany jest w wysokości 3% wartości odtworzeniowej czynsz najmu lokalu. W niniejszym przypadku wnioskodawczyni nie wynajmuje części przedmiotowego lokalu, a jest jego spadkobierczynią (właścicielką), wobec czego nie jest zobowiązana do opłacania czynszu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. G. zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie przepisu art. 30 ustawy z dnia 21.06.2001 r. o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i świadome przerzucanie na spadkobierców zadań gminy w zakresie zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej, w związku z art. 1029 § 2 oraz art.1021 ustawy Kodeks cywilny. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] przy ustalaniu wysokości dodatku mieszkaniowego przyjęło powierzchnię lokalu ustaloną przez rzeczoznawcę majątkowego do celów spadkowo-podatkowych zamiast powierzchni ustalonej wcześniej przez urząd zgodnie z przepisami o dodatkach mieszkaniowych, zaś w ocenie skarżącej przyjmując powierzchnię lokalu 76,20 m² na podstawie inwentaryzacji architektoniczno - budowlanej sporządzonej w 1989 r. przy sprzedaży budynku i lokali mieszkalnych, należałoby również ustalić odpowiadającą jej powierzchnię zajmowanej przez nią części tego lokalu zgodnie z tymi samymi przepisami. Skarżąca podniosła, że organ odwoławczy podtrzymuje błędne stanowisko Urzędu w sprawie tytułu prawnego do zajmowania przez nią lokalu mieszkalnego jako spadkobierca oraz rozliczania ponoszonych wydatków na zajmowany lokal. Podała, iż w związku z brzmieniem art. 1029 § 2 i art. 1021 ustawy Kodeks cywilny bezpodstawne jest twierdzenie, że po śmierci właściciela spadkobierca staje się współwłaścicielem lokalu mieszkalnego, nawet gdy zajmuje ten lokal ponad 10 lat. Również bezpodstawny jest wniosek, że dla takiego lokalu nie nalicza się czynszu od wartości odtworzeniowej, skoro do roszczeń z tytułu korzystania i zużycia lokalu mieszalnego stosuje się odpowiednio przepisy o roszczeniach między właścicielem (wszyscy spadkobiercy) a samoistnym posiadaczem rzeczy (lokator, także spadkobierca zajmujący lokal), co wynika wprost z przepisów prawa - art. 30 ustawy o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy. Nadto skarżąca wskazała, że budynek oraz lokal, który zajmuje nie wchodzą w skład mieszkaniowego zasobu gminy, więc narzucanie właścicielom przez Urząd sposobu zarządzania nieruchomością jest bezpodstawne, a przerzucanie na właścicieli i ich spadkobierców zadań gminy w zakresie zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej nie spotkało się dotychczas z aprobatą Trybunału Konstytucyjnego. Podała, że zgodnie z § 2 ust.1 pkt 1 i pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.12.2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych oraz art. 6 ustawy z dnia 21.06.2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się wydatki, które byłyby pokrywane w ramach czynszu lub zaliczek na koszty związane z nieruchomością wspólną wraz z funduszem remontowym r., zaś na podstawie przepisu art. 9 ust.6 ustawy o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy niedopuszczalne jest rozliczanie na całe mieszkanie opłat za ogrzewanie i inne usługi, gdy korzystający z lokalu ma zawarte umowy bezpośrednio z dostawcami. Nadto skarżąca podała, że od 1999 roku "A" Spółka z o.o., a obecnie "B" prowadzi rozliczenia w systemie opomiarowanym, więc powierzchnia ogrzewanego mieszkania nie ma obecnie żadnego znaczenia, zaś jak wynika z wystawionych faktur poniosła w okresie 3 miesięcy (od grudnia 2003 r. do lutego 2004 r.) wydatki w kwocie 1042,39 zł. na ogrzanie zajmowanej przez nią części mieszkania i w przeliczeniu na powierzchnię normatywną 35 m² miesięczne opłaty za ciepło wynoszą 345,38 zł. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 154, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734 ze zm.) weszła w życie w dniu 1 stycznia 2002 r. Art. 9 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowił w dacie wydania zaskarżonej decyzji, że Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia określi szczegółowy wykaz i wysokość wydatków za zajmowany lokal mieszkalny, stanowiących podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego. Na podstawie tej delegacji ustawowej Rada Ministrów wydała w dniu 28 grudnia 2001 r. rozporządzenie w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr 156, poz. 1817), którego § 2 ust. 2 stanowił, że do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki wymienione w ust. 1, w wysokości 90% naliczonych i ponoszonych wydatków. Organ administracji publicznej rozpatrując odwołanie w sprawie niniejszej powołał się na przepisy tegoż rozporządzenia i wskazał, że do wydatków będących podstawą obliczenia dodatku mieszkaniowego można zaliczyć jedynie 90% wydatków faktycznie poniesionych. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 9 maja 2006 r. w sprawie P 4/05, ogłoszonym w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 maja 2006 r. Nr 84, poz. 587, po rozpatrzeniu pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku orzekł, że art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest niezgodny z art.92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zaś § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie dodatków mieszkaniowych jest niezgodny z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przez to, że narusza zakres ustawowego upoważnienia. Trybunał uznał zatem, że ograniczenie wydatków będących podstawą obliczenia dodatku mieszkaniowego o 10% nie ma podstaw w przepisach ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wobec powyższego należało uwzględnić fakt niekonstytucyjności art. 9 ust. 1 pkt 1 przywołanej wyżej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 145 a § 1 k.p.a. orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją stanowi podstawę do żądania wznowienia postępowania, zaś w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Przyjmuje się przy tym, że podstawa wznowienia określona w art. 145 a k.p.a. jest podstawą uchylenia decyzji administracyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny także wtedy, gdy wyrok Trybunału zapadł po podjęciu zaskarżonej decyzji (tak J. Zimmermann w glosie do wyroku NSA z dnia 6 stycznia 1999 r. III SA 4728/97, opublikowanej w OSP zeszyt nr 1 z 2000, poz. 16). Teza powyższa zachowuje aktualność w obowiązującym stanie prawnym. Podnieść nadto trzeba, że wydanie aktu administracyjnego z powołaniem się na przepis ustawy, który jest niezgodny z Konstytucją oraz na przepisy rozporządzenia, które są niezgodne z ustawą oznacza wydanie aktu z naruszeniem przepisów wyższej rangi. W takim przypadku w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia do sądu jest decyzja zachodzą podstawy do stwierdzenia naruszenia prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podkreślić należy, że nie można naruszenia prawa ograniczać do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w toku wydawania decyzji. Dotyczy to na przykład niektórych podstaw wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a.), jak również sytuacji jaka ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zatem stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych z art. 92 ust. 1 Konstytucji oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie dodatków mieszkaniowych z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oznacza dla niniejszej sprawy, iż przepisy te nie mogą być uznane za prawidłową podstawę prawną wydanych decyzji administracyjnych. Zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. W świetle powołanej normy konstytucyjnej nasuwa się jednoznaczny wniosek, że skutkiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności przepisu stanowiącego podstawę prawną decyzji jest powinność uchylenia takiej decyzji. Jest bowiem zasadą, że sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi występowanie w sprawie przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego. Pogląd taki został zawarty między innymi w wyroku NSA z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt II SA 1027/99 (System Informacji Prawnej Lex nr 4680), w którym Sąd wskazał, że skoro okoliczność stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja, jest podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego (przesłanką wznowieniową), to taka regulacja prawna uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny. Teza powyższa zachowuje aktualność w obowiązującym stanie prawnym. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji publicznej będzie zobowiązany zastosować przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych z uwzględnieniem zmiany stanu prawnego wynikającej z powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Zmiana ta spowodowała, że obniżenie wysokości wydatków przyjmowanych do wyliczenia dodatku mieszkaniowego do 90% musi być uznane za bezpodstawne. Na mocy zaś art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja może być wykonana. W piśmie z dnia 10 czerwca 2006 r. skarżąca wskazała, że "wobec braku postanowienia wydanego zgodnie z art. 264 k.p.a. o wysokości kosztów postępowania administracyjnego i obowiązku ich zwrotu", wnosi o przyznanie jej kosztów postępowania od strony przeciwnej. Skarżąca nie podała wysokości owych kosztów, ani ich wyszczególnienia. Wskazać należy, że przeprowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego wymaga pewnych nakładów finansowych, które łącznie określa się mianem "kosztów postępowania". Na powyższe koszty składają się zarówno ogólne koszty utrzymania organów wymiaru sprawiedliwości, jak i koszty szczegółowe, związane z dokonywaniem czynności procesowych w konkretnej sprawie. Wśród tych ostatnich wyróżnia się: koszty sądowe, koszty działania pełnomocnika oraz koszty działania strony. Pojęcie "koszty sądowe", wchodzące w skład pojęcia "koszty postępowania", definiuje art. 211 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przez "koszty sądowe" należy rozumieć koszty związane ze wszczęciem, prowadzeniem i zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego w danej sprawie. Na koszty sądowe składają się opłaty sądowe i zwrot wydatków. Opłaty sądowe stanowią - zgodnie z art. 212 powołanej ustawy - wpis, pobierany od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym danej instancji (art. 230 ustawy) oraz opłata kancelaryjna, pobierana za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt (art. 234 ustawy), a także wykonanie podobnych czynności na podstawie zbiorów gromadzonych i prowadzonych w sądzie poza aktami sprawy (art. 235 ustawy). Wniosek skarżącej zawarty w piśmie z dnia 10 czerwca 2006 r. dotyczy w istocie kosztów postępowania administracyjnego. Wskazuje na to nie tylko powołanie się przez skarżącą na treść art. 264 k.p.a., ale i uzasadnienie owego pisma zawarte w punktach 1 - 3, które dotyczą postępowania toczącego się przed organami administracji publicznej. W tej sytuacji skoro koszty te nie powstały w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego brak jest podstaw do uwzględnienia żądania skarżącej. Również koszty, które skarżąca wymieniła w punkcie 4 pisma, to jest koszty doręczenia wezwania i uzupełnienia braków formalnych skargi nie mogą zostać zaliczone do kosztów sądowych. Wobec powyższego wniosek skarżącej o zwrot kosztów postępowania należało oddalić.