II SA/Łd 364/04

Dnia 28 kwietnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Zygmunt Zgierski, Sędziowie Sędzia NSA: Wiktor Jarzębowski, Asesor WSA: Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant Referendarz sądowy: Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi M.H. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie o pozwolenie na użytkowanie oddala skargę Sygn. akt. II SA / Łd 364 / 05 U Z A S A D N I E N I E Decyzją Nr [...] (znak: [...]), z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie przepisu art. 138 par. l pkt l, w związku z art. 149 par. 3 i art. 148 par. l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M.H. reprezentowanego przez pełnomocnika w osobie matki K.M.-H., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr [...] (znak: [...]), z dnia [...] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego w prawej oficynie przy ulicy A 211 w Ł., po zamurowaniu zsypów węglowych do piwnic, utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] udzielono na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy A 211 w Ł., pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego w prawej oficynie przy ulicy A 211 w Ł., po zamurowaniu zsypów węglowych do piwnic. Od decyzji nie wniesiono odwołania i stała się ona ostateczna. W dniu 15 października 2003 roku K.M.-H. reprezentująca M.H. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyżej wymienioną decyzją ostateczną. Decyzją Nr [...] (znak: [...]), z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., będący od dnia 11 lipca 2003 roku organem właściwym w sprawie, odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, uznając że wniosek nie pochodził od strony i nie zawierał wskazania przesłanki do wznowienia postępowania. Od tej decyzji złożyła odwołanie K.M.-H. działająca w imieniu syna M.H., wnosząc o jej uchylenie i wskazując, że we wniosku z dnia 15 października 2003 roku jako przyczynę wznowienia postępowania podano ekspertyzę sporządzoną w lipcu 2003 roku przez inż. W.L., na okoliczność złej jakości robót budowlanych wykonanych przez Wspólnotę Mieszkaniową przy ulicy A 211 w Ł.. Według wnioskodawcy ową ekspertyzę "należy uznać za nową istotną dla sprawy okoliczność faktyczną oraz nowy dowód w postępowaniu, który potwierdza istnienie okoliczności uniemożliwiających prawidłowe użytkowanie nieruchomości". Zdaniem odwołującego się, istnieją wyraźne przesłanki do podjęcia postępowania w niniejszej sprawie, opierając się na treści przepisu art. 145 par. l pkt 5 k.p.a.. Organ odwoławczy po zapoznaniu się z aktami sprawy stwierdził, iż zgodnie z przepisem art. 149 par. l i 2 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Rozstrzygnięcie w sprawie wszczęcia postępowania wznowieniowego na podstawie przepisu art. 149 k.p.a. wynika z jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, wyrażonej w przepisie art. 16 par. l k.p.a., to jest zasady trwałości decyzji ostatecznej. Z tego też względu wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jest możliwe jeżeli podanie o wznowienie postępowania spełnia łącznie następujące warunki wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego: 1. pochodzi od strony postępowania (art. 147 k.p.a.), 2. zawiera wskazanie okoliczności mającej odniesienie do przepisu art. 145 par. l k.p.a., 3. zostało wniesione z zachowaniem miesięcznego terminu do jego złożenia określonego w przepisie art. 148 k.p.a.. Organ odwoławczy badając wniosek o wznowienie postępowania pod względem formalnym stwierdził, że przytoczone przez stronę okoliczności nie dają podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 149 par. l k.p.a., bowiem wniosek ten nie pochodzi od osoby legitymowanej do jego złożenia. W ocenie organu ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że właścicielem lokalu nr 21 w budynku przy ulicy A 211 w Ł. jest syn wnioskodawczyni – M.L., który uchwałą Nr [...], z dnia [...] wszedł w skład Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej przy ulicy A 211 w Ł.. Organ skonstatował, iż w aktach sprawy brak jest pisemnego upoważnienia dla K.M.-H. do reprezentowania przez nią Wspólnoty Mieszkaniowej jak również do reprezentowania M.H. a w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przedmiotowego budynku. W ocenie organu odwoławczego w istniejącej sytuacji należy podzielić stanowisko organu I instancji, że brak jest tożsamości podmiotu, który był stroną w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalnego w prawej oficynie przy ulicy A 211 w Ł., po zamurowaniu zsypów węglowych do piwnic i w postępowaniu wznowieniowym, a tym samym M.L. reprezentowany przez matkę nie może skutecznie wnosić o wznowienie postępowania administracyjnego. Odnosząc się do osoby pełnomocnika organ wskazał, iż będąc mieszkańcem lokalu w budynku objętym pozwoleniem na użytkowanie miał jedynie interes faktyczny, a nie prawny w postępowaniu dotyczącym robót budowlanych w budynku Nr 211 przy ulicy A w Ł. Ponadto w ocenie organu sporządzona w lipcu 2003 roku ekspertyza na okoliczność złej jakości robót budowlanych zrealizowanych przez wspólnotę mieszkaniową, została wskazana jako podstawa wznowienia postępowania. Wniosek w tej sprawie wpłynął do Urzędu Miasta Ł. w dniu 15 października 2003 roku, a więc po upływie 3 miesięcy od daty wykonania ekspertyzy na zlecenie pełnomocnika odwołującego się i jej męża. W ocenie organu, nie został więc zachowany ustawowy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zgodnie bowiem z art. 148 par. l k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w I instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a więc w niniejszej sprawie o ekspertyzie technicznej. W dniu 30 marca 2004 roku skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył M.L. domagając się jej uchylenia w całości wobec istotnego naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy, w w szczególności przepisów: - art.145 par.1 pkt.6 k.p.a. przez nieuwzględnienie nowej opinii sporządzonej przez profesjonalistę, a mającej znaczenie dla ostatecznego rozstrzygnięcia i będącego przesłanką wznowienia postępowania, - art..28 k.p.a. przez niewłaściwe pozbawienie skarżącego statusu strony w postępowaniu, oraz - art. 33 par. 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego matce K.M.-H. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż K.M.-H. jako pełnomocnik syna – M.H. a – właściciela lokalu nr 21 przy ulicy A 211 – wystąpiła do Urzędu Miasta Ł. z wnioskiem o wznowienie postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego, po dokonanym zamurowaniu zsypów węglowych. Wniosek ten uzasadniony został tym, że w świetle ekspertyzy biegłego L., wykonanej na zlecenie pełnomocnika skarżącego, przeprowadzony w budynku remont wykonany został niezgodnie z zasadami sztuki budowlanej i w oparciu o wadliwy projekt. Ekspertyza ta nie została uwzględniona przez inwestora – Wspólnotę Mieszkaniową, która pismem z dnia 15 września 2003 roku odmówiła uznania jej konkluzji i tym samym zaspokojenia roszczeń skarżącego. Wspólnota Mieszkaniowa przyjęła za podstawę projekt i dokumentację techniczną sporządzoną przez inż. O. Zdaniem skarżącego w tym momencie powstał stan oczywistej sprzeczności dwóch dokumentacji sporządzonych przez profesjonalistów, wobec którego – po zapoznaniu się z opinią inż. L. – skarżący, za pośrednictwem pełnomocnika, złożył wniosek o wznowienie postępowania. Uzasadnieniem tegoż wniosku była prośba o rozstrzygniecie przez organ nadzoru budowlanego sprzeczności między opiniami profesjonalistów, a nadto rozważenie, czy opinia inż. L. nie powinna stanowić podstawy wznowienia postępowania przez organ nadzoru budowlanego. Wniosek o wznowienie postępowania przekazano do rozpatrzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł., który wszczął postępowanie zarządzając przeprowadzenie wizji lokalnej. Wizja lokalna przeprowadzona została w dniu 17 grudnia 2003 roku, a w sporządzonym wówczas protokole skarżącego reprezentowała jego matka, jako pełnomocnik. W dniu [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją Nr [...] odmówił wznowienia postępowania podnosząc, iż nie stwierdzono przesłanek wznowienia postępowania, nadto, że wnioskodawca nie był stroną w postępowaniu administracyjnym. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie do organu II instancji zarzucając nieuwzględnienie i nierozpatrzenie wniosku, nadto rażące naruszenie przepisu art. 28 k.p.a. według którego stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, w sprawie zaś niewątpliwe jest to, że wadliwie przeprowadzony remont w oczywisty sposób narusza interesy skarżącego jako lokatora i członka Wspólnoty Mieszkaniowej, a także interesy jego pełnomocnika jako mieszkańca lokalu. Dalej skarżący podniósł, iż w zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wskazując na brak udzielonego przez skarżącego matce pełnomocnictwa. Nadto organ ten podniósł, iż przedstawiona ekspertyza inż. L. sporządzona została w lipcu, a zatem złożenie wniosku o wznowienie jest spóźnione. W ocenie skarżącego organ odwoławczy nie odniósł się do treści wniosku, nie dokonał oceny przedstawionej ekspertyzy, nie ocenił także podjętych przez organ I instancji ustaleń w trakcie wizji lokalnej. Zdaniem strony skarżącej argument o braku pełnomocnictwa nie może być uwzględniony, gdyż organ odwoławczy pominął fakt, że w postępowaniu skarżący reprezentowany był przez pełnomocnika, nie uwzględnił treści przepisu art.33 par. 1 i 3 k.p.a., oraz ponownie zignorował treść przepisu art.28 k.p.a. Podejmując zaskarżoną decyzję organ odwoławczy zachował się wysoce niekonsekwentnie wzywając skarżącego do osobistego stawiennictwa oraz wytykając brak dokumentu pełnomocnictwa. Dalej skarżący wywodził, iż organ odwoławczy kwestionując termin wniesienia wniosku dał dowód nierozpoznania istoty sprawy i nie uwzględnił okoliczności sprawy, terminu i podstaw wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem skarżącego podstawy do wznowienia postępowania powstały po zajęciu przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej stanowiska w kwestii opinii inż. L., a także po zapoznaniu się z ową opinią przez skarżącego, co nastąpiło po dniu 15 października 2003 roku. W ocenie skarżącego organ odwoławczy kwestii tej w ogóle nie badał zaś przywołana przez niego przyczyna zgodna z przepisem art.148 par. 1 k.p.a. wskazana została z naruszeniem zasad literalnej wykładni przepisu. Zdaniem skarżącego najistotniejsze w sprawie jest jednak to, że organ administracji publicznej powołany do nadzoru budowlanego uchylił się od rozpoznania merytorycznego wniosku leżącego w jego kompetencji i od oceny opinii sporządzonej przez profesjonalistę zawierającej wnioski i stwierdzenia oczywiście mające związek z wydaną wcześniej decyzją organu nadzoru budowlanego zawierającą odmienne od poczynionych wcześniej ustalenia. Pełnomocnik skarżącego konkludując wskazał, iż jest oczywiste, iż jako matka członka Wspólnoty Mieszkaniowej, a także jako lokator ma interes w dochodzeniu, czy wykonane w mieszkaniu roboty budowlane są rzetelne i czy wadliwie przeprowadzony remont nie zagraża bezpieczeństwu osób zajmujących mieszkanie na terenie nieruchomości. Organy obu instancji kwestii tej nie podjęły, choćby wskazując na wadliwość przedstawionej ekspertyzy. Zdaniem skarżącego takie stanowisko organu w oczywisty sposób narusza jego interes i wskazuje na to, iż organ nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie zrobił wszystko, by nie rozpatrzyć merytorycznie kwestii leżących w jego kompetencjach i będących przedmiotem jego obowiązków. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: u.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera przepis art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 u.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 u.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 u.p.s.a.). Rozważania w niniejszej sprawie należałoby rozpocząć od wskazania, iż problemem o charakterze faktycznym, który zainicjował przedmiotowe postępowania jest nieprawidłowe – zdaniem skarżącego – wykonanie zamurowania zsypów węglowych w budynku mieszkalnym. Rozwiązanie powyższego problemu z jurydycznego punktu widzenia, możliwe jest przy użyciu różnych instytucji znanych prawu, w tym również prawu administracyjnemu. Skarżący do wyeliminowania powyższego problemu wybrał drogę wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją udzielającą pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego po zamurowaniu zsypów węglowych do piwnic. Za tym, że taki właśnie był zamiar skarżącego jednoznacznie przemawia zarówno treść wniosku inicjującego postępowanie w niniejszej sprawie, jak również treść odwołania do organu wyższego rzędu i skargi do sądu administracyjnego. Z powyższego punktu widzenia okoliczność, iż sygnalizowany przez skarżącego problem wadliwego zamurowania zsypów węglowych, może być wyeliminowany przy pomocy innych rozwiązań prawnych nie może stanowić podstawy zarzutu wobec organów administracji ferujących rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zakres wniosku o wznowienie postępowania został przez skarżącego precyzyjnie wskazany. Tym samym nie można próbować stawiać organom zarzutu tylko z tego powodu, iż załatwiając złożony wniosek poruszały się wyłącznie w jego ramach. Prawidłowość zakresu działań organów administracji wynika również z tego, iż postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną ma nadzwyczajny charakter bowiem przełamując zasadę trwałości decyzji administracyjnej pozwala wzruszyć decyzję cieszącą się przymiotem ostateczności. Wyjątkowość powyższej regulacji nie pozwala organowi, w szczególności na wychodzenie poza zakres wniosku inicjującego postępowanie o wznowienie. Wszak granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Natomiast celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (vide: uchwała NSA z dnia 2 grudnia 2002 roku w sprawie sygn. akt OPS 11/02, Prok.i Pr. 2003/2/46). Nie budzi wątpliwości, iż z podaniem o wznowienie postępowania może wystąpić tylko strona, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną lub która wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła, lecz może wykazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 k.p.a., uzasadniającego jej udział (vide: wyrok NSA z dnia 4 lutego 2000 roku w sprawie sygn. akt I SA 334/99, LEX nr 54133). Identyczne stanowisko w powyższej kwestii prezentuje również doktryna (vide: B. Adamiak i J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004 rok, str. 654). Tak więc nie można zgodzić się z organem, iż skarżący nie ma przymiotu strony niniejszego postępowania. Co prawda nie brał on udziału w postępowaniu zwykłym, jednakże jako właściciel odrębnego lokalu mieszkalnego położonego na terenie przedmiotowej nieruchomości ma interes prawny w powyższym rozstrzygnięciu. Przymiotu tego nie pozbawia go fakt występowania w postępowaniu zwykłym wyłącznie wspólnoty mieszkaniowej, której jest członkiem. Okoliczność, iż tworzy on wspólnotę mieszkaniową będącą odrębnym bytem prawnym, wyposażonym w osobowość prawną nie oznacza jeszcze, iż w ten sposób skarżący pozbawił się uprawnienia, z którego wynikałby jego interes prawny w rozumieniu przepisu art. 28 k.p.a.. Konkludując wskazać należy, iż nie można zgodzić się z organami nadzoru budowlanego, iż skarżący nie uczestnicząc jako strona w postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalnego po zamurowaniu zsypów węglowych, nie może być równocześnie stroną w sprawie o wznowienie tegoż postępowania. Tym samym uznać wypada, iż skarżący spełnił przesłankę pozytywną wniosku o wznowienie postępowania określoną w przepisie art. 147 k.p.a.. Powyższa krytyczna ocena legalności działań organów administracji publicznej nie ma jednak wpływu na stabilność zaskarżonej decyzji. Decyzja ta bowiem aczkolwiek składa się z wadliwego uzasadnienia kwestii strony postępowania wznowieniowego i w konsekwencji umocowania do reprezentowania strony przed organem, to jednak zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie co do odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. O poprawności tejże decyzji przesądza treść przepisu art.148 par. 1 k.p.a. stanowiącego, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Niespełnienie przez stronę skarżącą powyższej przesłanki przesądza o tym, iż prawidłowo orzekł organ wydając decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie skarżący powołał się na podstawę wznowienia postępowania uregulowaną w przepisie art. 145 par. 1 pkt 5 stanowiącą, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczna wznawia się postępowania jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Na obecnym etapie postępowania przedwczesne jest odnoszenie się do kwestii realności powyższej podstawy wznowienia postępowania. Słusznie zatem organy administracji ów element pominęły w swych rozważaniach. Konieczne jest natomiast zbadanie, jaki okres upłynął od momentu kiedy strona dowiedziała się o owej podstawie wznowieniowej, do chwili złożenia podania o wznowienie postępowania w sprawie. Powyższe okoliczności były przedmiotem ustaleń i oceny organów administracji, a wynik tegoż ustalenia nie wzbudza uwag krytycznych. Co prawda organy podstawę do wznowienia postępowania widziały w opracowanej ekspertyzie na okoliczność stanu technicznego wykonanych robót budowlanych, to jednak uznać wypada, iż stanowisko to jest niewadliwe skoro dotyczy nowych istotnych dla sprawy okoliczności. Z powyższych ustaleń przeprowadzonych przez organy nadzoru budowlanego wynika ponad wszelką wątpliwość, iż skarżący o okoliczności faktycznej uzasadniającej wznowienie postępowania wiedział co najmniej na miesiąc przed złożeniem podania o wznowienie postępowania. O okoliczności tej, a więc o stanie technicznym wykonanych prac budowlanych polegających na zamurowaniu zsypów mówił już w dniu 23 maja 2003 roku w piśmie skierowanym do Wspólnoty Mieszkaniowej. Pismo to co prawda podpisane jest z upoważnienia skarżącego przez jego pełnomocnika, ale skutki działań pełnomocnika w zakresie udzielonego umocowania rozciągają się bezpośrednio na sferę praw i obowiązków mocodawcy. Powyższe ustalenie jednoznacznie przesądza o przekroczeniu ustawowego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Podstawy do wznowienia postępowania nie można natomiast upatrywać w ekspertyzie sporządzonej przez inż. W.L. Została ona bowiem sporządzona w lipcu 2003 roku, a więc jako dowód nie istniała w dniu wydania decyzji kończącej postępowanie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego, a tylko "nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję" mogą być podstawą wznowieniową. Ponadto jest to dowód na okoliczność, która jak to wyżej wskazano, znana była skarżącemu co najmniej w dniu 23 maja 2003 roku, a więc na blisko 5 miesięcy przed złożeniem podania o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie. Bez znaczenia dla biegu terminu określonego w przepisie art. 148 par. 1 k.p.a. jest natomiast to, iż skarżący po powzięciu wiadomości o podstawie wznowienia postępowania prowadził negocjacje ze wspólnotą mieszkaniową mające doprowadzić do pozytywnego dla niego załatwienia sprawy. Zasadnie kwestii tej organy administracji nie przyznały istotnego znaczenia. Przepisy odnoszące się do terminu, w którym można domagać się wznowienia postępowania nie przewidują możliwości przerwania bądź zawieszenia biegu tegoż terminu, w szczególności w następstwie rozpoczęcia postępowania wewnątrz wspólnoty mieszkaniowej, której strona jest członkiem. Na uwagę zasługuje jeszcze kwestia zaniechania zbadania przez organ merytorycznej zasadności wniosku o wznowienie postępowania. W tym zakresie wskazać wypada, iż postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwie fazy. Pierwsza z nich polega na badaniu formalnych podstaw wznowienia, a w efekcie prowadzi do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 par. 1 k.p.a.) lub decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 par. 3 k.p.a.). Ocena formalnych podstaw wznowienia sprowadza się do badania, czy żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę, czy powołuje ona podstawy wznowienia wymienione w art. 145 par. 1 k.p.a. oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 par. 1 k.p.a.. Natomiast w toku drugiej fazy postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o jego wznowieniu, zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 149 par. 2 k.p.a., prowadzone jest postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy i tylko na tym etapie możliwy jest wgląd w materialnoprawny przedmiot sprawy, której wznowienie dotyczy (vide: wyrok NSA z dnia 30 września 1999 roku w sprawie sygn. akt IV SA 2564/98, LEX nr 47856). Tak więc mając na uwadze, iż pierwszy z etapów postępowania wznowieniowego zakończył się już dla skarżącego niepomyślnie, a więc wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania, niemożliwa była merytoryczna ocena decyzji, której dotyczyło podanie o wznowienie postępowania. Z powyższego punktu widzenia nie można postawić organom zarzutu zaniechania merytorycznego zbadania sprawy. Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej (art. 151 p.s.a.). . .