VII SA/Wa 475/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych skargę oddala VII SA/WA 475/06 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych przy adaptacji istniejącej części pomieszczeń sklepu przemysłowego na aptekę ogólnodostępną zlokalizowaną na działce położonej we wsi T. Gm. P. dla H. i J. M. odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, że inwestor załączył do wniosku zarówno projekt budowlany a także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dlatego też Starosta Powiatu [...] wydał decyzję nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalającą na wykonanie robót budowlanych. Analizując materiał dowodowy Wojewoda [...] stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności zarzut rażącego naruszenia prawa podniesiony przez [...] S.A. Organ I instancji wyjaśnił, iż zarzuty skarżących dotyczące sfałszowania dowodu dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie mogą być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż po przeanalizowaniu akt sprawy rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego należało uznać za prawidłowe nie zachodzą przesłanki do jego uchylenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż jeżeli brak jest przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 §1 pkt 1-7 k.p.a., bądź występuje jedna z przesłanek negatywnych zawartych w art. 156 § 2 k.p.a. organ administracji zobowiązany jest odmówić stwierdzenia nieważności decyzji objętej kontrolą. Ponadto organ II instancji wskazał, iż argumenty dotyczące oparcia decyzji na fałszywych dowodach oraz podnoszony przez skarżących zarzut braku czynnego udziału strony w postępowaniu może stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, natomiast nie są to przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła spółka akcyjna [...], zarzucając jej naruszenie art. 2,7,9,16 ust. 2, 20,21,22,31 ust. 3, 37, 46, 64, i 89 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 1 Protokołu Nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w związku z art. 13, art. 16 i 17 Karty Podstawowych Praw Unii Europejskiej, art. 6,7,8,9,10,12,16,28,73,77,147 §2, 156, 157 § 2 i art.159 Kodeksu Postępowania Administracyjnego. W uzasadnieniu skarżąca Spółka zarzuciła decyzji Starosty Powiatu [...] nr [...], iż rażąco narusza prawo własności, a także działalności gospodarczej. Skarżąca legitymuje się bowiem prawem własności nieruchomości na której znajduje się budynek z przedmiotowym sklepem przemysłowym, a fakty te były znane Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. [...] S.A. podniosła także, iż umowa zawarta pomiędzy inwestorami i [...] Spółdzielnią "[...]" narusza prawo własności przysługujące skarżącej w stosunku do nieruchomości położonej we wsi T., a także prawo do dysponowania tą nieruchomością w celach gospodarczych. Skarżąca wskazała także, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien z urzędu podjąć działania zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji opartej na fałszywych dokumentach oraz fałszywym oświadczeniu woli inwestorów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu [(art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)]. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlega oddaleniu. Należy zauważyć, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 w/w ustawy. Jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnie prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r. sygn. akt III SA 1705/93 opublikowany w piśmie Wspólnota 1994/42/16). Sąd stwierdza, iż w dacie wydawania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych przy adaptacji istniejącej części pomieszczeń sklepu przemysłowego na aptekę ogólnodostępną, inwestor wykazał się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz posiadał wszelkie wymagane przepisami prawa opinie i uzgodnienia, a zatem decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. nie naruszała prawa. Wojewoda [...] i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego analizując materiał dowodowy wskazali, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem nie znaleźli podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...]. Jest niewątpliwe, iż pomiędzy skarżącą Spółką a [...] Spółdzielnią "[...]" toczą się sprawy sądowe, dotyczące tak własności nieruchomości we wsi T., jak i użytkowanego na niej budynku, w którym zaprojektowano prace adaptacyjne objęte kwestionowaną decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Budynek ten został wzniesiony przez Spółdzielnią "[...]". Z tego tytułu Spółdzielnia uznając się za właściciela nieruchomości podpisała z inwestorami umowę dzierżawy pomieszczenia przyszłej apteki. Skarżąca Spółka załączając do akt wypisy z księgi wieczystej, jako właścicielka nieruchomości na której wykonany został budynek, podniosła zarzut, iż dokument inwestorów w którym wykazali się oni prawem do nieruchomości na cele budowlane jest fałszywy. Złożyła również zawiadomienie o dokonaniu fałszerstwa do organów ścigania. Sąd zauważa, iż zarzuty skarżących dotyczące sfałszowania dowodu dysponowania nieruchomością oraz zarzut braku czynnego udziału strony w postępowaniu, mogą zgodnie treścią art. 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, nie zaś jak podnosiła skarżąca – stwierdzenia nieważności decyzji. Podkreślić należy, iż jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego - w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skarżący nie może powoływać się na podstawy wznowienia postępowania. Nie jest też dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji (por. teza pierwsza wyroku NSA OZ w Gdańsku z 17 sierpnia 1999 r., II SA/Gd 1704/97). Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r., znak: [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...], są zgodne z obowiązującym prawem i nie ma podstaw do ich uchylenia. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.