II SA/Bd 70/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi B. i K. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki budynku oddala skargę. Na podstawie art. 81 ust. 1, art. 83 ust. 1 i art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (teskt jednolity: Dz. U. Nr 207, poz. 2016 z 2003r. z późn. zm.) oraz art. 104 kpa Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z [...] 2004r. znak: [...] nakazał K. i B. Z. zam. K., gm. D. dokonać rozbiórki budynku gospodarczo - garażowego o wymiarach 3,35 x 5,15 m wykonanego z drewna i płyt falistych, postawionego na działce nr [...] w miejscowości K. gm. D., bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w toku postępowania administracyjnego ustalono, że na działce nr [...] położonej w miejscowości K. nr [...] gm. D. wybudowano obiekt o konstrukcji nośnej z okrąglaków drewnianych - ściany osłonowe i dach z płyt falistych. Postawiony obiekt o wym. 3,35 x 5,15m zlokalizowany jest w odległości 0,50 do 0,70m od ogrodzenia z elementów betonowych prefabrykowanych i 0,90 do 1,10m od granicy. W toku dalszego postępowania wyjaśniającego ustalono, że obiekt postawiono w 2002r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jest on użytkowany jako pomieszczenie gospodarczo - garażowe. Obiekt ten wybudowali K. i B. Z. w warunkach samowoli budowlanej tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stanowi to naruszenie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U. Nr 207, poz. 2016 z 2000r. z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano także na to, że lokalizacja obiektu jest niezgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75). Odwołanie od tej decyzji złożyli K. i B. Z. Przyznali, że przedmiotowy budynek postawili bez zezwolenia, ale z uwagi na ich trudną sytuację życiową decyzję tę uważają za krzywdzącą. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] 2004r. znak: [...] na podstawie art. 104 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa art. 81 ust. 1, pkt 2 w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U. Nr 207 z 2003r., poz. 2016 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. i B. Z. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ wskazał w uzasadnieniu, że w nawiązując do wniesionego odwołania, że wobec samowolnego usytuowania budynku, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę tj. z naruszeniem art. 28 obowiązującego Prawa budowlanego oraz udowodnienia, że brak podstaw do zalegalizowania rzeczonego obiektu należało utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję B. i K. Z. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarżący podnieśli, że obie decyzje są dla nich krzywdzące i że są w trudnej sytuacji życiowej. Przyznali że przedmiotowy budynek postawili bez pozwolenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazując że skarżący w swej skardze nie podnieśli nowych okoliczności zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje: Skarga jest w sposób oczywisty bezzasadna. Przede wszystkim należy wskazać że zgodnie z treścią art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Pozbawione są więc jakiegokolwiek znaczenia prawnego wywody skarżących dotyczące ich trudnej sytuacji bytowej. Jedynym kryterium które sąd mógł zastosować badając zaskarżoną decyzję, to kryterium legalności tj. zbadać czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa. W związku z powyższym należy stwierdzić, że art. 28 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Od tej generalnej zasady ustawodawca w ściśle określonych sytuacjach wprowadził wyjątki określone w art. 29 i 30 ww. ustawy, co w niniejszej sprawie w sposób oczywisty nie mogło mieć zastosowania. Fakt postawienia przedmiotowego obiektu nie budzi najmniejszych wątpliwości. Przyznają to także skarżący zarówno w skardze jak i wcześniej w odwołaniu. Art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi zaś, że właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia a budowę. Z akt wynika także, że przedmiotowy budynek usytuowany jest w odległości 0,50 do 0,70 m od istniejącego ogrodzenia wewnętrznego między działkami i w odległości 0,90 do 1,10 m od granicy z działką 22/2. Przedmiotowa lokalizacja obiektu jest więc niezgodna z § 12 ust. 3, 6 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz. U. Nr 75 poz. 690). W tym stanie rzeczy nie dopatrując się naruszenia przepisów prawa Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę oddalił.