II SA/Ol 35/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Janina Kosowska Hanna Raszkowska (spr.) Beata Jezielska Lech Bartłomiej Ledwożyw po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie sprzeciwu w sprawie budowy ogrodzenia - oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]", znak sprawy: "[...]" Starosta, po rozpatrzeniu wniosku Z. W., zgłosił sprzeciw w sprawie budowy ogrodzenia od strony drogi, zlokalizowanego na działce oznaczonej nr geod. "[...]" w miejscowości L. gm. P., objętej zgłoszeniem z dnia 14 września 2004 r. W uzasadnieniu podał, że budowa ogrodzenia od strony drogi po granicy z działką nr geod. "[...]" (droga) jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części wsi L., zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej Nr "[...]" z dnia "[...]"stycznia 2004 r. W złożonym odwołaniu Z. W. podał, że działkę "[...]" nabył aktem notarialnym z dnia 6 stycznia 2004 r., zgodnie z wypisem z planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. wydanym przez Burmistrza Gminy i Miasta z dnia 16 października 2003 r., Nr "[...]" zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej za nr "[...]". Zatem stwierdzenie, że działka geodezyjna "[...]" wydzielona została niezgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego części wsi L. nie jest zgodne z prawdą. Uchwała Rady Miejskiej Nr "[...]" z dnia "[...]"stycznia 2004 r. weszła w życie 10 marca 2004 r. Stwierdził ponadto, że Starosta nie jest właściwy do opiniowania podziału nieruchomości i stwierdzenia niezgodności wydzielenia działki z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Zarzucił też, że organ ten błędne powołał się na art. 30 ust. l pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 207, póz. 2016 z późn. zm.), gdyż nie było wymagane pozwolenie na budowę przedmiotowego ogrodzenia ani też zgłoszenie. Ogrodzenie planowane jest pomiędzy działką oznaczoną nr ewid. "[...]" a działką oznaczoną nr geod. "[...]", która zgodnie z wypisem z rejestru gruntów jest klasyfikowana jako użytek R klasa VI i stanowi własność prywatną. Sprawa dotycząca przekroczenia granicy przy realizacji obiektów budowlanych, w tym ogrodzeń, rozstrzygana jest przez sądem powszechnym, w związku z tym postępowanie administracyjne powinno być umorzone jako bezprzedmiotowe. Wojewoda decyzją z dnia "[...]"listopada 2004 r., nr "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że działka nr "[...]" we wsi L., w granicy której ma być wykonane zgłoszone ogrodzenie, objęta została miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części wsi L., zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej Nr "[...]" z dnia "[...]"stycznia 2004 r., (publik. Dz. Urz. Woj. "[...]" Nr "[...]", póz. "[...]"). W świetle zapisów zawartych w tym planie, przedmiotowe ogrodzenie zaprojektowane zostało "wewnątrz" wyznaczonej w planie drogi wewnętrznej, której zadaniem jest zapewnienie dostępu do drogi publicznej z działek leżących na terenie oznaczonym w planie symbolem 22UTL (tereny zabudowy letniskowej). Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą organy administracji architektoniczno - budowlanej, działającej na terenie obowiązywania planu. Wniesienie sprzeciwu przez Starostę uzasadnione było faktem, że lokalizacja ogrodzenia narusza ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, co stanowi przesłankę określoną w art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Mniejsze znaczenie w sprawie ma okoliczność wydzielenia działki nr "[...]" niezgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. W złożonej skardze Z. W. zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 30 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego i art. 93 ust. 1-6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 46, póz. 543 z późn. zm.), przez bezzasadny sprzeciw na realizacją zamierzenia inwestycyjnego i nieuprawnione opiniowanie zgodności podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz art. 29 ust. l pkt 7 Prawa budowlanego przez pominięcie istotnej dla sprawy okoliczności, iż ogrodzenia usytuowane między działkami pozwoleń na budowę ani zgłoszenia ich realizacji. Ponadto zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę decyzji mających wpływ na jej treść, przez bezzasadne przyjęcie, że ogrodzenie zaprojektowane zostało na działce "[...]" oznaczonej jako "droga wewnętrzna", naruszenie przepisów postępowania, a zwłaszcza art. 7, art. 10 i art. 107 Kpa przez pominięcie części zarzutów podniesionych w odwołaniu i brak odniesienia się do nich w uzasadnieniu decyzji, a także ograniczenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów dotyczących właściwości organów administracji publicznej i orzekanie w sprawach spornych dotyczących ogrodzeń między posesjami, pomimo że nie są one rozstrzygane w postępowaniu administracyjnym. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy [art. 3 § l w zw. z art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.)]. Tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji administracyjnej. Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, póz. 2016 z późn. zm.), stanowiącym podstawę prawną, utrzymanej w mocy przez Wojewodę, decyzji Starosty, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Stosownie natomiast do art. 30 ust. ł pkt 3 powołanej ustawy, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga m.in. budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych. W niniejszej sprawie, skarżący zgłosił zamiar przystąpienia do robót budowlanych, polegających na ogrodzeniu położonej w miejscowości L. działki nr geod. "[...]" wzdłuż granicy z działką nr geod. "[...]". W opisie technicznym załączonym do zgłoszenia, stwierdzono, że projektowane ogrodzenie dotyczy granicy działki od drogi dojazdowej. Zauważyć należy, że z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi L., zatwierdzonego uchwałą Nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia "[...]"stycznia 2004 r., bezsprzecznie wynika, że część działki nr geod. "[...]" oraz działka nr geod. "[...]" stanowią drogę wewnętrzną [obszar oznaczony symbolem "5 K W" na załączniku graficznym do uchwały (rysunek planu)]. Stosownie zatem do przytoczonych wyżej przepisów prawa, stwierdzić należy, że skarżący miał obowiązek zgłoszenia planowanej budowy właściwemu organowi. Jednocześnie natomiast Starosta zasadnie zgłosił sprzeciw, gdyż budowa przedmiotowego ogrodzenia w pasie drogowym wyznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego drogi wewnętrznej bezsprzecznie narusza jego ustalenia. Podniesiona w piśmie procesowym z dnia 31 stycznia 2005 r. argumentacja, że skarżący nie nabyłby działki nr "[...]" na warunkach określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który wszedł w życie już po dacie zakupu tej nieruchomości, pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Zgodnie z wyjaśnieniami pełnomocnika skarżącego, złożonymi na rozprawie, droga wewnętrzna przylegająca do działki skarżącego o szerokości ok. 4 m istniała przed uchwaleniem nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po jego uchwaleniu dostosowano zatem jedynie jej szerokość do ustaleń tego planu. Należy przy tym zauważyć, że gmina dysponuje kompetencjami w zakresie stanowienta—e przeznaczeniu terenów na okreśfoiTe eele i ustalenia "zasad zagospodarowania tych terenów, a jej rozstrzygnięcia planistyczne mają moc obowiązującą i wiążą właścicieli gruntów. Pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, póz. 139 z późn. zm.), w oparciu o przepisy której podjęta została wskazana wyżej uchwała Rady Miejskiej z dnia "[...]"stycznia 2004 r., podmiot, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mógł jednak, na podstawie art. 24 ust. l powołanej ustawy, wnieść zarzut do tego projektu. Bez znaczenia w sprawie jest również zarzut "braku właściwości organów administracji do orzekania w sprawach dotyczących przekroczenia granicy posesji przy realizacji obiektów budowlanych". Sytuacja taka nie ma bowiem miejsca w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Podzielając stanowisko skarżącego (poparte wyrokiem NSA z dnia 17 marca 1998 r., sygn. akt IV SA 956/96), zgodnie z którym wymóg uzyskania pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia, nie dotyczy ogrodzeń usytuowanych między działkami, zwrócić należy jednocześnie jego uwagę na treść art. 30 ust. l pkt 3 ustawy Prawo budowlane, z której wyraźnie wynika, że budowa ogrodzenia m. in. od strony dróg wymaga zgłoszenia. W tych też sprawach organy administracji architektoniczno-budowlanej bezsprzecznie są właściwe. Zgodnie natomiast z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie tylko działka nr geod. "[...]", od strony której skarżący planował wybudować ogrodzenie, lecz również część działki nr geod. "[...]", stanowi drogę wewnętrzną i nie ma przy tym decydującego znaczenia kwestia własności tej pierwszej. Niezrozumiały jest także zarzut naruszenia art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, póz. 543 z późn. zm.). W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie kwestionował zgodności podziału nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dacie jej podziału. Nie mają znaczenia wywody skargi dotyczące obowiązku organów oceny wagi interesu indywidualnego i społecznego w sprawie, gdyż oceny tej dokonał ustawodawca. Na mocy art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, obligatoryjnie wnosi sprzeciw w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku rozpatrywania zgłoszenia stwierdzi zaistnienie okoliczności wymienionych w pkt 1-3 art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego. Wbrew przekonaniu skarżącego zaskarżona decyzja nie jest zatem decyzją podejmowaną w trybie uznania administracyjnego. Dodać też należy, że zaskarżona decyzja zawiera istotne elementy określone w art. 107 kpa a w jej uzasadnieniu organ odniósł się do podnoszonych przez stronę kwestii. Z akt sprawy wynika też, że strona brała udział w postępowaniu o czym świadczy choćby fakt wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę jako nieuzasadnioną oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.).