VII SA/Wa 356/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia skargę oddala VII SA/Wa 356/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla W. po ponownym rozpoznaniu sprawy nakazał C. K., W. J. H., oraz L. T. S., rozbiórkę ogrodzenia działki nr ew. [...] w Ł., przy ul. O. od strony wschodniej oraz rozbiórkę bramy wjazdowej z furtką o szerokości 6,40m, usytuowanej w poprzek ul. O. od strony zachodniej. Od powyższej decyzji odwołały się C. K.i W. J. H.. Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji wydając powyższą decyzje stwierdził, iż organ I instancji dokonał ustaleń faktycznych w sposób niedostateczny dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wskazał także, iż organ ten nie zebrał w całości niezbędnego materiału dowodowego i to pomimo kolejnego uchylenia jego poprzedniej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy uznał, iż skarżona decyzja powinna być uchylona ponieważ została wydana bez podstawy faktycznej. Korzystając z uprawnień wynikających z art. 136 w zw. z art. 123 k.p.a przeprowadził we własnym zakresie uzupełniające postępowanie dowodowe. W wyniku tego postępowania stwierdził, iż ul. O. jest drogą publiczną. W związku z tym organ przyjął, iż zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawa budowlanego budowa ogrodzenia od strony ulic publicznych wymagała zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Wskazał także, iż przedmiotowych robót nie można zalegalizować. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła C. K.. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła, iż została wydana z naruszenie art. 7, 8, 10 i 77 k.p.a. Skarżąca stwierdziła, iż organy nadzoru budowlanego nie opierały swoich działań na obowiązującym prawie miejscowym w zakresie przebiegu dróg gminnych. Wskazała, iż uchwała Rady Miejskiej w Ł. z [...] września 2005 r. dotycząca uznania ul. O. za drogę publiczna została podjęta dla potrzeb przedmiotowego postępowania administracyjnego i w dacie orzekania przez organ I instancję uchwały jeszcze nie było. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoją argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu ( art.145 § 1 pkt 1 w/w ustawy ). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec, czego skarga podlega oddaleniu. Na wstępie podnieść należy, iż sprawa była trzykrotnie rozpoznawana przez organ I i II instancji, bowiem dwukrotnie decyzje organu I instancji były uchylane przez organ odwoławczy i sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia do organu I instancji. Głównie chodziło o wykazanie, czy działka nr ew. [...] stanowi drogę publiczną. Przy kolejnym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji na mocy art. 136 k.p.a. przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe. W jego wyniku podjęta została w dniu [...] września 2005 r. Uchwała NR [...] Rady Miejskiej w Ł. zaliczająca do kategorii dróg publicznych ulicy O. – na odcinku od ul. K. do ul. P. długości odcinka 65 m. Miała wejść w życie z dniem [...] stycznia 2006 r. Wbrew opinii organów uchwała ta nie ma istotnego znaczenia w sprawie. Zasadnicza kwestia w niniejszej sprawie sprowadza się bowiem do odpowiedzi na pytanie, czy budowa bramy wjazdowej i furtki w poprzek ulicy O. podlegała obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi. Przy czym podnieść trzeba, że budowa ta została zrealizowana do 2000 roku. Obowiązujący w dacie budowy art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawa budowlanego ( Dz. U Nr 89 poz. 414 ze zm. ) określał wymóg zgłoszenia budowy ogrodzenia od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2,20 m. Budowa innych ogrodzeń nie podlega reglamentacji administracyjnej, w szczególności nie wymagała pozwolenia na budowę ( art. 29 ust. 1 pkt 7 prawa budowlanego ). W niniejszej sprawie istotne zatem było wyjaśnienie, czy ogrodzenie – brama wjazdowa i furtka znajduję się od strony drogi, ulicy, placu lub innego miejsca publicznego, a nie o ustalenie czy, zagrodzony przez skarżącą kawałek ul. O. jest ulicą publiczną. Przepis art. 30 ust. 1 pkt 2 nie uzależnia przecież obowiązku zgłoszenia budowy ogrodzenia od charakteru i sposobu wykorzystania nieruchomości grodzonej, lecz od sposobu wykorzystania nieruchomości od strony której ogrodzenie ma powstać. Z akt sprawy ewidentnie wynika, że ulica O. na całości długości figurowała w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z [...] marca 1993 r. ( plan obowiązywał do [...] grudnia 2003 r. ). Na odcinku od ulicy P. do ulicy M. położona była na niej nakładka asfaltowa. Według ustaleń organu administracyjnego ulica O. była w całości do chwili jej przegrodzenia użytkowana przez mieszkańców gminy zamieszkujących w pobliżu . Ustalenie to znajduje między innymi oparcie w piśmie mieszkańców z dnia [...] marca 2003 r. znajdującym się w aktach sprawy. Z dokumentacji sprawy jednoznacznie nie wynika, czy ulica O. poza działką należącą do skarżącej, w chwili budowy stanowiła drogę gminną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2000 r. nr 71 poz. 838 ). Natomiast bezsprzeczne było, iż przed przegrodzeniem ulicy O. wszyscy mieli do niej dostęp i z tego dostępu wiele osób korzystało. Jeżeli więc nawet przyjąć, iż ulica O. w latach 1998-1999 nie była zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych, to niewątpliwie stanowiła ona ,,inne miejsce publiczne" o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2000 r. sygn. akt II Sa/Lu 151/99 niepubl.). W tej sytuacji budowa przedmiotowego ogrodzenia ( bramy i furtki ) jako zlokalizowanego od strony ,,innego miejsca publicznego" wymagało zgłoszenia. Inwestorzy takiego zgłoszenia nie dokonali, co obligowało organ administracji do podjęcia działań prawnych. Wszystkie kwestie związane z prawem własności gruntu, przez który przebiegała część ulicy O., odgrodzona przez inwestorów, nie mają wpływu na rozstrzygniecie niniejszej sprawy. Wydając nakaz rozbiórki ogrodzenia, organ nadzoru budowlanego nie naruszył przepisów prawa budowlanego, nie zależnie od przyjętej podstawy prawnej decyzji początkowo w oparciu o art. 51 obecnie 48 tej ustawy spowodowaną przyjętą kwalifikacją ogrodzenia bądź do urządzeń budowlanych, bądź obiektów budowlanych. Ogrodzenie zabudowanej już działki jest urządzeniem technicznym związanym z istniejącymi na działce zabudowaniami zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 9 prawa budowlanego, ale jest też budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy. Będąc wolnostojącym urządzeniem technicznym ogrodzenie stanowi samoistna budowlę tj. obiekt budowlany podlegający wszelkim regulacjom prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało skargę oddalić.