II SA/Bd 503/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędziowie: sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2006r. sprawy ze skargi Jana K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2004r. nr [...] w przedmiocie kary za usunięcie bez zezwolenia drzew oddala skargę II SA/Bd 503/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2004r. Dyrektor Wydziału Środowiska i Zieleni Urzędu Miasta T., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta T., wymierzył skarżącemu Janowi K. administracyjną karę pieniężną w wysokości 491.949 zł, za usunięcie bez wymaganego zezwolenia drzew z terenu działki, położonej w T., przy ul. [...] o nr geodezyjnym [...] i zobowiązał go do wpłacenia tej kary na Gminny Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Wskutek odwołania Jana K. sprawę tę ponownie rozpoznało Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w T. jako organ II instancji. Decyzją z dnia [...] 2004r. SKO uchyliła w części decyzję I – instancyjną w ten sposób, że administracyjną karę pieniężną za usunięcie z terenu działki położonej w T. przy ul. [...], drzew bez zezwolenia wymierzyło w zmniejszonej wysokości tj. w kwocie 32796,60 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że pisma Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] 2003r. nie można uznać za decyzję administracyjną zezwalającą na usunięcie drzew, co najwyżej mogłoby ono dotyczyć zezwolenia na prowadzenie prac budowlanych, a jednym z warunków udzielenia tego zezwolenia byłoby usunięcie samosiejek, co nie zwalniało skarżącego od uzyskania odrębnego zezwolenia na usunięcie drzew. Zgoda na wykonanie robót budowlanych nie jest bowiem równoznaczna z zezwoleniem na wycięcie drzew lub krzewów - przywołano w tym miejscu wyrok NSA z 7 lipca 1987r. w spr. IV SA 1135/86, OSP 1989/3/54. Tak więc wymierzenie skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej, SKO uznało co do zasady, za słuszne. Co do wysokości tej kary natomiast, wskazano na konieczność jej zmniejszenia wobec ustalenia, że schron amunicyjny usytuowany na działce przy ul. [...] w T., nie jest wpisany do rejestru zabytków, nie ma więc podstaw podwyższenia naliczonej kary pieniężnej o 50% stosownie do treści § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2003r. w sprawie jednostkowych stawek kar za usunięcie drzew (Dz. U. Nr 99, poz. 907; z późn. zm.). Na zmniejszenie kary administracyjnej wpłynęło także ustalenie przez SKO, że skarżący prowadząc działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej ma wprawdzie status przedsiębiorcy, ale w sensie prawnym pozostaje osobą fizyczną, co uprawnia do zmniejszenia wysokości na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 czerwca 2003r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni albo drzew lub krzewów ( Dz. U. Nr 113, poz. 1074) przez przemnożenie jednostkowych stawek kar przez współczynnik 0,1. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2004r. złożył Jan K., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że dysponował zezwoleniem na usunięcie drzew i że działał na podstawie dwóch decyzji administracyjnych wydanych w tej sprawie, to jest: z dnia [...] 2003r. Miejskiego Konserwatora Zabytków oraz z dnia [...] 2003r. także Miejskiego Konserwatora Zabytków. Nie ma więc, Jego zdaniem podstaw do wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzew bez zezwolenia. Następnie skupił się na wykazaniu, że określenie "samosiejki" jest znane przepisom prawa ponieważ jest używane zarówno przez organy administracji państwowej w decyzjach, jak i w 9 rozporządzeniach i jednej ustawie. Nie można więc jak zrobiło to SKO dyskwalifikować pisma Miejskiego Konserwatora Zabytków z tego powodu, że zawiera ono w swej treści zwrot " usunąć samosiejki". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani tym bardziej rażącego naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem jej nieważności. Podstawą materialno – prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji jest ustawa z dnia 16 października 1991r. o ochronie przyrody (tekst jednolity: Dz. U. Nr 99, z 2001r., poz. 1079), znajdująca zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy art. 158 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 98, poz. 880; z późn. zm.), zgodnie z którym do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy (tj. przed dniem 1 maja 2004r.), a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie do treści przepisu art. 47e ust. 2 i 3 ustawy z dnia 16 października 1991r. o ochronie przyrody, (cyt. powyżej), usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić za zezwoleniem wójta, burmistrza albo prezydenta miasta wydanym na wniosek władającego, a zezwolenie na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków wydaje wojewódzki konserwator zabytków. Poza sporem pozostaje to, że skarżący będąc właścicielem nieruchomości położonej w T. przy ul. [...] usunął 59 drzew tam rosnących. Z tego zezwolenie posiadał na wycięcie 4 drzew. Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał bowiem w dniu [...] 2003r. decyzję administracyjną numer [...], w której wymienił 4 drzewa, na usunięcie których wyraża zgodę. Przy czym wskazać należy, że działał on na podstawie pisemnego wniosku skarżącego, który zwrócił się o wyrażenie zgody na usunięcie właśnie 4 drzew z terenu jego nieruchomości. Co do pozostałych drzew skarżący nie wystąpił z wnioskiem o zgodę na ich usunięcie. Jedynie pismem z dnia [...] 2003r. zgłosił do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta T., zmianę przeznaczenia budynku położonego przy ul. [...] na usługi pogrzebowe. Wskazał w tym piśmie zakres prac budowlanych. W związku z tym zgłoszeniem Miejski Konserwator Zabytków w T. wystosował do skarżącego pismo z dnia [...] 2003r. , w którym zezwala na prowadzenie planowanych prac budowlanych pod warunkiem spełnienia różnych warunków. Wśród tych warunków zamieścił taki: "usunąć samosiejki". Skarżący twierdzi, że na podstawie tego właśnie wskazania Miejskiego Konserwatora Zabytków usunął 56 drzew z terenu swojej nieruchomości. Uważa ponadto, że pismo to powinno być uznane za decyzję administracyjną i samo to sprawić mogłoby, iż wycięcie przez Niego drzew stanie się zgodne z prawem. Pogląd ten, zdaniem Sądu nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Podzielić natomiast należy pogląd wyrażony zarówno przez organ I jak i II instancji co do tego, że nawet gdyby uznać pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] 2003r. za decyzję administracyjną, to i tak nie byłaby ona decyzją zezwalającą na usunięcie drzew z terenu nieruchomości skarżącego. Pomijając kwestię, że Miejski Konserwator Zabytków okazał się organem niewłaściwym do wydania zezwolenia na usunięcie drzew w tej sprawie, ponieważ schron amunicyjny znajdujący się na terenie nieruchomości skarżącego nie jest wpisany do rejestru zabytków, stwierdzić należy, że w piśmie z dnia [...] 2003r. ustalono jedynie warunki, pod którymi zezwolono na przeprowadzenie prac zmierzających do zaadaptowania schronu w celu prowadzenia usług pogrzebowych i nic poza tym. Ażeby wyciąć drzewa, które nie są drzewami owocowymi, sadzonymi na plantacjach i przekroczyły 5 lat (art. 47 e ust. 4 ustawy o ochronie przyrody) trzeba wystąpić z wnioskiem do właściwego organu – w tej sprawie Prezydenta Miasta Torunia, o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew. Zezwolenie takie organ właściwy wydaje w formie decyzji administracyjnej, w której niewątpliwie należy wskazać zarówno opisowo, jak i w postaci graficznej, dokładnie te drzewa co do których wyrażono zgodę na ich usunięcie, a także ustalić opłatę za ich wycięcie. Skarżący nie uzyskał takiej decyzji co do spornych 56 drzew. Powinien złożyć wniosek o wydanie takiej właśnie decyzji po tym jak Miejski Konserwator Zabytków wyznaczył jemu warunek, od którego zależy zgoda na adaptację schronu amunicji polegający na konieczności usunięcia samosiejek. Jak wynika z treści art. 47e ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, cytowanego powyżej zezwolenie na usunięcie drzew jest wydawane przez właściwy organ tylko na wniosek i to wyłącznie złożony przez władającego nieruchomością, na której drzewa te rosną. Jeżeli skarżący nie złożył wniosku o usunięcie 56 drzew, to nie mogło dojść do wydania decyzji w tym przedmiocie, która mogłaby stanowić dla skarżącego podstawę do wycięcia tych drzew. Należy wobec tego uznać, że skarżący wyciął bez zezwolenia 56 drzew rosnących na terenie jego nieruchomości, co skutkować musiało wymierzeniem administracyjnej kary pieniężnej zgodnie z przepisem art. 47k, ustalonej na podstawie art. 47 l ustawy o ochronie przyrody oraz z uwzględnieniem zasad wynikających z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2003r. oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 czerwca 2003r. (cyt. na wstępie), co też organ II instancji ostatecznie uczynił. W ocenie Sądu wysokość tej kary została bezzasadnie obniżona wskutek przyjęcia przez organ II instancji, że skarżący będąc przedsiębiorcą ma status osoby fizycznej w rozumieniu § 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 czerwca 2003r., i co za tym idzie zastosowanie korzystniejszego mnożnika – 0,1. Niemniej jednak wobec wprowadzonego przepisem art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270; z późn. zm.) zakazu pogorszenia sytuacji prawnej skarżącego w stosunku do ustalonej w zaskarżonej decyzji (zakaz reformationis in peins), Sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji w tej części. Oddalenie skargi nastąpiło na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (cyt. powyżej).