II SA/Gd 659/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie, w dniu 7 czerwca 2006 roku sprawy ze skargi B. J. na postanowienie Wojewody z dnia 2 czerwca 2005 roku, nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku dotyczącego udzielenia informacji do właściwego organu 1) stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2) uchyla postanowienie Starosty Powiatowego w z dnia 13 maja 2005 roku, nr [...]; 3) orzeka, iż postanowienia wskazane w punktach pierwszym i drugim wyroku nie mogą być wykonane; 4) zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej B. J. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. B. J. w piśmie z dnia 12 maja 2005 roku skierowanym do Urzędu Gminy w K. oraz Starostwa Powiatowego w poinformowała, iż nieoficjalnie dowiedziała się, że w sąsiedztwie jej zabytkowej nieruchomości, położonej w K. przy ul., ma być realizowana inwestycja przemysłowa o dużej skali produkcyjnej i wysoce szkodliwym wpływie na środowisko. Stwierdziła także, iż zlekceważone zostały jej prawa jako strony do udziału w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie i zaprotestowała przeciwko wszelkim działaniom tak Urzędu Gminy w K. jak i Starostwa Powiatowego w , które zostały podjęte z naruszeniem jej praw, stwierdzając, iż jej interes prawny w przedmiotowej sprawie powinien być dla organów administracji oczywisty. Mając na uwadze powyższe B. J. wezwała Urząd Gminy w K oraz Starostwo Powiatowe w do doręczenia jej wszystkich dotychczas wydanych decyzji w tej sprawie, a nadto do bieżącego zawiadamiania jej o wszelkich podejmowanych przez Urząd Gminy i Starostwo działaniach, mogących mieć wpływ na użytkowanie jej nieruchomości. Przedmiotowe pismo B. J. złożyła w dniu 12 maja 2005 roku w sekretariacie Starostwa Powiatowego w. Postanowieniem z dnia 13 maja 2005 roku, nr [...], wydanym na podstawie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Starosta Powiatowy w postanowił: "przekazać wniosek Pani B. J. w sprawie złożonego wniosku dotyczącego informacji na temat inwestycji w m. K wraz z udostępnieniem akt sprawy". W uzasadnieniu Starosta wskazał, iż w dniu 12 maja 2005 roku wpłynęło do niego pismo w sprawie informacji na temat inwestycji w miejscowości K. Stwierdził również, iż wniosek skierowany jest do Starostwa Powiatowego oraz Urzędu Gminy K i dotyczy dwóch spraw należących do kompetencji tych organów. Wskazał także: "Tak więc należało przekazać wniosek, który w części podlega załatwieniu przez Wójta Gminy K". W zażaleniu na powyższe postanowienie B. J. stwierdziła, iż narusza ono art. 8, art. 10, art. 11, art. 12 § 1, art. 35 § 1 oraz art. 73 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca podała, iż odmówiono jej udzielenia informacji i udostępnienia akt sprawy dotyczącej decyzji Starosty Powiatu o pozwoleniu na budowę wydanych bez jej udziału i na jej szkodę w postępowaniu dotyczącym inwestycji prowadzonej w sąsiedztwie jej nieruchomości, ponieważ w piśmie załączonym do zaskarżanego postanowienia znalazły się jedynie ogólne informacje dotyczące wydanych w sprawie decyzji. Skarżąca ponownie wniosła o doręczenie jej - jako stronie postępowania w sprawie budowy przemysłowej w sąsiedztwie jej nieruchomości, wszystkich decyzji i postanowień będących wynikiem postępowania administracyjnego Starosty Powiatowego w w tej sprawie. Zaznaczyła przy tym, iż jest stroną toczącego się postępowania, a zatem organy administracji miały obowiązek doręczać jej pisma na wszystkich etapach postępowania i zgodnie z treścią art. 10 k.p.a. zapewnić jej czynny udział w toczącym się postępowaniu. Zaniechanie tego obowiązku powinno spowodować uchylenie wadliwych decyzji organu pierwszej instancji i nakazanie podjęcia postępowania z jej udziałem. Wojewoda postanowieniem z dnia 2 czerwca 2005 roku, nr [...] , wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98, poz. 1071), utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, iż zaskarżonym postanowieniem Starosta przekazał do Wójta Gminy, otrzymany dnia 12 maja 2005 roku, wniosek B. J. w części dotyczącej żądania udostępnienia akt sprawy i udzielenia informacji na temat inwestycji w m. K - tj. etapu ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu należącego do kompetencji organu samorządu terytorialnego. Jednocześnie w skierowanym do B. J. piśmie z dnia 13 maja 2005 roku organ administracji budowlanej tj. Starosta Powiatowy w, wyjaśnił na jakim etapie w chwili obecnej znajduje się sprawa dot. ww. inwestycji i poinformował, że nie może spełnić prośby dotyczącej udostępnienia dokumentów, gdyż zostały one dnia 2 maja 2005 roku w całości wraz z odwołaniem przekazane do Wojewody, gdzie skarżąca może się z nimi zapoznać. Wskazał nadto, iż zarzut mówiący o naruszeniu praw skarżącej, jako strony toczącego się postępowania, poprzez nie powiadamianie jej o inwestycji jest niezasadny. Zgodnie ze sporządzonym, przez uprawnionego rzeczoznawcę, raportem oddziaływania na środowisko "projektowane zadanie inwestycyjne nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko, a uciążliwości zostaną zamknięte w granicach zakładu". Zatem obszar oddziaływania obiektu mieści się w granicach działki inwestora i w związku z tym, zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, skarżąca nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, które zostało dla tej inwestycji wydane. W skardze na powyższe postanowienie B. J. wniosła o uznanie zaskarżonego postanowienia za nieważne i zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego uznanie prawa skarżącej do uzyskania od organów administracji informacji, pozwalającej na czynny udział we wszystkich postępowaniach administracyjnych, które mogą prowadzić do umniejszenia wartości nieruchomości stanowiącej jej własność, bądź też mogą naruszać prawo do niezakłóconego korzystania z tej własności oraz zobowiązanie organów administracji obu instancji do doręczenia B. J. wszystkich decyzji i postanowień dotyczących działalności Firmy A w sąsiedztwie jej nieruchomości w K, w tym decyzji i postanowień w sprawie rozbudowy dotychczasowej działalności tej firmy o wytwórnię mas bitumicznych. W uzasadnieniu wskazała, iż zaskarżonym postanowieniem Wojewoda odmówił skarżącej - właścicielce nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, obok której zlokalizowano wytwórnię mas bitumicznych o wysoce szkodliwym oddziaływaniu na środowisko, prawa do informacji w sprawie tej inwestycji. Skarżąca zarzuciła, iż zaskarżone postanowienie rażąco narusza obowiązujący porządek prawny oraz jawność postępowania administracyjnego w sprawach "dotyczących naruszeń własności i użytkowania nieruchomości", ponieważ powoduje "utajnianie przed skarżącą informacji na temat postępowania administracyjnego organów obu instancji w sprawie zlokalizowania na granicy jej nieruchomości takiego przedsięwzięcia inwestycyjnego, którego negatywne następstwa odczują wszyscy mieszkańcy miejscowości K, z tą różnicą, że największą szkodę poniesie właśnie skarżąca i jej prawem chroniona, wpisana do rejestru zabytków nieruchomość". Stwierdziła nadto, iż jako strona postępowania winna mieć zgodnie z art. 10 k.p.a. zapewniony przez organy czynny udział w każdym stadium postępowania. Zaznaczyła przy tym, iż wytwórnia mas bitumicznych jest przedsięwzięciem o wysokim stopniu szkodliwości dla środowiska i organy administracji nie mają prawa do zakazywania sprzeciwiania się takiej budowie, zwłaszcza gdy bezpośrednio zagraża ona sąsiedniej nieruchomości. Stwierdziła również, iż nie może być pozbawiona prawa do weryfikacji przedłożonego przez inwestora raportu, na który powołuje się organ, zwłaszcza gdy posiada on błędy merytoryczne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd ma prawo, a nawet obowiązek, dokonać oceny zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze, jednak zawsze związany jest granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swymi ocenami prawnymi objąć sprawy innej od tej, która stanowi przedmiot zaskarżenia. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na fakt, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było postanowienie Wojewody z dnia 2 czerwca 2005 roku, utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Powiatowego w z dnia 13 maja 2005 roku, którym organ I instancji przekazał wniosek B. J. na podstawie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpoznając skargę na powyższe postanowienie Sąd - mając na uwadze treść cyt. powyżej art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zmuszony był zatem ograniczyć się jedynie do zbadania prawnych przesłanek jego wydania. Wbrew oczekiwaniu skarżącej, nie był natomiast uprawniony do oceny legalności wszelkich działań organów administracji publicznej podejmowanych w związku z działalnością Firmy A w K. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia Wojewody, utrzymującego w mocy postanowienie Starosty Powiatowego w , Sąd miał na uwadze, iż podstawę prawną orzeczeń wydanych w niniejszej sprawie stanowił art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego, który stanowi: "Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie". Zgodnie z treścią art. 127 § 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego od postanowienia wydanego w pierwszej instancji służy stronie zażalenie tylko do jednej instancji. Przy czym - zgodnie z § 2 artykułu 127 k.p.a. - właściwy do rozpatrzenia zażalenie jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Organami wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego są (art. 17 k.p.a.): 1) w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej, 2) w stosunku do wojewodów - właściwi w sprawie ministrowie, 3) w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 - odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością, 4) w stosunku do organów organizacji społecznych - odpowiednie organy wyższego stopnia tych organizacji, a w razie ich braku - organ państwowy sprawujący nadzór nad ich działalnością. Starosta – zgodnie z treścią art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. – jest organem jednostki samorządu terytorialnego. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2004 roku (sygn. akt OW 146/04, nie publ.), zgodnie z którym ustalenie właściwości organu wyższej instancji, który powinien rozpatrzyć zażalenie wniesione na postanowienie organu gminy (organu jednostki samorządu terytorialnego) na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. (przepis zmieniony przez art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1271) powinno nastąpić na podstawie przepisu art. 17 k.p.a. Przepis ten w pkt 1 stanowi, iż organami wyższego stopnia w sprawach administracyjnych w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególe stanowią inaczej. Jeżeli więc brak jest przepisu szczególnego wskazującego organ wyższego stopnia, właściwym stosownie do art. 17 pkt 1 k.p.a. będzie samorządowe kolegium odwoławcze. Sąd miał przy tym na uwadze, iż okoliczność, że postanowieniem wydanym w niniejsze sprawie w trybie art. 65 § 1 k.p.a. orzeczono o przekazaniu do innego, właściwego organu administracji publicznej, jak uznał Wojewoda w zaskarżonym postanowieniu, pisma skarżącej w części dotyczącej żądania udostępnienia akt sprawy i udzielenia informacji na temat ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w miejscowości K tj. pisma dotyczącego problematyki regulowanej w ustawie z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), nie ma znaczenia dla ustalenia właściwego organu odwoławczego, skoro przepisy ww. ustawy nie powierzają funkcji organu wyższego stopnia w sprawie rozpatrzenia zażalenia na przedmiotowe postanowienie organu jednostki samorządu terytorialnego innemu niż samorządowe kolegium odwoławcze organowi administracji publicznej (zob. także uzasadnienie cytowanego już postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2004 roku). Również żadne inne przepisy, w tym przepisy ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 roku, nr 207, poz. 2016 ze zm.) nie dają podstaw aby zażalenie na postanowienie organu jednostki samorządu terytorialnego jakim jest starosta, wydane w trybie art. 65 § 1 k.p.a. - rozpoznawał inny organ wyższego stopnia niż samorządowe kolegium odwoławcze. Brak jest w nich bowiem regulacji, która pozwalałaby stwierdzić, iż funkcja organu wyższego stopnia w sprawie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie starosty o przekazaniu pisma, złożonego w związku z realizacją inwestycji przemysłowej w pobliży zabytkowego obiektu, zgodnie z właściwością innemu organowi, została powierzona Wojewodzie. Skoro zatem żadne przepisy szczególne nie określają tego jaki organ administracji publicznej jest właściwy do rozpoznania zażalenia na postanowienie wydane przez starostę w trybie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, to zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 17 pkt 1 k.p.a. organem wyższego stopnia, właściwym do rozpoznania zażalenia, będzie samorządowe kolegium odwoławcze. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia. Sąd uznał bowiem, iż w niniejszej sprawie zachodzi przyczyna stwierdzenia nieważności określona w art. 156 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny miał także na uwadze, iż zgodnie z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Mając na uwadze treść ww. przepisu Sąd dokonał kontroli postanowienia wydanego przez organ I instancji i również co do tego orzeczenia stwierdził, iż zostało ono wydane z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej w toku postępowania wydaje postanowienia, które dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania. Przepis art. 124 § 1 k.p.a. stanowi zaś, iż postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Ponadto - jeżeli służy na nie zażalenie - postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 124 § 2 k.p.a.). W ocenie Sądu postanowienie wydane w niniejszej sprawie przez organ I instancji nie spełnia wymogów wskazanych w ww. przepisach albowiem z jego sentencji nie wynika ani jaki wniosek B. J. dotyczący informacji na temat inwestycji w miejscowości K zostaje przekazany, ani komu organ przekazuje ten wniosek, nie wynika także – wbrew twierdzeniom organu II instancji – iż jest on przekazywany jedynie w części. Dopiero z treści uzasadnienia postanowienia można wywnioskować, iż pismo to jest przekazywane Wójtowi Gminy. Trudno natomiast wywnioskować ze sformułowania zawartego w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji: "Tak więc należało przekazać wniosek, który w części podlega załatwieniu przez Wójta Gminy" czy przekazane zostaje całe pismo, czy też organ przekazuje je w części dotyczącej spraw rozstrzyganych przez wójta. Należy podkreślić, iż rozstrzygnięcie zawarte w sentencji postanowienia jest jego najistotniejszym elementem. Jest bowiem jego kwintesencją, wyraża rezultat stosowania normy prawa procesowego (czasami także prawa materialnego i ustrojowego) w konkretnej kwestii, w oparciu o ustalony stan faktyczny. W tym fragmencie postanowienia organ przesądza o udzieleniu określonemu podmiotowi uprawnienia bądź o nałożeniu na niego obowiązku. Musi ono więc być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jakie uprawnienie lub obowiązek skierowano do określonego podmiotu. Rozstrzygnięcia nie można ani domniemywać ani wyprowadzać z uzasadnienia postanowienia. Uzasadnienie postanowienia służy jedynie wyjaśnieniu rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część orzeczenia, nie może więc – tak jak w niniejszej sprawie - rozstrzygnięcia zastępować (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2001 roku, sygn. II SA 924/01, Baza Orzeczeń LEX nr 81816, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2000 roku, sygn. IV SA 13/98, Baza Orzeczeń LEX nr 53448). Sąd miał przy tym również na uwadze, iż wydając przedmiotowe postanowienie organ I instancji naruszył także przepisy art. 65 § 1 oraz art. 66 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 65 § 1 k.p.a. – na który powołał się organ I instancji w swoim orzeczeniu - jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Organ I instancji przeoczył jednak regulację zawartą w art. 66 § 1 k.p.a., zgodnie z którym - jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu. Zawiadomienie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Jak z powyższego wynika Starosta stosując przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego do wniosku skarżącej z 12 maja 2005 roku winien rozpoznać wniosek w takim zakresie w jakim był do tego właściwy i jednocześnie winien powiadomić skarżącą w formie postanowienia, że w sprawach nie należących do jego właściwości powinna wnieść odrębne podanie do wójta lub innego organu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż organ I instancji naruszył w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy przepisy art. 124 § 1 oraz art. 65 § 1 i art. 66 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.) i z tych przyczyn - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił postanowienie organu I instancji. Na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł, iż zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Starosty Powiatowego w z dnia 13 maja 2005 roku nie mogą być wykonane. O kosztach postępowania w postaci uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zasądzając ich zwrot od organu II instancji na rzecz skarżącej. Sąd uznał przy tym, iż z akt sprawy wynika, że skarżąca zamieszkuje w S przy ul. . Pod tym adresem bowiem skarżąca odbiera wszelką korespondencję (ona lub jej dorośli domownicy), ten adres widnieje na większości jej pism i przedłożonym zwolnieniu lekarskim. Z tego względu Sąd – na podstawie art. 205 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 3 ust. 1 w zw. z art. 13 dekretu z dnia 26 października 1950 roku o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. nr49, poz. 445 ze zm.) nie przyznał skarżącej zwrotu kosztów dojazdu do sądu. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ administracji winien rozstrzygnąć wniosek skarżącej z dnia 12 maja 2005 roku - mając na uwadze wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu oraz przedstawioną w nim wykładnię przepisów. Organ winien mieć przy tym na uwadze, iż załatwiając żądanie wydania z akt odpisu decyzji organ administracyjny ma obowiązek wydania takiego odpisu lub podjęcia postanowienia o odmowie wydania odpisu. Wynika to z treści art. 74 § 2 k.p.a. Przepis ten jest wprawdzie tak sformułowany, jakby miał stanowić podstawę wydania postanowienia o odmowie wydania odpisu z akt jedynie stronie oraz w sytuacjach, o których mowa w § 1 tego artykułu, jednakże z uwagi na możliwość zapewnienia obywatelowi prawa do sądu winien być on interpretowany w sposób rozszerzający, tzn. winien mieć zastosowanie również wtedy, gdy organ administracyjny odmawia wydania odpisu z akt administracyjnych, dlatego że nie uznaje wnioskodawcy za stronę postępowania. W przeciwnym bowiem razie istotny spór dotyczący tego, czy określony podmiot jest stroną postępowania, nie byłby poddany kontroli w administracyjnym postępowaniu instancyjnym oraz w postępowaniu przed sądem administracyjnym (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 września 2001 roku, sygn. akt II SAB/Gd 127/00, Palestra 2002/9-10/202).