IV SA/Wa 1854/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska,, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Anna Mruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi H. F. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie - wymeldowanie 1.oddala skargę, 2. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. R., prowadzącego kancelarię adwokacką w W., przy ul. [...], lokal [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] stycznia 2001 r. w przedmiocie wymeldowania B. F. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w O. Uzasadniając decyzje Minister wskazał, iż nie spełniony został warunek wznowienia postępowania, jakim jest wniesienie wniosku w tym zakresie z zachowaniem wymaganego terminu (art. 148 § 1 K.p.a.). Okolicznością uzasadniająca wznowienie, zdaniem B. F., były nieprawidłowości związane z ustaleniami dotyczącymi faktu zdania lokalu przez H. F. (fałszerstwo dokumentu). Skargę na decyzje Ministra wniósł H. F., kwestionując ustalenie organu orzekającego, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem wymaganego terminu. Na wezwanie Sądu do przedłożenia pełnomocnictwa od B. F., H. F. wyjaśnił (k. 28), iż B. F. jest jego pasierbem ale nie przysposobionym (nosi tylko jego nazwisko). Skargę H. F. złożył we własnym imieniu. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W trakcie rozprawy Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż interes prawny H. F. w sprawie upatruje w aktualnym zamieszkiwaniu z nim B. F. w lokalu, po tym jak został wyrzucony z lokalu odnośnie, z którego wymeldowania dotyczy sprawa. Pełnomocnik wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż Skarżący nie mając interesu prawnego w sprawie nie mógł skutecznie wnieść skargi z uwagi na treść art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). W świetle art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze. zm.), podstawową przesłanką wydania decyzji o wymeldowaniu było ustalenie opuszczenia miejsca stałego pobytu. Ewidencja ludności służy jedynie gromadzeniu informacji o miejscu przebywania osób, nie stanowi zaś odzwierciedlenia sytuacji prawnej osób względem zajmowanych lokali. W tej sytuacji fakt wymeldowania B. F. z wcześniejszego miejsca zamieszkania nie ma wpływu na sytuację prawną H. F. Sam bowiem fakt wymeldowania, potwierdzający jedynie opuszczenie lokalu, co nie przesądza o ewentualnym prawie do przebywania w nim, nie rodzi dodatkowych obowiązków po stronie Skarżącego (np. w zakresie obowiązku zapewnienia lokalu) ani nie ogranicza jego chronionych prawem uprawnień. Bez znaczenia jest okoliczność, iż faktycznym następstwem wymeldowania może być utrudnienie wstępu do lokalu dla B. F., co może praktycznie skutkować jego zamieszkiwaniem w domu skarżącego. Wskazane kwestie stanowią jedynie okoliczności faktyczne sprawy, które mogą być utożsamiane z interesem faktycznym skarżącego nie zaś interesem prawnym. Skoro kwestie prawidłowości ustalenia faktu opuszczenia lokalu przez B. F. nie dotyczyły interesu prawnego skarżącego, nie ma on także interesu prawnego w postępowaniu służącym ewentualnemu wyeliminowaniu z obrotu decyzji w przedmiocie wymeldowania, nawet gdyby była ona obarczona wadami uzasadniającymi wznowienie postępowania. Bowiem i w tym przypadku ewentualna zmiana decyzji, o ile zachodziłyby przesłanki wznowienia, nie będzie dotyczyć interesu prawnego skarżącego w rozumieniu art. 50 ust. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Bez znaczenia w sprawie jest okoliczność, iż wskazywana przesłanka wznowieniowa dotyczy nieprawidłowości związanych z przekazywaniem lokalu przez samego Skarżącego. Nie wynika stąd dla niego uprawnienie do kwestionowania decyzji dotyczącej ustalenia czy nastąpiło faktyczne opuszczenie lokalu przez osobę trzecią (B. F.). Sąd nie mógł uznać, iż skarga została w istocie wniesiona przez B. F., którego pełnomocnikiem byłby H. F., z uwagi na treść art. 35 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz treść pisma skarżącego (k-22). Brak możliwości skutecznego wniesienia skargi przez H. F. prowadziło do oddalenia skargi. Z tego powodu poza oceną Sądu pozostała legalność zaskarżonej decyzji. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono zgodnie z wnioskiem Pełnomocnika skarżącego, na zasadzie art. 242 i 250 wskazanej ustawy.