IV SA/Wa 312/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska (spr.),, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Anna Mruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2006 sprawy ze skargi Y. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego Y. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołań J. F. oraz Y. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2005 r. ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu dwustanowiskowego jako konstrukcji oporowej stabilizującej skarpę oraz dwóch zjazdów z posesji przy ul. [...] na części działek ewidencyjnych nr [...] i [...] w obrębie nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Wnioskiem z dnia 15 kwietnia 2005 r. występujący w imieniu W. C. pełnomocnik zwrócił się o ustalenie warunków zabudowy dla w/w inwestycji. Do wniosku została załączona mapa z zaznaczeniem obszaru inwestycji i z zaznaczeniem usytuowania projektowanego garażu, z podaniem dwóch wymiarów garażu. Organ pierwszej instancji ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wskazując, że szczegółowe usytuowanie planowanego obiektu rozstrzygnięte zostanie na etapie pozwolenia na budowę m.in. w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane. W stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji Prezydenta W. – "wyniki analizy – część opisowa" wskazano, że "dopuszcza się wyznaczenie szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy bezpośrednio przy granicy działki ew. Nr [...] i przy granicy działki ew. [...] przy ul. [...] ponieważ ze względu na rozmiary terenu inwestycji, nie jest możliwe zachowanie odległości od granic z sąsiednią działką budowlaną, ustalonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Rozpatrując odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało w uzasadnieniu swojej decyzji, że zaskarżona decyzja nie jest sprzeczna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz.690 ze zm.) ustanawiającymi dopuszczalne odległości obiektów budowlanych od granic działki i od budynków sąsiednich, ponieważ wyznaczenie usytuowania obiektu następuje dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Decyzja organu pierwszej instancji – zdaniem SKO w W. – nie przesądza o usytuowaniu garażu w granicach działek ewidencyjnych nr [...] i [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W. Dopiero – jak wskazuje organ drugiej instancji – w decyzji o pozwoleniu na budowę zostanie "zatwierdzone" takie, a nie inne usytuowanie przedmiotowego obiektu budowlanego przedstawione uprzednio w projekcie zagospodarowania terenu stanowiącego część projektu budowlanego. Skargę na powyższą decyzję organu drugiej instancji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik Y. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił jej: naruszenie przepisów § 12 ust.1 pkt 2 oraz ust.3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisu art.107 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że szerokość elewacji frontowej wyznaczona została bezpośrednio przy granicy z działką skarżącego, a w decyzji nie wyjaśniono czy te rozmiary są uzasadnione dotychczasowym wykorzystaniem działki inwestora i czy nie jest możliwe inne dogodniejsze dla skarżącego, jako właściciela działki sąsiadującej, usytuowanie garażu. Zdaniem skarżącego przyczyną stojącą u podstaw decyzji były indywidualne potrzeby inwestora, a wydana decyzja umożliwia przeprowadzenie inwestycji niedostosowanej do rozmiarów i przebiegu granic działki inwestora. Projektowany garaż jest dwustanowiskowy, co jest wyrazem jedynie woli inwestora, a nie zewnętrznych obiektywnych przesłanek. Posiadając działkę o parametrach pozwalających na usytuowanie jedynie garażu jednostanowiskowego lub też dwustanowiskowego, lecz o nieco mniejszych wymiarach, inwestor jest zobowiązany przedstawić organowi administracji publicznej odpowiedni projekt. W odpowiedzi na skargę samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 20 czerwca 2006 r. pełnomocnik skarżącego dodatkowo wskazał, że teren inwestycji jest położony na skarpie wiślanej , która ze względu na swoje walory oraz ryzyko osuwania się mas ziemi objęta jest opieką konserwatorską, a organy wbrew treści art. 53 ust.4 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) wydały decyzję bez uzgodnienia z właściwym organem administracji geologicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 2002) sąd administracyjne sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym stosownie do treści art.134 w/w ustawy nie jest związany zarzutami i granicami skargi. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Stosownie do treści art. 64 w/w ustawy do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio przepisy art. 54 i 55 tej ustawy. Zgodnie z art. 54 ustawy decyzja o warunkach zabudowy m.in. określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone w odpowiedniej skali. Oznacza to, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie określa lokalizacji planowanego obiektu na działce. Usytuowanie projektowanego obiektu na terenie działki należy bowiem do kompetencji organu architektoniczno – budowlanego. Zatem zlokalizowanie projektowanego garażu dwustanowiskowego przy granicy z działką skarżącego nie znajduje podstaw prawnych. Z uwagi na to, że graficzny załącznik do decyzji o warunkach zabudowy stanowi integralną część tej decyzji oraz ze względu na wiążący charakter tej decyzji dla organu architektoniczno – budowlanego, usytuowanie przedmiotowego garażu na załączniku graficznym wiąże organ przy wydawaniu pozwolenia na budowę. W ten sposób o usytuowaniu budynku zadecydował nie organ budowlany, lecz Prezydent W. jako organ pierwszej instancji, który nie ma takich kompetencji. O usytuowaniu przedmiotowego garażu na działce, a w szczególności o jego usytuowaniu względem granicy z działką sąsiednią będzie decydował inny organ w pozwoleniu na budowę. Podobnie wiążący charakter ma przesądzenie w zaskarżonej decyzji kwestii szerokości elewacji frontowej garażu. Jej porównanie z szerokością działki wskazuje, iż nie byłyby zachowane normatywy określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.Nr 75, poz.690 ze zm.). Rozporządzenie dopuszcza wprawdzie zachowanie mniejszych odległości, jednak jak trafnie wskazano w skardze, kwestie te nie były rozważane, w szczególności z uwzględnieniem interesu inwestora i właścicieli sąsiednich nieruchomości. Skoro z treści wniosku wynika, iż ewentualna realizacji przedsięwzięcia o zamierzonych parametrach wymagałaby zastosowania odległości wskazanych w przepisach szczególnych, organ właściwy do orzekania w przedmiotowej sprawie nie mógł uchylić się od oceny czy zastosowanie tych odstępów jest zasadne. Skoro bowiem jego orzeczenie jest wiążące dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę (art.55 w związku z art.64 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), odstąpienie od rozważenia tej kwestii oznaczałoby zaniechanie oceny interesu stron w kontekście wymagań technicznych co do odległości obiektów budowlanych z naruszeniem interesu właścicieli sąsiednich działek. To fakt, że skonkretyzowanie parametrów technicznych inwestycji stanowić będzie przedmiot decyzji o pozwoleniu na budowę, które dopiero (wbrew obawom skarżącego) upoważnia inwestora do rozpoczęcia realizacji zamierzenia. Skoro jednak decyzja ustalająca warunki zabudowy stanowić ma zawsze tzw. "mini plan" (wydawana jest bowiem z zasady przy braku planu miejscowego), to określenie wielkości inwestycji w decyzji musi być na tyle precyzyjne, aby odnieść do niego można było adekwatnie i zupełnie ustalane następnie warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy (art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ oceni ponadto, czy w niniejszej sprawie występują przesłanki do zastosowania art.53 ust. 4 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczącego uzgodnienia przedmiotowej decyzji z właściwym organem administracji geologicznej. Biorąc pod uwagę wskazane dotąd niedostatki zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzją organu pierwszej instancji nie mogą się ostać w obrocie prawnym. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 2002) orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 w zw. z art.209 cyt. ustawy.